Okręty podwodne typu Pacinotti – włoskie okręty podwodne z okresu I wojny światowej. W latach 1914–1916 w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii zbudowano dwa okręty tego typu. Jednostki zostały wcielone w skład Regia Marina w 1916 roku i pełniły służbę na Morzu Śródziemnym, biorąc udział w działaniach wojennych. „Alberto Guglielmotti” został 10 marca 1917 roku omyłkowo zatopiony przez brytyjski slup, a „Antonio Pacinotti” został wycofany ze służby w 1921 roku.
Projekt i budowa Jednostki typu Pacinotti zostały zaprojektowane w stoczni FIAT-San Giorgio przez inż. Cesare Laurentiego na podstawie budowanego dla Niemiec okrętu podwodnego U-42, który po przystąpieniu Włoch do działań wojennych został zarekwirowany przez rząd i wcielony do służby w Regia Marina jako „Balilla”. Okręty charakteryzowały się konstrukcją jednokadłubową z podniesioną częścią dziobową. Kształt jednostek zbliżony był do kadłuba torpedowca, zoptymalizowany do pływania na powierzchni. Okręty otrzymały unikatowy w stosunku do wcześniejszych włoskich konstrukcji układ uzbrojenia torpedowego w postaci trzech dziobowych wyrzutni torpedowych, które to rozwiązanie zostało powtórzone dopiero podczas II wojny światowej na jednostkach typu .
Oba okręty podwodne typu Pacinotti zbudowane zostały w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępki okrętów położono w 1914 roku, a zwodowane zostały w 1916 roku.
Okręt Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby Los „Antonio Pacinotti” La Spezia 7 czerwca 1914 13 marca 1916 7 grudnia 1916 wycofany 15 maja 1921 „Alberto Guglielmotti” 7 czerwca 1914 4 czerwca 1916 19 grudnia 1916 zatopiony 10 marca 1917
Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu Pacinotti były okrętami podwodnymi średniej wielkości. Długość całkowita wynosiła 65 metrów, szerokość 6,05 metra i zanurzenie 4,12 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 710 ton, a w zanurzeniu 869 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1472 kW (2000 KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 662,4 kW (900 KM). Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 14,6 węzła na powierzchni i od 9 do 10,24 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 3500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 90 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 1600 Mm przy prędkości 14,5 węzła w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 9 węzłów w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, ograniczona podczas służby do 38 metrów.
Okręty wyposażone były w pięć stałych wyrzutni torpedowych o kalibrze 450 mm: trzy na dziobie i dwie na rufie, z łącznym zapasem siedmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 76 mm A1914 L/30 na podstawach przeciwlotniczych.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 35 podoficerów i marynarzy.
Służba „Antonio Pacinotti” i „Alberto Guglielmotti” zostały wcielone do służby w Regia Marina w grudniu 1916 roku. Po zakończeniu testów w La Spezii, oba okręty wyruszyły w kilkuetapowy rejs do Brindisi, prowadząc jednocześnie szkolenie załóg. 10 marca 1917 roku, podczas pierwszego etapu rejsu z La Spezii do La Maddaleny, dowodzony przez kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Castiglioniego „Alberto Guglielmotti” został na północny zachód od wyspy Capraia omyłkowo zatopiony przez brytyjski slup .
„Antonio Pacinotti” służył na Morzu Tyrreńskim do września 1917 roku, kiedy to został przekazany dowództwu Regia Marina na Sycylii. Po powrocie do La Spezii pod koniec 1917 roku okręt przeszedł remont, który trwał do lutego 1919 roku. Okręt został wycofany ze służby 15 maja 1921 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia