Chorągiew husarska koronna Samuela Prażmowskiego – oddział ciężkiej jazdy koronnej wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699).
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–200 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Żołnierze chorągwi znaleźli się w kompucie wojsk koronnych z 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej pod faktycznym dowództwem Jana Zygmunta Strzałkowskiego. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku królewskiego. Zgodnie z etatem chorągiew wojewody płockiego Samuela Prażmowskiego powinna posiadać 80 koni starego zaciągu i 40 zaciągu nowego. Faktycznie posiadała 108 koni.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku królewskiego, chorągiew husarska wojewody płockiego liczyła 120 koni.
Od 1687 szefem chorągwi był referendarz koronny Wacław Szczuka.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w wyprawie na Mołdawię (1686) Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Wiedniem Kategoria:Prażmowscy herbu Belina