Ulica Artura Grottgera – kłodzka ulica położona na Wyspie Piasek w centrum miasta, stanowiąca jedną z tras
wylotowych ze starego miasta w kierunku południowo-wschodnim. Jej początki sięgają czasów wczesnego średniowiecza. Współcześnie rozpoczyna ona swój bieg poniżej mostu gotyckiego, od skrzyżowania z ulicami: Wita Stwosza, Ignacego Daszyńskiego i Jana Matejki. Następnie biegnie na południe, tworząc plac w kierunku przeprawy drogowej na Nysie Kłodzkiej – Mostu Żelaznego. Po jego przekroczeniu przechodzi w plac Jedności na swoim 160 metrze długości. Jej patronem jest Artur Grottger (1837–1867) – jeden z czołowych przedstawicieli romantyzmu w malarstwie polski i rysownik, co wpisuje się w nazewnictwo wielu ulic znajdujących się na Wyspie Piasek, noszących imiona polskich malarzy, po zakończeniu II wojny światowej i objęciu Kłodzka przez polską administrację.
Przebieg i ruch uliczny Ulica Artura Grottgera położona jest w środkowej części Wyspy Piasek, na terenie historycznego przedmieścia o tej samej nazwie, w obrębie katastralnym Centrum. 220px|thumb|left|Widok na reprezentacyjny skwerek w centralnej części ul. Grottgera Współcześnie rozpoczyna ona swój bieg poniżej mostu gotyckiego, od skrzyżowania z ulicami: Wita Stwosza, Ignacego Daszyńskiego i Jana Matejki. Następnie biegnie na południe, tworząc duży plac o powierzchni 2116 m², w kierunku pieszo-samochodowej przeprawy na Nysie Kłodzkiej – Mostu Żelaznego. Jeszcze przed tym mostem na wysokości 80 metra swojej długości, krzyżuje się prostopadle pod kątem 90° z ulicą Braci Gierymskich.
Ulica Artura Grottgera jest na całej swojej długości jednokierunkowaRuch uliczny na ul. Artura Grottgera w Kłodzku na podstawie "GoogleMaps". [on-line] [dostęp 2026-01-30]. Stanowi ona drogę gminną, będącą w zarządzie gminy miejskiej Kłodzko. Natężenie ruchu ulicznego jest na niej bardzo małe. Ze względu na taki charakter ulicy nie przebiegają tędy trasy komunikacji miejskiej oraz dalekobieżnej.
Historia Obszar dzisiejszej ulicy Artura Grottgera przed średniowieczem stanowiły lasy okalające ówczesne Kłodzko wraz z jego przedmieściami. Sytuacja zmieniła się wraz z powstaniem na Górze Zamkowej (obecnej twierdzy) grodu, u którego podnóża rozwinęło się podgrodzie, przekształcone następnie w osadę targową. Przez obszar dzisiejszej ulicy Grottgera wiódł ważny szlak handlowy przez Nysę Kłodzką na ziemie ruskie.
Między 1247 a 1250 rokiem pojawił się w Kłodzku zakonu franciszkanów, który został sprowadzony przez księcia wrocławskiego Władysława Piastowicza. Dobra zakonne zostały ulokowane, z powodu braku miejsca w granicach miasta, na Wyspie Piasek. Pojawianie się tego zakonu dało impuls do powstania w tym rejonie nowego przedmieścia, którego centralnym miejscem stał się świeżo wytyczony plac. Otrzymał on nazwę Końskiego Targu (niem. „Rossmarkt”). Plac ten był drugim po rynku miejscem targu w mieście, na którym handlowano przede wszystkim zwierzętami (głównie bydłem, końmi)E. Kościk, Kłodzkie tawerny, targi, jarmarki, (w:) „Nieregularnik Polanicki”, nr 2 (20), Polanica-Zdrój 2011, s. 32.. thumb|left|220px|Widok na Kłodzko z 1737 r. Koński Targ widoczny po prawej stronie od kościoła i klasztoru franciszkanów
Zabudowę ulicy stanowiły domy powstałe z drewna i gliny, w większości parterowe. Obszar ten do początku XV wieku był już dość gęsto zabudowany, do tego stopnia, iż wytyczono w północnej części placu nową ulicę – Garbarską, pojawiającą się w źródłach w 1374 roku.
W okresie wojen husyckich (1419–1436) miało miejsce oblężenia Kłodzka w marcu 1428 roku, w trakcie którego dokonano całkowitego spalenia zabudowań Końskiego Targu. Po ich ustaniu nastąpiła powolna odbudowa zabudowań w tym rejonie, która dodatkowo utrudniana była przez powodzie majce miejsce w 1454, 1464 oraz 1475 roku.
+ Nazwy ulicy na przestrzeni dziejów Lata Nazwa poł. XIII w. – 1945 Rosssmarkt 1945 – 1999 pl. Artura Grottgera od 2000 r. ul. Artura Grottgera
Podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) domy położone przy Końskim Targu uległy ponownemu zniszczeniu, a następnie zostały odbudowane. Końcówka siedemnastego stulecia przyniosła ze sobą, powstanie przy placu trwałych budynków murowanych w stylu barokowym. Źródła odnotowują także otworzenie pierwszego obiektu noclegowego w tym miejscu, którym był zajazd „Ferdinand Wolff. Gasthaus (zwany później jako „Gasthof zur Wolfsschlucht”).
W XVIII wieku za istniejącymi już w południowo-zachodniej pierzei kamienicami powstały barokowe, dwukondygnacyjne oficyny mieszkalne, które ciągnęły się wzdłuż brzegu Nysy Kłodzkiej. Przeprawę przez tę rzekę stanowił wciąż drewniany most, który często ulegał zniszczeniu, w wyniku kolejnych powodzi. thumb|left|220px|Koński Targ w Kłodzku w latach 80. XIX wieku
Wraz z wprowadzeniem w 1808 roku w Prusach ustawy o miastach, obszar Wyspy Piaskowej znalazł się oficjalnie w granicach miasta. Jednak mimo tego wciąż obowiązywały ograniczenia budowlane z czasów króla Fryderyka II Wielkiego, co związane było z tym, iż Kłodzko miało status miasta-twierdzy. W 1810 roku w wyniku ustawy króla Prus Fryderyka Wilhelma III Hohenzollerna dobra franciszkańskie położone na Piasku uległy sekularyzacji. W związku z tym budynki znajdujące się w południowo-wschodniej części Końskiego Targu dostały się w ręce prywatne.
thumb|220px|Powódź w 1938 r. i zniszczony dom nr 1 przy Końskim Targu Ograniczenia wynikające z wojskowego charakteru Kłodzka zostały zniesione w 1877 roku przez władze państwowe. Dało to spory impuls do większego rozwoju Końskiego Targu. Przebudowie uległy dotychczasowe kamienice, którym nadano cechy architektury historyzującej z wieloma zdobieniami w fasadach oraz budowli wielkomiejskich, jak np. kamienicy nr 4. Założono także nowy hotel Weisses Ross (pol. „Pod Białym Rumakiem”).
thumb|left|150px|Plac Grottgera w Kłodzku w latach 60. XX wieku W 2 połowie XIX wieku plac został wybrukowany, zaś po uruchomieniu w Kłodzku gazowni miejskiej w 1864 roku zamontowano na nim oświetlanie w postaci latarni gazowych. Rozwój nowych, południowych dzielnic w Kłodzku spowodował wytyczenie nowych szos oraz traktów komunikacyjnych. Główną drogę prowadzącą z Kudowy-Zdroju w kierunku Wrocławia, Lądka-Zdroju i Międzylesia przeprowadzono przez Koński Targ. Wówczas też, w latach 1882–1883, wybudowano nowy stalowy most na tym trakcie na Nysie Kłodzkiej. Ponadto w 1882 roku zlikwidowano ostatecznie znajdujące się tu od czasów średniowiecza targowisko, przenosząc je na południową część ulicy Franciszkańskiej (obecnie ul. Daszyńskiego)E. Kościk, Kłodzkie tawerny, targi, jarmarki, (w:) „Nieregularnik Polanicki”, nr 2 (20), Polanica-Zdrój 2011, s. 34..
thumb|220px|Plac Artura Grottgera w Kłodzku w latach 70. XX wieku Na przełomie sierpnia i września 1938 roku Koński Targ został nawiedzony przez powódź, która wyrządziła olbrzymie straty. Zawaleniu uległ dom na rogu placu i ulicy Końskiej. Poziom wody sięgał w budynkach do wysokości 2 metrów.
Po przejęciu Kłodzka przez władze polskie w 1945 roku, po zakończeniu II wojny światowej, Końskiemu Targowi nadano oficjalną nazwę placu Artura Grottgera. Nadanie tej nazwy zaproponował przebywający w Kłodzku w tym czasie Andrzej Ropelewski (późniejszy historyk rybołówstwa morskiego), zauroczony tą częścią miasta ze względu na jej położenie geograficzne, jak i nietuzinkową architekturę, wkomponowaną w ten obszar miasta, stąd wybór malarzy na patronów ulic.
Przez kolejne dwa lata miało miejsce wysiedlenie dotychczasowych, niemieckich mieszkańców placu (do 1947 roku) oraz przekazywaniem znajdujących się tu mieszkań w ręce Polaków. Znajdujące się na parterach lokale handlowe i gastronomiczne zgodnie z obowiązującą polityką władz centralnych zostały znacjonalizowane i przejęte przez państwo. We wrześniu 1947 roku na parterze kamienicy przy placu Grottgera 1, otworzono kłodzki oddział Polskiego Biura Podróży „Orbis”.
thumb|220px|Widok na Most Żelazny i pl. Grottgera po przejściu fali kulminacyjnej podczas powodzi w lipcu 1997 r. thumb|220px|Widok na ul. Grottgera podczas wrześniowej powodzi w 2024 r. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku dokonano remontu chodników, które pokryto asfaltem, pozostawiając, co ciekawe jezdnię z nawierzchnią z kostki brukowej. W przeciągu kolejnych lat na placu Grottgera wzmożeniu uległ ruch samochody, co związane było z rozwojem motoryzacji. Ponadto przebiegała tędy ruchliwa w tamtym czasie droga krajowa nr 8, będąca częścią europejskiej trasy E12, zwanej Szlakiem Słowiańskim. Spotykało się to z licznymi skargami ze strony mieszkańców. Zakończyły się one wraz z oddaniem do użytku w 1979 roku nowego mostu drogowego na Nysie Kłodzkiej, który mijał ten rejon miasta. W związku z tym plac Grottgera częściowo większe znaczenie dla ruchu kołowego i został przekształcony w drogę gminną.
Między 7 a 8 lipca 1997 roku Kłodzko nawiedziła tzw. powódź tysiąclecia. Była to najwyższa odnotowana katastrofa tego typu, jaka w ciągu stuleci nawiedziła miasto. Fala osiągnęła kulminacyjny stan 8,71 m ponad zwykły stan rzeki. Żywioł dokonał spustoszenia m.in. ulicy Grottgera. Istotna zmiana miała miejsce w 2000 roku, kiedy to zmieniono nazwę placu na ulicę Artura Grottgera.
W 2004 roku dzięki lokalnej inicjatywie odtworzono na południowo-wschodniej części fasady kamienicy nr 1, oryginalną przedwojenną latarnię uliczną w kształcie rybaka. Jej pierwowzór znajdował się w tym miejscu w latach 1921–1938. Dwa lata później dokonano modernizacji ulicy Grottgera, polegająca na wymianie nawierzchni jezdni z kostki brukowej na nową. Tą samą kostką pokryto także chodniki. Poza tym wydzielono północną część ulicy, tworząc skwerek, który wyłożono granitowymi płytami z elementami małej architektury, takimi jak: ławki, stylizowane latarnie oraz klomb pośrodku. Dopełnieniem tej kompozycji architektonicznej było postawienie w 2009 roku, w centralnej części ulicy zegara miejskiego.
We wrześniu 2024 roku miała miejsce porównywalna powódź do tej z 1997 roku. Wyrządziła ona znaczące straty w infrastrukturze ulicy oraz pomieszczeniach znajdujących się na parterach i pierwszym piętrze wszystkich budynków. Dzięki pracy lokalnych mieszkańców, jak i wsparciu ze strony wolontariuszy oraz Wojsk Obrony Terytorialnej udało się w niedługim czasie uporządkować ulicę.
Obiekty thumb|right|220px|Kamienica nr 1 (VII 2024) Kamienica nr 1 – jest to trzykondygnacyjny, pięcioosiowy budynek, położony na rogu ulic: Grottgera i Matejki, powstały w XVIII wieku. Obiekt był wielokrotnie przebudowywany w XIX wieku i po powodzi z 1938 roku. W wyniku tej ostatniej uzyskał swój obecny kształt. Jego parter zajmują pomieszczenia handlowo-usługowe, w tym m.in. biuro podróży. Kamienica przeszła ostatni raz remont w 2010 roku połączony z pomalowaniem elewacji. Kamienica nr 3 – czterokondygnacyjna, pięciosiowa z 2. połowy XIX wieku. Parter budynku przeznaczony jest na działalność usługowo-gastronomiczną. Obiekt był wielokrotnie zalewany podczas powodzi nawiedzających miasto. Kamienica nr 3a – dwukondygnacyjna i dwuoosiowa z końca XIX wieku. Parter zajmuje zakład jubilerski. thumb|right|220px|Kamienica nr 4 Kamienica nr 4 – czterokondygnacyjna, dzesięcioosiowa z wykuszem w śropdkowej części fasady z końca XIX wieku. Jest to najbardziej charakterystyczny i największy budynek ulicy, wybudowany w stylu późnego historyzmu. thumb|right|220px|Kamienica nr 5 „Pod Wilkiem”