Miodrag Mića Popović cyr. Мића Поповић (ur. 12 czerwca 1923 w Loznicy, zm. 22 grudnia 1996 w Belgradzie) – serbski malarz, filmowiec i teoretyk sztuki, związany z jugosłowiańską Czarną Falą.
Życiorys Był synem Tomy Popovicia i Dany. W 1927 przeniósł się wraz z rodziną do Belgradu, gdzie ukończył szkołę. W 1938 zaprzyjaźnił się z malarzem Svetolikiem Lukiciem i za jego namową zaczął malować pierwsze obrazy. W czasie II wojny światowej utrzymywał się z pracy fizycznej. Po zakończeniu wojny, w 1946 rozpoczął studia w Akademii Sztuk w Belgradzie, pod kierunkiem Ivana Tabakovicia. Razem z grupą przyjaciół z Akademii (Petar Omikus, Kosara Bokšan, Bata Mihajlović, Ljubinka Jovanović) i z przyszłą żoną Verą Božičković-Popović w 1947 w Zadarze utworzył grupę artystyczną (Zadarska grupa). Z uwagi na antysocjalistyczne aspekty działalności grupy, jej członkowie zostali wydaleni z Akademii, w tym Popović.
W 1950 zorganizował pierwszą wystawę swoich prac w Belgradzie. W 1951 uzyskał stypendium, dzięki któremu wyjechał do Paryża, gdzie mieszkał przez kilka lat. Tam też zorganizowano mu kolejną wystawę indywidualną, otwartą dla publiczności w 1953. Od lat 50. fascynował się informelem. Wśród jego różnych form artystycznej ekspresji wyróżniały się dzieła określane jako slikarstvo prizora (malarstwo sceniczne), w tym jedno z dzieł upamiętniające akt przemocy wobec kosowskiego Serba Đorđe Martinovicia.
W latach 60. i 70. Popović zrealizował kilka filmów. W 1968 odbyła się w Belgradzie premiera filmu Popovicia Delije, przedstawiającego historię Baty Stojkovicia i Jovana Janicijevicia, dwóch byłych partyzantów, którzy próbują się odnaleźć w powojennym społeczeństwie jugosłowiańskim. Film uznawano za jedno z najważniejszych osiągnięć artystycznych jugosłowiańskiej Czarnej Fali. Dwa filmy Popovicia (Čovek iz hrastove šume i Delije) otrzymały od władz zakaz rozpowszechniania z uwagi na ich antysocjalistyczny charakter. Pozostawił po sobie szereg prac z zakresu teorii i krytyki sztuki.
W 1980 wyjechał wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych. W tym czasie prowadził wykłady dla studentów Uniwersytetu Stanowego w Nowym Jorku. W 1986 Popović został wybrany członkiem Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk. W 1989 otrzymał honorowe obywatelstwo Loznicy.
Publikacje 1954: Судари и хармоније, wyd. Nowy Sad 1962: У атељеу пред ноћ, wyd. Belgrad 1983: Исходиште слике, wyd. Belgrad 1999: Велика љубав Анице Хубер — епистоларни роман, wyd. Belgrad 2006: Путописни дневници, wyd. Belgrad
Upamiętnienie Pośmiertnie został odznaczony Orderem Białego Orła 1 st.. We wrześniu 2023 Serbska Akademia Nauk i Sztuk uczciła stulecie urodzin artysty wystawą mu poświęconą w Galerii SASA w Belgradzie.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk Kategoria:Jugosłowiańscy malarze Kategoria:Jugosłowiańscy reżyserzy filmowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Loznicy Kategoria:Serbscy malarze Kategoria:Nauczyciele akademiccy New York University Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (Serbia) Kategoria:Teoretycy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1996