Wincenty Szamotulski także Wincenty Świdwicz z Szamotuł (ur. nieznane, zm. 21 X 1444) – rycerz wielkopolski, polski szlachcic herbu Nałęcz, kasztelan międzyrzecki, starosta generalny Rusi.

Rodzina Był synem Saski i Sędziwoja Szamotulskiego. Żonaty dwukrotnie z Agnieszką oraz z Anną. Miał dwie córki: księżnę raciborską Małgorzatę z Szamotuł żonę Wacława II raciborskiego oraz Agnieszkę mniszkę z zakonu cysterek w klasztorze w Owińskach.

Jego rodzeństwem byli Dobrogost Szamotulski Świdwa, Katarzyna oraz opatka owieńska Krystyna.

Kariera polityczna Pełnił funkcje administracyjne w Koronie Królestwa Polskiego. W latach 1423–1444 był kasztelanem międzyrzeckim w Międzyrzeczu. W latach 1414-23 był podczaszym kaliskim w Kaliszu. W 1440 kasztelanem wiszegradzkim w Wyszehradzie na Węgrzech. W 1422 Wincenty Szamotulski pełnił funkcję starosty w Wieleniu. W latach 1423-1444 starosta wschowski. W latach 1431-1440 pełnił funkcję starosty generalnego Rusi. W 1438 był starostą łuckim.

Życiorys Na przełomie XIV i XV wieku odnotowany został w archiwalnych źródłach historycznych pochodzących z materiałów sądowych. W 1391 Żydówka poznańska Jordanowa uzyskała kwotę 20 grzywien na Szamotułach. W 1391 Wincentego odnotowano jako świadka w sprawie sądowej. W latach 1392-1393 toczył proces z Żydem poznańskim Abrahamem. W 1414 winien był 100 grzywien Bartłomiejowi synowi Michała Storkitela z Poznania. W 1425 Wincenty Szamotulski toczył proces z Piotrem Korzbokiem o trzech kmieci, których Piotr kazał aresztować w Poznaniu jako morderców i złodziei.

W 1426 wraz z żoną Anną otrzymał od papieża Marcina V prawo uzyskania odpuszczenia grzechów w obliczu śmierci przez dowolnego kapłana oraz słuchania mszy w miejscach objętych interdyktem. W latach 1429-1430 wraz z bratem Dobrogostem Szamotulskim zgłosili swe prawo bliższości po matce do dóbr Sempelbork (dziś to Sępólno Krajeńskie) kupionych przez Sędziwoja z Ostroroga od panów Pakoskich ale sąd oddalił ich roszczenia.

W 1430 przedstawił w sądzie dokument nabycia części Borowa oraz połowy Wielopola. W sprawie reprezentował go Nikel Borowski. W 1430 wspomniano ludzi Wincentego z Popówka. W 1430 odnotowany został jako rycerz pasowany (łac. „strenuus miles”). W 1432 wraz z żoną Anną otrzymał od papieża Eugeniusza IV prawo uzyskania odpuszczenia wszystkich grzechów w obliczu śmierci oraz prawo do używania ołtarza przenośnego.

W 1440 Wincenty Szamotulski herbu Nałęcz przebywał na Węgrzech. Wspomniany został jako „rycerz szlachetny i mężny, skłonny z natury do dowcipów i żartów”, kiedy został mianowany kasztelanem wiszegradzkim otrzymując od króla Władysława III Warneńczyka w zarząd miasto Wyszegrad na Węgrzech. W 1440 pełnił funkcję asesora w sądzie ziemskim we Lwowie. W 1441 król Władysław III za zasługi na Węgrzech, gdzie Wincenty zaciągał i wyposażał zaciężnych kosztem 1500 florenów, oraz za dary wartości 500 florenów, jakie dał przybyłemu na Węgry księciu litewskiemu Świdrygielle, zapisał 4000 florenów na dochodach z poradlnego w Wiellkopolsce.

W 1442 sumy zapisane Wincentemu Szamotulskiemu na Śremie wykupił Michał Lasocki. W 1443 król Władysław III w uznaniu zasług na Węgrzech zapisał Wincentemu Szamotulskiemu 4000 florenów oraz 2000 florenów na dochodach z poradlnego w Wielkopolsce. W 1444 Wincenty był dziedzicem Bądlina. W latach 1434-1444 otrzymał od króla w zastaw Jaworów na Rusi. Przed 1444 był także tenutariuszem Obroszyna oraz dzicem w Nowej Wsi. W 1445 wspomniana została wdowa po nim Anna dziedziczka w Turostowie w powiecie gnieźnieńskim. W 1445 ponownie wspomniana wraz z córką Małgorzatą księżną raciborską przy sprzedaży Dobrogostowi z Szamotuł wsi Grocholin i Gromadno w powiecie kcyńskim za 2000 grzywien. Za taką samą sumę Małgorzata z mężem Wacławem księciem raciborskim sprzedali Annie wsie Stare Miasto (obecnie Szamotuły Stare), Baworowo, Piotrkowo i Radzyny w powiecie poznańskim. W 1445 Anna dała Mikołajowi z Oporowa Grocholin i Gromadno, a otrzymała w zamian Modrzew w powiecie piotrkowskim. W 1448 Anna toczyła proces z Piotrem Samsonem z Nowińca. W 1451 Anna zapisała swej słudze Helenie czynsz ze wsi Radzyny.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Wincenty Kategoria:Szlachta Korony Królestwa Polskiego Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w XV wieku