Przyostnia meksykańska (Muhlenbergia mexicana (L.) Trin.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Gatunek występujący głównie w północnej strefie umiarkowanej. Rodzimy dla Stanów Zjednoczonych i południowej Kanady. Tam częstszy na zachód od Arizony. W północnym Meksyku uważany za obcy lub rodzimy. Poza naturalnym zasięgiem wprowadzony na Hawaje, do Europy (Szwecja, Niemcy, Czechy, Słowacja, Austria, Włochy), zachodnich Himalajów i Mjanmy. Stwierdzany także we Francji, Szwajcarii, Belgii i Holandii, a od 2025 także w Polsce, gdzie w tym czasie wykazywał cechy efemerofita.
Morfologia Pokrój Wieloletnia trawa o rozgałęzionych źdźbłach. Łodyga Źdźbła proste, silnie rozgałęzione powyżej nasady. Wysokość 30–90 cm. Międzywęźla gęsto, krótko owłosione. Pod ziemią tworzy krótkie rozłogi. Liście Liście płaskie, o długości 2–20 cm i szerokości 2–6 mm. Blaszki i pochwy mogą być gładkie lub szorstkie. Błoniaste, ścięte, strzępiące się lub włoskowate języczki o długości 0,4–1 mm. Brak większych różnic między liśćmi pędów głównych i odgałęzień. Kwiaty Kłoski purpurowe, o długości 1,5–3,8 mm, zebrane w gęste wiechy o długości 2–21 cm i szerokości 0,3–3 cm. Wieńczą pędy główne i boczne. Rozgałęzienia wiechy I rzędu o długości 0,3–5,5 cm przylegające lub nieznacznie odstające od osi. Osadki kłosków do 2 mm długości. Plewy prawie równe o długości 1,5–3,7 mm, jednonerwowe, zwężające się od podstawy. Bez ości lub z ością o długości do 2 mm. Plewki dolne i górne lancetowate o długości 1,5–3,8 mm. Dolne owłosione (włoski do 0,7 mm) u nasady, na nerwach i brzegach w dolnej części. Zakończone spiczastym, chrząstkowatym wierzchołkiem z ością o długości do 10 mm lub bez ości. Górne również zakończone spiczasto. Pylniki po trzy, o barwie od żółtej po fioletową o długości 0,3–0,5 mm. Kwitną od czerwca do września. Owoce Ziarniaki wrzecionowate o długości 1,1–1,6 mm, brązowe. Gatunki podobne , różniąca się brakiem owłosienia na międzywęźlach i tym, że jej wiechy boczne wyrastają bezpośrednio z węzłów źdźbła poniżej wierzchołka, gdyż brak jest rozgałęzień łodygi.
Biologia i ekologia Rozwój Bylina. Geofit. Kwitnienie przez całe lato. Siedlisko W zasięgu naturalnym zajmuje miejsca od umiarkowanie wilgotnych do wilgotnych i bagiennych. Występuje w różnych zbiorowiskach roślinnych wilgotnej prerii i lasów. Rośnie też nad brzegami wód powierzchniowych, także w okolicach gorących źródeł, oraz na przydrożach. Spotykana na wysokości od 50 do 3300 m n.p.m.
Systematyka i zmienność Gatunek opisany w 1767 roku przez Linneusza jako Agrostis mexicana. Epitet gatunkowy jest mylący, gdyż współczesne granice Meksyku leżą poza jego właściwym zasięgiem naturalnym. Rodzaj został nazwany przez Schrebera dla uczczenia , który przysyłał mu okazy amerykańskich roślin.
Wyróżniane są dwie odmiany – Muhlenbergia mexicana var. mexicana i Muhlenbergia mexicana var. filiformis (Torr.) Scribn. Różnią się m.in. długością ości na plewkach dolnych, które u odmiany typowej mają co najwyżej 3 mm długości lub w ogóle ich brak.
Znaczenie użytkowe W Kanadzie jest uważana za chwast upraw. W Europie zwykle pojawia się efemerycznie na siedliskach ruderalnych, wśród zieleni miejskiej, choć w Niemczech przejawia cechy naturalizacji i w Europie ma potencjał stania się gatunkiem inwazyjnym. W pierwszej połowie XIX w. w Belgii była uprawiana na paszę. Rzadko jest rośliną celowo uprawianą w celach ozdobnych.
Przypisy
Kategoria:Wiechlinowate