Chorągiew pancerna koronna podstolego bracławskiego Marcina Kalinowskiego – oddział koronnej jazdy pancernej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699 i wielkiej wojny północnej).
Charakterystyka Chorągiew pancerna (kozacka) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Należała do wojsk autoramentu narodowego. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział stawek żołdu w oddziale był następujący: 5 stawek brał rotmistrz, 2 stawki porucznik, 2 kolejne stawki chorąży, a pozostałe stawki żołdu przyznane w kompucie dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Szefem (fundatorem) chorągwi był podstoli bracławski Marcin Kalinowski.
Przejął on szefostwo chorągwi 1 listopada 1693 od starosty libuskiego Jana Reja. Wcześniej, do 1 maja 1684, była to chorągiew podkomorzego lubelskiego Bogusława Zbąskiego.
Przedłużająca się wojna z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. Zgodnie z nowym etatem chorągiew Jana Reja liczyła 100 koni, a w 1695, już jako chorągiew Marcina Kalinowskiego – 80 koni.
Traktat pokojowy w Karłowicach zakończył wojnę z Portą Ottomańską. Wiosną 1699 sejm pacyfikacyjny dokonał redukcji armii koronnej i nakazał przejście wojska na etaty pokojowe. Na przełomie 1701/1702 chorągiew podstolego bracławskiego Marcina Kalinowskiego wchodziła w skład Partii Pokuckiej i znajdowała się na leżach zimowych. Liczyła wtedy 60 koni i stacjonowała w Ossowie.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie pancerne koronne Kategoria:Chorągwie w dobie wojny północnej Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Oddziały wojskowe Kalinowskich herbu Kalinowa