Georg Gottheiner (ur. 27 sierpnia 1879 w Berlinie, zm. 21 kwietnia 1956 w Fazenda Bosquebelo koło Maringá w Brazylii) – niemiecki prawnik i polityk Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (DNVP).
Życiorys mały|Grób Georga Gottheinera i jego żony Dorothei z domu von Glasenapp na Zentralfriedhof Bad Godesberg w Bonn Wychował się w rodzinie mieszczańskiej w Berlinie, należącej do wyższej klasy średniej. Jego ojciec, Paul Gottheiner, był miejskim inspektorem budowlanym. Jego starsza siostra Elisabeth Altmann-Gottheiner została, w roku 1925, jedną z pierwszych kobiet profesorów uniwersyteckich w Niemczech.
Georg Gottheiner uczęszczał do Falck Gymnasium i Royal Wilhelms Gymnasium w Berlinie. Po ukończeniu szkoły średniej studiował prawo na Uniwersytecie w Lozannie i w Heidelbergu. W 1901 roku został młodszym adwokatem w Sądzie Apelacyjnym w Berlinie, a w 1904 młodszym adwokatem rządowym w rządzie kraju związkowego Szlezwik. W 1907 został mianowany asesorem rządowym i w tej roli został najpierw przydzielony do starostwa powiatu w Braniewie w Prusach Wschodnich, a od 1910 do 1914 roku do administracji państwowej w Akwizgranie. W 1914 został mianowany pełniącym obowiązki landrata (starosty) powiatu piskiego, od maja 1916 do 1930 był starostą tego powiatu. W 1928 roku był przez krótki czas zatrudniony jako referent w Biurze Administracji Wschodniej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych RzeszyGlahé | Mehring | Rieß [Hrsg. Beiträge zum ausländischen öffentlichen Recht und Völkerrecht | 331 Korrespondenz mit Carl Schmitt, Texte und Kontroversen Der Staats- und Völkerrechtler Carl Bilfinger (1879–1958) Dokumentation seiner politischen Biographie, s. 140, 145].
Od 1928 do 1932 roku był posłem do niemieckiego Reichstagu z ramienia Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (DNVP). W 1930 roku został zdymisjonowany ze stanowiska starosty powiatu pilskiego przez nadprezydenta Prus Wschodnich Ernsta Siehra za poparcie skrajnej prawicy w referendum przeciwko Planowi Younga. W 1932 roku został mianowany dyrektorem ministerialnym i szefem Departamentu Prawa Konstytucyjnego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rzeszy przez ówczesnego ministra spraw wewnętrznych Rzeszy Wilhelma von Gayla. Tam odegrał kluczową rolę w przygotowaniu dymisji demokratycznego pruskiego rządu państwowego Otto Brauna (tzw. zamachu pruskiego). W późniejszym procesie „Prusy kontra Rzesza” przed Sądem Stanowym przy Sądzie Najwyższym Rzeszy w Lipsku był głównym przedstawicielem rządu Rzeszy, a tym samym bezpośrednim przeciwnikiem Arnolda Brechta. W 1933 roku został zdymisjonowany przez nazistowskiego ministra spraw wewnętrznych Rzeszy, Wilhelma Fricka, za odmowę wstąpienia do NSDAP i ostatecznie przeszedł na emeryturę 20 lutego 1934 roku. Później, w państwie rządzonym przez narodowych socjalistów, nie angażował się już w politykę. Po zbombardowaniu jego domu w Berlinie w 1943 roku mieszkał kolejno w Prusach Wschodnich, na Śląsku, w Meklemburgii, a po zakończeniu II wojny światowej w Dolnej Saksonii. W 1949 roku wyemigrował do syna w Brazylii, który posiadał tam plantację kawy, gdzie zmarłAlfons Labischl Florian Tennstedt Der Weg zum "Gesetz über die Vereinheitlichung des Gesundheitsvvesens" vom 3. Juli 1934 Entvvicklungslinien und -momente des staatlichen und kommunalen Gesundheitsvvesens in Deutschland Teil 2, Düsseldorf 1985, s. 283, 284, 415–416.
Przypisy
Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Niemieccy politycy Kategoria:Ludzie związani z Prusami Wschodnimi Kategoria:Posłowie do Reichstagu Kategoria:Ludzie związani z Braniewem Kategoria:Ludzie związani z Piszem