Dornier Do 29 – niemiecki eksperymentalny samolot skróconego startu i lądowania, opracowany pod koniec lat 50. XX w. przez wytwórnię Dornier we współpracy z Niemieckim Ośrodkiem Badań Lotniczych (Deutschen Versuchsanstalt für Luftfahrt e.V.) na zlecenie ministerstwa obrony RFN. Konstrukcja służyła jako stanowisko badawcze do analizy problemów związanych z bardzo krótkim rozbiegiem i dobiegem oraz z wektorowaniem ciągu śmigieł.

Historia thumb|left|Do 29 w zbiorach Deutsches Museum w Monachium Prace nad samolotem Do 29 rozpoczęto w drugiej połowie lat 50. XX w. w odpowiedzi na zainteresowanie Bundeswehry samolotami zdolnymi do operowania z nieprzygotowanych i krótkich pasów startowych. Projekt realizowano w ścisłej współpracy z Niemieckim Ośrodkiem Badań Lotniczych, a jego celem było stworzenie platformy badawczej, na podstawie której możliwe byłoby opracowanie w przyszłości uniwersalnego samolotu STOL do zastosowań wojskowych i cywilnych.

Pierwszy lot prototypu odbył się 21 grudnia 1958 r., a za sterami zasiadał główny pilot doświadczalny firmy Dornier, Heinrich Schäfer. Program prób w locie wykazał zarówno zalety, jak i istotne ograniczenia nowej koncepcji, co ostatecznie doprowadziło do zakończenia projektu bez wdrażania konstrukcji do produkcji seryjnej.

Łącznie zbudowano trzy egzemplarze Do 29, z czego dwa zostały ukończone i oblatane (V1 i V2), natomiast trzeci pozostał nieukończony. Zachowane samoloty trafiły do zbiorów muzealnych w Niemczech. Próby w locie wykazały, że wcześniej deklarowane osiągi były zbyt optymistyczne: rzeczywista prędkość przelotowa wynosiła około 240 km/h, a minimalna prędkość lotu około 70 km/h. Pomimo tego Do 29 spełnił swoją rolę jako platforma badawcza, dostarczając cennych danych na temat zastosowania wektorowania ciągu w samolotach STOL. Prototyp V1 był przechowywany w zakładzie Dornier. W 1986 r. został przekazany do Wehrtechnische Studiensammlung, następnie w 1992 r. do Niemieckiego Muzeum Sił Powietrznych. Stamtąd w marcu 2009 r. został przekazany do Muzeum Dorniera w Friedrichshafen.

Konstrukcja thumb|left|Wychylony silnik Do 29 Dwusilnikowy, całkowicie metalowy górnopłat, w dużej mierze oparty na konstrukcji lekkiego samolotu wielozadaniowego Dornier Do 27, od którego przejął około 70% elementów seryjnych. W porównaniu z protoplastą zastosowano jednak nowy kadłub o długości 9,5 m z całkowicie oszkloną kabiną, wzmocnioną strukturą za skrzydłami oraz fotelami wyrzucanymi Martin-Baker dla załogi.

Skrzydło zachowało ogólną koncepcję Do 27, lecz poprzez wstawienie w centropłat sekcji o długości 1,2 m zwiększono jego rozpiętość do 13,2 m. Usterzenie poziome i pionowe również wywodziło się z Do 27, przy czym ster kierunku powiększono o około jedną trzecią. Powierzchnia nośna maszyny wynosiła 21,8 m². W samolocie zamontowano stałe, wzmocnione podwozie z kołkiem ogonowym. Odpowiednio dobrana konstrukcja goleni podwozia zapewniała wymagany prześwit zabezpieczający łopaty śmigieł przed kontaktem z ziemią oraz pozwalała na twarde przyziemienia podczas lotów STOL.

Samolot wyposażono w dwa silniki Lycoming GO-480-B1A6 o mocy 270 KM każdy, napędzające przeciwbieżne, pchające trójłopatowe śmigła. Zastosowano nowatorski system odchylania tylnej części zespołu napędowego, umożliwiający zmianę kierunku ciągu śmigieł w płaszczyźnie pionowej do 90°, co pozwalało na znaczące zwiększenie siły nośnej przy bardzo małych prędkościach. Silniki połączono trzema poprzecznymi wałami napędowymi, co umożliwiało synchronizację pracy śmigieł. W przypadku awarii jednego silnika drugi mógł, poprzez zmianę kąta nastawienia łopat, utrzymać do około 70% całkowitej mocy układu napędowego.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Niemieckie samoloty doświadczalne 029 Kategoria:Samoloty krótkiego startu i lądowania Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym