Dionizy Abramowicz (ur. 29 września 1914 w Poznaniu, zm. 1 grudnia 1991 tamże) – polski pedagog, współorganizator Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach.
Życiorys Dionizy Abramowicz urodził się 29 września 1914 roku w Poznaniu jako syn Stanisława (1879-1944) i Antoniny z Opalińskich (1888-1935). Miał siostrę Irenę oraz dwóch braci: Tadeusza i jednego zmarłego w niemowlęctwie. Był mężem Leokadii i ojcem dwóch córek.
W okresie międzywojennym zdobył wykształcenie pedagogiczne. W 1934 roku został skierowany do pracy w szkole powszechnej w Janowie (powiat sokólski), gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku.
W lipcu 1940 roku trafił jako robotnik przymusowy do Szczecina. W niewoli przebywał do marca 1945 roku. Po odzyskaniu wolności zgłosił gotowość do pracy w oświacie. Organizował szkoły podstawowe na ziemiach zachodnich: w Suchaniu (maj 1945), Chociwlu (lipiec 1945) oraz Oleśnicy (wrzesień 1945).
Po powrocie do Poznania w 1946 roku włączył się w organizację Zakładu dla Niewidomych w Owińskach. Położył wielkie zasługi w rehabilitacji żołnierzy oraz młodzieży ociemniałych wskutek działań wojennych. Ponadto, przygotowywał kadrę pracowniczą Ośrodka w Owińskach do pracy z osobami niewidomymi.
Dionizy Abramowicz był absolwentem Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. W 1961 roku objął stanowisko kierownika szkoły podstawowej przy Ośrodku w Owińskach. Funkcję tę sprawował przez wiele lat, zyskując miano wzorowego organizatora nauki i rehabilitacji dzieci niewidomych. W Ośrodku pracował do przejścia na emeryturę 1 listopada 1974 roku.
Całe swoje życie zawodowe i prywatne poświęcił osobom niewidomym. W wolnym czasie ręcznie przepisywał podręczniki pismem Braille’a oraz opracowywał pomoce dydaktyczne. Potrafił grać na skrzypcach, a także pasjonował się m.in. historią i geografią.
Zmarł 1 grudnia 1991 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym św. Antoniego na poznańskiej Starołęce.
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Odznaka Honorowa ,,Za zasługi w rozwoju województwa poznańskiego”;
Przypisy
Bibliografia
Ewa Andrysiak, Wiesław Ereński, Edmund Oses, Henryk Tarczewski, Elżbieta Wieńć: Najdroższa szkoło ma wśród grabowych alej. Monografia z okazji 50 lecia Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach. Poznań: Wydawnictwo Bonami, 1996. ISBN 83-85274-19-7
Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy pedagodzy specjalni Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski