Willa przy ul. Ludwika Solskiego 3 w Szczecinie, Willa Krahnstöver – zabytkowa willa w Szczecinie, na osiedlu Pogodno, w zachodniej części miasta. Wzniesiona w 1902 roku, w 1996 roku została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków.

Historia Rodzina Krahnstöver Willa powstała przy ulicy (wcześniej , następnie Ludwika Solskiego) 3, na terenie szczecińskiego Pogodna. Budynek znajduje się w kwartale ograniczonym ulicami: Solskiego, Krasickiego, Traugutta i Tetmajera. Przy zachodnim narożniku budynku znajduje się plac Jakuba Wujka. Za projekt budynku odpowiadał Rudolf Rahustover. Inwestorem był szczeciński kupiec, zajmujący się obrotem winami – Eduard Julius Krahnstöver. Budowa zaczęła się w 1902 roku, zaś data jej zakończenia nie jest znana. Budynek w późniejszych latach był nieznacznie przebudowywany, zachowując jednak swoją pierwotną bryłę i kształt. W 1903 roku, w głębi działki postawiono szopę, która nie przetrwała zbyt długo; data jej rozbiórki nie jest znana.

Na piętrze zamieszkała wdowa Clara Hirsch. Po śmierci Eduarda spadkobiercą przedsiębiorstwa oraz willi zpstał jego syn – Rudolf Krahnstöver. Rudolf ożenił się w wieku 17 lat, a jedna z jego córek – Dora Klara Elisabeth Krahnstöver – urodziła się 10 września 1906 roku w willi. W 1914 roku rozbudowano budynek według projektu Frantza Plotza, poszerzając trakty w kondygnacjach piwnic, parteru i pierwszego piętra. Rozbudowa jest najbardziej widoczna w ryzalicie środkowym, znajdującym się powyżej pierwszego piętra. Rudolf umarł w wieku 55 lat, 23 września 1923 roku w swojej willi. Jego żoną była Gertrud Krahnstöver z domu Hirsch. Prawdopodobnie była ona córką wdowy Clary Hirsch, która od 1909 roku zamieszkiwała piętro budynku. Po śmierci Rudolfa, w 1923 roku właścicielką willi została wdowa po nim – Gertrud Krahnstöver. Poza wdową, w willi mieszkała Elise Hirsch, a także inżynier okrętowy Paul Florian.

W lipcu 1924 roku przebudowano elewację frontową i boczną. W trakcie przebudowy zmieniono układ ścian wewnętrznych w kondygnacji piwnic oraz zorganizowano nowy układ wejścia do budynku. Pod koniec lat 20. XX wieku do piwnicy wprowadził się kowal Otto Voigt. Prawdopodobnie Gertrud Krahnstöver wynajmowała pomieszczenia willi, by mieć środki na jej utrzymanie. W pierwszej połowie lat 30. XX wieku do budynku wprowadził się sierżant Werner Asmus, a piwnicę podnajął konduktor Ernst Willi Johannes Klemaschewski.

Rodzina Ranjott W aktach Nadzoru Budowlanego z 1935 roku widnieje zmiana właściciela posesji. Nowym właścicielem został wówczas Kurt Ranjott, który prowadził przedsiębiorstwo specjalizujące się w handlu kawą, herbatą i czekoladą. W Szczecinie Ranjott miał 3 oddziały swojej firmy. W willi mieszkał też Otto Erich Waldemar Ranjott, emerytowany pocztowiec. Wedle baz genealogicznych Otto był ojcem Kurta. W willi mieszkała również Elisabeth Ranjott – śpiewaczka. W 1935 roku wykonano garaż według projektu Guntera Wendorffa, z wjazdem na posesję od strony ulicy (obecnie Tetmajera). Obiekt zachował się do obecnych czasów. W 1937 roku odnowiono elewację obiektu.

Willa nie ucierpiała podczas działań wojennych. W trakcie II wojny światowej śpiewaczka Elisabeth wyprowadziła się z willi, a na pierwsze piętro wprowadził się dyplomowany inżynier, Edmund Hamberger, oraz Alma RenjottPrawdopodobnie matka, bądź córka Kurta..

Po II wojnie światowej Krótko po wojnie w budynku powstało liceum, a u schyłku PRL-u działała szkoła artystyczna. W latach 90. XX wieku znajdowały się tutaj biura i mieszkania, które z czasem zostały zdewastowane przez lokatorów. Następnie willę przejął Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, który mieści się tutaj do dzisiaj.

Kubatura budynku wynosi 3148 m³, a jego powierzchnia użytkowa 512 m². Willa została wpisana do rejestru zabytków w 1996 roku. Budynek został w pełni odrestaurowany w 2011 roku.

Zobacz też Willa przy ul. Ludwika Solskiego 4 Zabytki w Szczecinie

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Zabytki nieruchome w Szczecinie Kategoria:Pogodno (Szczecin) Kategoria:Wille w Szczecinie