Thysanomeros jacobyi – gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych i podrodziny szczerotków.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1885 roku przez Édouarda Lefèvrego na łamach „Bulletin de la Société Entomologique de France” pod nazwą Prionodera jacobyi. Epitet gatunkowy nadano na cześć Martina Jacobyego. W 2003 roku wyznaczony został gatunkiem typowym nowego rodzaju Thysanomeros.
Morfologia Chrząszcz o ciele w zarysie owalnym, grzbietowo sklepionym, u samca długości od 5,6 do 6,5 mm, a u samicy od 6,5 do 8,3 mm. Głowa jest żółtawobrązowa, o głęboko wykrojonej przedniej krawędzi nadustka, ciemnorudobrązowych narządach gębowych oraz czarnych czułkach z ciemnobrązowymi trzonkami. Wykrojona wierzchołkowa część wargi górnej dysponuje czterema szczecinkami grzbietowymi.
Przedplecze i spód tułowia są żółtobrązowe. Szerokość przedplecza jest wyraźnie większa od długości, największa pośrodku; jego boczne brzegi są wąskie, silniej niż u T. ulatae pofalowane i tworzą od jednego do trzech ząbków pośrodku długości. Tarczka jest mniej więcej tak szeroka jak długa, U-kształtna u samicy, a V-kształtna u samca. U samca pokrywy są metalicznie zielone do niebieskawozielonych, u samicy zaś zielone lub ciemnoniebieskie. Wyrostek międzybiodrowy przedpiersia ma bardzo płytko wklęśniętą tylną krawędź. Odnóża u samca mają żółtobrązowe biodra i uda, ciemnobrązowe do czarnych z brązowymi dosiebnymi ćwiartkami golenie oraz ciemnobrązowe do czarnych stopy. Te u samicy odróżniają się jednobarwnymi, żółtobrązowymi do czarnych goleniami. Spodnie krawędzie ud przedniej i środkowej pary mają w nasadowych częściach sterczące szczecinki. Uda tylne u samca mają gęsty pędzelek szczecinek na spodzie połowy nasadowej.
Odwłok ma żółtobrązowe, porośnięte sterczącymi, żółtymi szczecinkami sternity. Genitalia samca mają płat środkowy edeagusa równomiernie zakrzywiony w widoku bocznym, o brzusznie zgrubiałym spiczastym guzku wierzchołkowym, w widoku szczytowym z prawie ściętym i drobno zaostrzonym wierzchołkiem. Błoniasty, grzbietowo pogrubiony endofallus zawiera prosty skleryt wierzchołkowy z zakrzywionymi fałdami nasadową i szczytową. Samica ma krótkie pokładełko o krótkich, tak długich jak bakula, grubych gonokoksytach z błoniastą połową nasadową i długimi szczecinkami w połowie wierzchołkowej oraz o bardzo małych gonostylikach. Zbiornik nasienny zwężony jest w nasadowej ćwiartce, a prowadzący doń przewód cienki i luźno skręcony.
Rozprzestrzenienie Gatunek neotropikalny, endemiczny dla Kostaryki, znany z prowincji Alajuela, Guanacaste i Puntarenas. Najliczniej wykazywany z półwyspu Osa na południowym zachodzie kraju.
Przypisy
Kategoria:Stonkowate Kategoria:Chrząszcze Kostaryki Kategoria:Fauna endemiczna Kostaryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1885 roku