Lista państw świata w latach 60. XX wieku – lista państw świata już istniejących lub powstałych w okresie od 1 stycznia 1960 do 31 grudnia 1969, zarówno tych powszechnie uznanych, jak i nieuznanych na arenie międzynarodowej, wraz z informacjami na temat ich statusu. Państwa zostały uszeregowane w kolejności alfabetycznej według nazwy krótkiej. Lista obejmuje także podmioty i terytoria o specyficznym statusie, które nie spełniały definicji państwa, lecz miały określoną podmiotowość w stosunkach międzynarodowych.
W dekadzie lat 60. proces dekolonizacji znacząco przyspieszył. Niepodległość uzyskało większość państw afrykańskich. Tylko w 1960, znanym jako Rok Afryki, powstało 17 nowych państw. W ciągu całej dekady niepodległość uzyskały następujące państwa afrykańskie: Algieria, Botswana, Burundi, Czad, Dahomej, Gabon, Gambia, Górna Wolta, Gwinea Równikowa, Kamerun, Kenia, Kongo (Brazzaville), Kongo (Léopoldville), Lesotho, Madagaskar, Malawi, Mali, Mauretania, Mauritius, Niger, Nigeria, Republika Środkowoafrykańska, Rwanda, Sierra Leone, Somalia, Suazi, Tanzania, Togo, Uganda, Wybrzeże Kości Słoniowej i Zambia.
Na pozostałych kontynentach powstały następujące państwa: Barbados, Cypr, Gujana, Jamajka, Jemen Południowy, Kuwejt, Malta, Nauru, Samoa Zachodnie, Singapur (w 1965 wszedł w skład Malezji) oraz Trynidad i Tobago.
Kryteria włączenia W doktrynie prawa międzynarodowego najczęściej wymienia się trzy elementy konieczne, aby uznać dany podmiot za państwo, tj. stałą ludność, określone terytorium oraz suwerenną władzę. W konwencji o prawach i obowiązkach państw przyjętej w Montevideo w 1933 oprócz trzech powyższych kryteriów wskazano także zdolność do nawiązywania stosunków z innymi państwami. Jednocześnie w konwencji z Montevideo zostało podkreślone, że istnienie polityczne państwa jest niezależne od uznania przez inne państwa. W doktrynie pojawia się opinia, że decydującym elementem odróżniającym państwa od innych organizacji terytorialnych jest suwerenność w rozumieniu niezależności władzy państwowej od jakiejkolwiek innej władzy zarówno na własnym terytorium, jak i w stosunkach z innymi państwami.
Biorąc pod uwagę powyższe, lista obejmuje państwa w pełni suwerenne, jak i te, których suwerenność zewnętrzna z różnych względów była ograniczona (m.in. poprzez zawarcie umowy z innym państwem). Do drugiej kategorii zaliczały się tzw. minipaństwa, tj. Andora, Liechtenstein, Monako i San Marino, a także Bhutan oraz Maskat i Oman.
Istotnym atrybutem dla funkcjonowania państwa na arenie międzynarodowej jest jego uznanie międzynarodowe. Uznanie nowo powstałego państwa ma charakter dyskrecjonalny, tj. całkowicie zależny od woli podmiotu uznającego. W doktrynie odróżnia się uznanie de iure od uznania de facto. Uznanie de iure jest pełne i ostateczne, uznanie de facto natomiast ma charakter prowizoryczny, niepełny. Z faktu uznania wynika zdolność do czynności prawnych państwa, m.in. do zawierania umów z innymi podmiotami czy nawiązywania stosunków dyplomatycznych. Skutkiem uznania jest również przyznanie przedstawicielom danego państwa stosownych immunitetów i przywilejów.
Lista obejmuje zarówno państwa powszechnie, jak i częściowo uznane na arenie międzynarodowej. W latach 60. istotnymi czynnikami wpływającymi na uznanie niektórych państw były zimnowojenna rywalizacja i ideologia obowiązująca w danym państwie. Uwidoczniło się to szczególnie w przypadku tzw. państw podzielonych: Chin, Korei, Niemiec i Wietnamu. Z pewnymi wyjątkami państwa komunistyczne uznawały Chińską Republikę Ludową, Koreę Północną, Wietnam Północny i Niemiecką Republikę Demokratyczną, natomiast państwa kapitalistyczne – Republikę Chińską, Koreę Południową, Wietnam Południowy oraz Republikę Federalną Niemiec. Czynnik ideologiczny miał znaczenie również w niepowszechnym uznaniu Mongolskiej Republiki Ludowej i Izraela. Oddzielnie wylistowane zostały państwa nieuznane na arenie międzynarodowej.
Zestawienie zawiera państwa unitarne i federacje już istniejące, powstałe w latach 60. oraz te, które w tym okresie przestały istnieć wraz z podaniem daty powstania lub upadku. W przypadku federacji wymienione zostały poszczególne ich części składowe jako podmioty o określonej autonomii.
Na oddzielnej liście zostały wymienione podmioty prawa międzynarodowego inne niż państwa, tj. takie podmioty, które posiadały prawa i obowiązki wynikające bezpośrednio z prawa międzynarodowego (np. bierne i czynne prawo legacji czy możliwość zawierania umów międzynarodowych). Wśród nich znalazły się niesuwerenne organizacje terytorialne, tj. Berlin Zachodni oraz Sikkim, suwerenne podmioty nieterytorialne, tj. Stolica Apostolska i Zakon Maltański, konfederacja Zjednoczone Państwa Arabskie, a także częściowo uznany Tymczasowy Rząd Republiki Algierskiej. Dodatkowo zestawienie to objęło również strefy neutralne między Arabią Saudyjską a Irakiem oraz Arabią Saudyjską a Kuwejtem, niepodlegające bezpośrednio jurysdykcji żadnego z państw.
Lista państw Nazwa i stolica państwa Pełna nazwa państwa Informacje na temat statusu i uznania międzynarodowego A AfganistanStolica: Kabul Królestwo Afganistanu(paszto د افغانستان شاهي دولت, dari پادشاهی افغانستان) Powszechnie uznane państwo członkowskie ONZ. AlbaniaStolica: Tirana Albańska Republika Ludowa(alb. Republika Popullore e Shqipërisë) Powszechnie uznane państwo członkowskie ONZ. Algieria (od 3 lipca 1962)Stolica: Algier Państwo Algierskie(, )(od 3 lipca 1962 do 25 września 1962)
Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna()(od 25 września 1962)Po uzyskaniu niepodległości przez Algierię w oficjalnych dokumentach stosowano nazwę Państwo Algierskie. Określenie to pojawiało się m.in. w dzienniku urzędowym (, , JOEA). 25 września 1962 Zgromadzenie Narodowe Konstytucyjne proklamowało Algierskę Republikę Ludowo-Demokratyczną. Nazwa ta została potwierdzona w konstytucji z 1963.Zob. wydania Journal officiel de l'État algérien oraz Journal officiel de la République algérienne démocratique et populaire z 1962: Powszechnie uznane państwo. Członkostwo w ONZ od 8 października 1962.Algieria była posiadłością francuską, stanowiącą de iure integralną część Francji (poszczególne jej regiony miały status departamentów). W latach 1954–1962 trwała wojna o niepodległość. 19 września 1958 Front Wyzwolenia Narodowego powołał Tymczasowy Rząd Republiki Algierskiej, który został częściowo uznany na arenie międzynarodowej. 8 stycznia 1961 we Francji przeprowadzono referendum, w którym 74,99% głosujących opowiedziało się za przyjęciem projektu ustawy o samostanowieniu Algierii. 18 marca 1962 rząd francuski i Tymczasowy Rząd Republiki Algierskiej podpisali tzw. porozumienia z Évian, określające warunki uzyskania niepodległości przez Algierię oraz zasady dalszej współpracy z FrancjąZob. tekst porozumień z Évian: . 1 lipca 1962, na mocy tych porozumień, w Algierii odbyło się referendum, w którym 99,7% głosujących opowiedziało się za niepodległością. Francja uznała ją 3 lipca. Algierczycy obchodzą dzień niepodległości 5 lipca – w rocznicę kapitulacji Algieru w 1830. AndoraStolica: Andora Doliny Andory(kat. Les Valls d’Andorra) Powszechnie uznane państwo o ograniczonej suwerenności, niebędące w latach 60. członkiem ONZ. Współksiążętami Andory z urzędu byli: prezydent Francji oraz biskup Urgell.W latach 60. Andora nie występowała w stosunkach międzynarodowych jako samodzielny podmiotAndora była państwem o ograniczonej suwerenności. Czynności prawne na arenie międzynarodowej były podejmowane w jej imieniu przez inne podmioty – współksiążąt oraz rządy francuski i hiszpański. Współksiążęta posiadali wyłączną władzę ustawodawczą w kluczowych sprawach wewnętrznych i zewnętrznych. Mogli wydawać dekrety. Rada Generalna, jako organ przedstawicielski, pełniła przede wszystkim funkcje doradcze i administracyjne. Współksiążęta byli reprezentowani przez urzędników zwanych wikariuszami (veguers), którzy posiadali znaczące uprawnienia legislacyjne, w zakresie sądownictwa oraz o charakterze wykonawczym.. W literaturze przedmiotu Andorę określano m.in. jako kondominium, protektorat, niekolonialne terytorium zależne, państwo półsuwerenne czy państwo wasalne. Arabia SaudyjskaStolica: Rijad Królestwo Arabii Saudyjskiej(arab. ) Powszechnie uznane państwo członkowskie ONZ.Granica między Arabią Saudyjską a Kuwejtem oraz Arabią Saudyjską a Irakiem pozostawała nie w pełni uregulowana. Terytoria te stanowiły tzw. strefy neutralne. 18 grudnia 1969 weszło w życie porozumienie między Arabią Saudyjską a Kuwejtem, które ostatecznie wytyczyło granicę między oboma państwamiZob. . ArgentynaStolica: Buenos Aires Republika Argentyńska(hiszp. República Argentina)W konstytucji Argentyny wymienione zostały trzy oficjalne nazwy państwa: Republika Argentyńska (hiszp. República Argentina), Zjednoczone Prowincje Rio de La Plata (hiszp. Provincias Unidas del Río de la Plata) oraz Konfederacja Argentyńska (hiszp. Confederación Argentina). Powszechnie uznane państwo członkowskie ONZ. Argentyna jako federacja na koniec lat 60. była podzielona na 22 prowincje, 1 miasto autonomiczne i 1 terytorium narodoweArgentyna była podzielona na: prowincje (hiszp. provincias): Buenos Aires, Catamarca, Chaco, Chubut, Córdoba, Corrientes, Entre Ríos, Formosa, Jujuy, La Pampa, La Rioja, Mendoza, Misiones, Neuquén, Río Negro, Salta, San Juan, San Luis, Santa Cruz, Santa Fe, Santiago del Estero, Tucumán; miasto autonomiczne: Buenos Aires; terytorium narodowe (hiszp. territorio nacional): Ziemia Ognista, Antarktyda i Wyspy Południowego Atlantyku.. Obszar roszczeń tego państwa stanowiły także: Falklandy (w tym Georgia Południowa i Sandwich Południowy) nazywane przez Argentynę Malwinami (hiszp. Islas Malvinas), będące brytyjską kolonią, a także część Antarktyki (tzw. Antarktyda Argentyńska)Do części terytorium, które wchodziło w skład Antarktydy Argentyńskiej, rościły sobie prawo również Chile i Wielka Brytania.. Roszczeń do części Antarktyki nie uznawała większość państw. AustraliaStolica: Canberra Związek Australijski(ang. Commonwealth of Australia) Powszechnie uznane państwo członkowskie ONZ. Commonwealth realm. Australia jako federacja była podzielona na 6 stanów i 3 terytoria wewnętrzneAustralia była podzielona na: 6 stanów (ang. states): Australia Południowa, Australia Zachodnia, Nowa Południowa Walia, Queensland, Tasmania i Wiktoria; 3 terytoria wewnętrzne (): Australijskie Terytorium Stołeczne, Terytorium Jervis Bay i Terytorium Północne.. Administrowała także poniższe terytoria zewnętrzne (): Australijskie Terytorium Antarktyczne, Norfolk, 22px|link=Papua (terytorium) Papua, Wyspa Bożego Narodzenia, Wyspy Kokosowe (inaczej Wyspy Keelinga), Wyspy Heard i McDonalda, Wyspy Morza Koralowego (od 30 września 1969Wyspy Morza Koralowego stały się terytorium zewnętrznym Australii na mocy Coral Sea Islands Act 1969. Zob. tekst aktu: ).
Roszczeń do części Antarktyki nie uznawała większość państw.
Australia zarządzała także dwoma terytoriami powierniczymi ONZ: Nauru (do 31 stycznia 1968; wspólnie z Nową Zelandią i Wielką Brytanią), Terytorium Nowej Gwinei.