thumb Anzina blada, ospowiec blady (Anzina carneonivea (Anzi) Scheid.) – gatunek grzybów z rzędu Ostropales. Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do grupy porostów.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Anzina, Incertae sedis, Ostropales, Ostropomycetidae, Lecanoromycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go Martino Anzi w 1868 r., nadając mu nazwę Gyalolechia carneonivea. W 1982 r. Christoph Scheidegger przeniósł go do monotypowego rodzaju Anzina. Synonimy: Gyalolechia carneonivea Anzi 1868 Pertusaria carneonivea (Anzi) Vain. 1888 Varicellaria carneonivea (Anzi) Erichsen 1936. Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum. Nazwa polska według Lichenes of Poland. A fifth annotated checklist.
Morfologia i fizjologia Plecha skorupiasta, cienka, najczęściej płytko przerastająca podłoże, grubości ok. 200 µm, białawo-szara, mniej więcej ciągła, bez wyraźnego przedplesza. Owocniki typu apotecjum, częste, o średnicy 0,12–0,3 mm, zanurzone w brodawkach plechowych, początkowo pojedyncze, następnie zlewające się. Tarczka owocnika żółtobrązowa do pomarańczowej, płaska, cienka z gładkim, jaśniejszym ekscypulum. Kora mniej lub bardziej rozwinięta, zwłaszcza w starszych apotecjach; właściwa kora słabo rozwinięta, bezbarwna. Epitecjum żółtawobrązowe, K-, C+ czerwone, KC+ czerwone. Hymenium bezbarwne, nieamyloidalne, K/I-. Parafyzoidy o grubości ok. 1,5 µm, rozgałęzione i zespolone, komórki wierzchołkowe niepogrubione. Hypotecjum bezbarwne. Worki 4-zarodnikowe, długości 40–50 µm, prawie cylindryczne, monotunikowe, o niepogrubionym wierzchołku, nieamyloidalne z amyloidalnym pierścieniem apikalnym i zwieńczone cienką, amyloidalną czapeczką. Askospory 1(–3)-przegrodowe, bezbarwne, elipsoidalne do wąskoelipsoidalnych, cienkościenne, z cienką otoczką (13,3–)16–20(–21) × 4,4–7 µm. Pyknidia ciemne, półzanurzone do wystających, o średnicy 90–160 µm. Konidia krótkie, pałeczkowate, 3,5–4,5 × ok. 0,7 µm. Fotobiontem są glony z rodzaju Asterochloris.
Rozmnażanie: głównie płciowe.
Reakcje barwne: plecha K+ żółtawa, C-, KC-, P-; apotecjum C+ i KC+ czerwone.
Kwasy porostowe: apotecja zawierają głównie kwas gyroforowy i śladowe ilości kwasu lekanowego.
Występowanie i siedlisko Gatunek arktyczno-alpejski. Występuje w północnych rejonach Ameryki Północnej, Europy i Azji. W Europie występuje głównie na Półwyspie Skandynawskim oraz w wysokich partiach gór (Alpy, Karpaty, Sudety). W Polsce podano jego stanowiska w Tatrach i Sudetach. W Europie występuje również na niższych szerokościach geograficznych, ale w wysokich pasmach górskich, zazwyczaj z dobrze rozwiniętą górną granicą lasu.
Jest szeroko rozpowszechniony w północnej strefie borealnej lasów iglastych. Rozwija się głównie na podłożach organicznych; na torfie, resztkach roślinnych, mchach i innych porostach oraz na leżących na ziemi, często martwych gałęziach kosodrzewiny, rzadko także u podstaw drzew. Na obszarach z długo utrzymującą się pokrywą śnieżną można go znaleźć również na trwale wilgotnym drewnie. Typowymi siedliskami tego gatunku są wysokie torfowiska górskie z kępami kosodrzewiny lub otwarte górskie lasy torfowiskowe z przewagą świerków.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Ostropales Kategoria:Porosty