Dominique-Alexandre Parodi (ur. 15 października 1840 w Chanii, zm. 23 czerwca 1901 w Paryżu) – włosko-francuski dziennikarz, pisarz, poeta i dramaturg. Kawaler greckiego Orderu Zbawiciela i Orderu Korony Włoch.
Życiorys Dominique-Alexandre Parodi urodził się 15 października 1840 w Chanii na Krecie, jako czwarty z siedmiorga dzieci Margarity Vitale (1808–1900) i Domenica Parodiego (1799–1875). Jego matka pochodziła ze Smyrny (obecnie Izmir) w zachodniej Anatolii, zaś ojciec był genueńczykiem urodzonym w Loano w Ligurii i piastował funkcję konsula Królestwa Obojga Sycylii. Od 1832 do 1861 Parodi mieszkał w Smyrnie, a następnie w Mediolanie i Genui.
Pracował jako dziennikarz i felietonista dla kilku włoskich gazet, w tym „”. Osiedlił się na stałe w Paryżu w 1871, po opublikowaniu swojej pierwszej książki we Francji w 1865. Kontynuował pisanie poezji oraz artykułów do włoskich czasopism, szczególnie w „L’Illustrazione”. Napisał też wiele sztuk teatralnych, często wierszowanych, z których niektóre zostały skomponowane do muzyki, a dramat Rzym pokonany przekształcono w operę pt. (1912). 3 października 1881 uzyskał obywatelstwo francuskie. W 1886 został inspektorem bibliotek miejskich. Zmarł w Paryżu w 1901. Został pochowany na miejscowym Cimetière des Batignolles.
Życie prywatne 18 lutego 1865 poślubił w Genui Vittorię d’Aste, córkę dramatopisarza Ippolita d’Aste i wnuczkę genueńskiego drukarza Antonia Pontheniera. Mieli dwóch synów: Dominique’a Hippolyte’a Tite Mariusa (ur. 1870 w Genui), filozofa i administratora oświaty, oraz Hippolyte’a (ur. 1874 w Bois-Colombes), pioniera inżynierii lądowej i wodnej.
Odznaczenia Został odznaczony greckim Orderem Zbawiciela w klasie Kawalera oraz Orderem Korony Włoch w klasie Kawalera.
Wybrana twórczość thumb|Grób Parodiego (2021) Opracowano na podstawie materiału źródłowego: Powieści Ostatni papież (Le Dernier des Papes, opublikowana w „L’Illustrazione”)
Poezja Namiętności i idee (Passions et Idées, dwa tomy wierszy, 1865) Opowieści meseńskie (Nouvelles Messéniennes, 1867) Krzyki ciała i duszy (Cris de la chair et de l'âme, 1883) Vaincu i zwycięzcy (Vaincus et vainqueurs, 1898)
Sztuki Ulm ojcobójca, tragedia wierszowana w pięciu aktach (1870) Rzym pokonany, dramat wierszowany w pięciu aktach, wystawiony w Comédie-Française 27 września 1876 z Sarah Bernhardt w obsadzie. Został przetłumaczony na język włoski przez Tito Ippolito d’Aste i wznowiony w 1902. Zaadaptował go również Jules Massenet na operę pod tytułem (1912), do libretta Sephora, misterium, poemat biblijny w dwóch aktach (1877) Triumf pokoju, symfoniczna oda w trzech częściach z muzyką (1879, Salle Ventadour) Nieugięty, dramat w pięciu aktach (1884) Młodość Franciszka I, dramat wierszowany (1884) Królowa Juana, dramat wierszowany w pięciu aktach, wystawiony w Comédie-Française 6 maja 1893 (reż. ) Papież, tragedia w trzech aktach i sześciu scenach (1899)
Upamiętnienie Od 1904 jego imię nosi jedna z ulic w 10. dzielnicy Paryża.
Przypisy
Kategoria:Artyści związani z Paryżem Kategoria:Dramaturdzy francuskojęzyczni Kategoria:Francuscy dramaturdzy XIX wieku Kategoria:Francuscy dziennikarze Kategoria:Francuscy felietoniści Kategoria:Francuscy pisarze XIX wieku Kategoria:Francuscy poeci XIX wieku Kategoria:Francuzi pochodzenia greckiego Kategoria:Ludzie upamiętnieni nazewnictwem Kategoria:Ludzie urodzeni w Chanii Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Zbawiciela Kategoria:Pochowani w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Włoscy dramaturdzy Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy felietoniści Kategoria:Włoscy poeci XIX wieku Kategoria:Włosi pochodzenia greckiego Kategoria:Zmarli w 1901