1271 Avenue of the Americas (dawniej znany jako Time & Life Building) – 48-piętrowy wieżowiec położony przy (oficjalnie Avenue of the Americas), pomiędzy a ulicą, w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku. Zaprojektowany przez z pracowni budynek wzniesiono w latach 1957–1960 jako zachodnią część kompleksu Rockefeller Center.
Ośmiopiętrowy cokół budynku częściowo oplata główną, 48-piętrową wieżę. Obie części otacza plac z fontannami wyłożony biało-szarymi płytami z serpentynowym wzorem. Fasada składa się z przeszklonych paneli umieszczonych pomiędzy wapiennymi pionowymi słupami. Wnętrze holu wykończono serpentynową posadzką, ścianami z białego marmuru i stali nierdzewnej oraz sufitami z czerwono-bordowego szkła. Znajdują się tam również dzieła sztuki autorstwa Josefa Albersa, i Francisa Brennana. Na parterze mieszczą się lokale handlowo-usługowe, a w przeszłości działała tu także latynoamerykańska restauracja La Fonda del Sol. Każde z wyższych pięter ma powierzchnię 2,6 tys. m²; pomieszczenia biurowe rozmieszczono wokół centralnego rdzenia. Na 48. piętrze pierwotnie funkcjonował ekskluzywny Hemisphere Club – w ciągu dnia klub tylko dla członków, wieczorem otwarty dla publiczności.
W latach 50. XX wieku, gdy wydawnictwo ogłosiło zamiar opuszczenia dotychczasowej siedziby przy , zarząd Rockefeller Center zaproponował wzniesienie nowego wieżowca przy 1271 Avenue of the Americas, który miał pomieścić firmę. Roboty budowlane rozpoczęto w maju 1957 roku, wiecha została zawieszona w listopadzie 1958 roku, a pierwsi najemcy wprowadzili się pod koniec 1959 roku. W 2002 roku uznała hol budynku za zabytek miejski. W 2015 roku Time Inc. ostatecznie opuściło obiekt, po czym w latach 2015–2019 przeprowadzono kompleksową modernizację budynku.
Położenie Budynek 1271 Avenue of the Americas znajduje się po zachodniej stronie (oficjalnie Avenue of the Americas), pomiędzy a ulicą, w dzielnicy Midtown Manhattan w Nowym Jorku. Działka ma kształt prostokąta i powierzchnię 7650 m². Pierzeja budynku wynosi 125 m wzdłuż 50. i 51. ulicy oraz 61 m wzdłuż Sixth Avenue. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się m.in.: hotel na zachodzie, Axa Equitable Center na północnym zachodzie, na północnym wschodzie, na wschodzie, 30 Rockefeller Plaza na południowym wschodzie oraz 1251 Avenue of the Americas na południu.
Przed powstaniem budynku większość parceli zajmowała zajezdnia tramwajowa należąca do , którą w późniejszym czasie zastąpiono parkingiem. Przy Sixth Avenue stał także czteropiętrowy budynek, a przy 50. ulicy znajdował się ciąg sklepów i lokali na parterze. Rockefeller Center Inc. wykupiło działki przy 50. i 51. ulicy w pierwszym tygodniu sierpnia 1953 roku, a tydzień później – parcele bezpośrednio przy Sixth Avenue. Jeden z obiektów podobno kosztował 2 miliony dolarów, ponieważ jego właściciel długo wstrzymywał się z transakcją. Początkowo zarząd Rockefeller Center rozważał budowę studia telewizyjnego NBC lub salonu samochodowego Forda na tym terenie.
Architektura Budynek został zaprojektowany przez biuro pod kierownictwem i . Generalnym wykonawcą były firmy John Lowry oraz . Za instalacje mechaniczne odpowiadała firma , natomiast projekt konstrukcji przygotowało biuro Edwards & Hjorth.
Budynek 1271 Avenue of the Americas zaprojektowano jako wieżowiec liczący 48 pięter, o wysokości 179 m i wymiarach około 94 × 32 m. Główna wieża została otoczona niższymi segmentami z uskokami na poziomie trzeciego i ósmego piętra. Po stronie północnej i zachodniej wieżę otacza siedmiopiętrowa część cokołu. Na ósmym piętrze, w miejscu uskoku, zaprojektowano audytorium autorstwa Gio Pontiego, ozdobione kolorowymi trójkątami. Dzięki wykupieniu sąsiedniego możliwe było zwiększenie powierzchni użytkowej budynku w ramach obowiązującej wówczas ustawy zoningowej z 1916 roku. Przepisy te pozwalały, aby powyżej określonej wysokości wieża zajmowała nie więcej niż 25% powierzchni działki i wznosiła się dalej bez dodatkowych uskoków.
Fasada Fasada budynku 1271 Avenue of the Americas składa się głównie ze szkła – w momencie budowy koszt wykonania takiej elewacji był taki sam jak ściany wykonanej głównie z wapienia. Zastosowanie szkła zapewniło jednak znacznie większą elastyczność aranżacji każdego piętra w porównaniu z masywną wapienną ścianą o tej samej grubości. Przed ostatecznym wyborem obecnego rozwiązania rozważano kilka wariantów. Time Inc. preferowało całkowicie gładką, płaską elewację, ale zrezygnowano z tego pomysłu, ponieważ zewnętrzne słupy konstrukcyjne zmniejszyłyby powierzchnię użytkową wnętrz. Inną koncepcją była ściana w kształcie harmonijki – okna miały być lekko cofnięte, a panele między piętrami wypukłe. Choć całość miała być obramowana płaskimi pionowymi słupami, rozwiązanie to ostatecznie odrzucono: zmniejszało powierzchnię biur, wymagało nietypowych zasłon i modyfikacji klimatyzacji, a architekci uznali je za mało estetyczne.
Na poziomie parteru nad wejściem od strony 51. ulicy znajduje się wiata. Pozostała część wieżowca została obudowana szklaną ścianą kurtynową. Na wszystkich kondygnacjach fasadę tworzą pionowe słupy konstrukcyjne obłożone wapieniem. Słupy te nie tylko obramiają przeszklenia, lecz także stanowią celowe nawiązanie stylistyczne do pozostałych budynków kompleksu. Dodatkowo na elewacji zastosowano ponad 12 tys. m elementów ze stali nierdzewnej, zapobiegających przeciekaniu wody do wnętrza. Zaprojektowano je tak, by przetrwały przez cały okres istnienia budynku; na uskokach cokołu zostały one ukryte w narożnikach przy krawędziach dachów.
Wapienne słupy rozmieszczono co 8,5 m. Między każdą parą słupów znajduje się pięć pionowych traktów okiennych, a w każdym z nich środkową szybę otaczają dwa wąskie aluminiowe bifora, natomiast przy krawędziach umieszczono szersze piony klimatyzacji. Pierwotnie każda szyba miała wymiary 132 × 142 cm. Panele między piętrami wykonano z blachy o grubości 6,4 mm, za którą umieszczono siatkę aluminiową. Za nimi ukryto instalacje mechaniczne, przewody oraz stropy. Początkowo planowano kwadratowe okna, jednak w trakcie prac projektowych obniżono parapety do wysokości zaledwie 76 cm nad poziomem stropu – w efekcie każdy pas między piętrami również pokryto zwykłą szybą. Pod koniec lat 2010. wymieniono przeszklenia na nowe panele niskoemisyjne z przegrodami termicznymi.
Plac Wschodnia część działki została zaprojektowana jako otwarty plac o wymiarach 52 × 25 m, otoczony z trzech stron ośmiopiętrowym cokołem budynku. Od strony południowej teren uzupełnia dodatkowo promenada o szerokości 9,1 m. Nawierzchnia placu wykonana jest z płyt o falistym wzorze, podobnym do mozaik chodników na plaży Copacabana w Rio de Janeiro. Zdaniem układ ten stanowił „ilustrację idei dobrego sąsiedztwa promowanych przez Avenue of the Americas Association”. Wallace Harrison uważał, że wzór ten wprowadza różnorodność do projektu budynku. Oryginalne płyty, wyprodukowane przez Port Morris Tile & Marble Corporation, zdemontowano w 2001 roku ze względu na zbyt dużą śliskość; tej samej firmie zlecono odtworzenie wzoru, stosując bardziej chropowate lastriko. Pod koniec lat 2010. wzór serpentynowy przedłużono od granicy działki aż do krawędzi jezdni.
Na placu znajdował się pierwotnie murek z miejscami do siedzenia, otaczający prostokątną sadzawkę lustrzaną o wymiarach ok. 33,5 × 9,1 m z czterema fontannowymi dyszami. W obrębie placu umieszczono także sześć mniejszych sadzawek o wymiarach 10,2 × 1,8 m. Wszystkie zbiorniki zabezpieczono ołowianą matą, na której ułożono warstwę cementu i lastrika. Pierwotnie po stronie 50. ulicy nasadzono drzewa i krzewy, natomiast w części placu od strony Sixth Avenue ustawiono trzy maszty flagowe. Podczas modernizacji przeprowadzonej pod koniec lat 2010. usunięto oryginalne elementy wodne i zastąpiono je nowym układem: przy Sixth Avenue powstało pięć sadzawek z dyszami fontannowymi, dodano rabaty z roślinami oraz miejsca do siedzenia. Na terenie placu znajduje się również wejście do stacji metra 47th–50th Streets – Rockefeller Center, obsługującej linie B, D, F i M.
W 1972 roku organizacja zleciła Williamowi Crovello wykonanie rzeźby przeznaczonej na plac przed budynkiem. Dzieło nosi tytuł „Cubed Curve” i ma wymiary 3,7 × 2,4 m. Forma rzeźby nawiązuje do płynnego pociągnięcia pędzlem. W 2018 roku, w związku z modernizacją budynku, rzeźbę przeniesiono na teren w w Pensylwanii.
Wnętrze mały|Korytarz holu wejściowego na północ od wind Budynek 1271 Avenue of the Americas dysponuje ok. 130 tys. m² powierzchni najmu. Zgodnie z danymi łączna powierzchnia brutto obiektu wynosi 182 360 m². Projekt aranżacji wnętrz powierzono grupie architektów, wśród których znaleźli się , Gio Ponti, Charles Eames, oraz pracownia George Nelson & Company. Obsługę pionową budynku zapewnia trzydzieści wind zlokalizowanych w głównym rdzeniu konstrukcji.
Wnętrze budynku podzielone jest na osiem stref klimatyzacji. Pierwotnie piętra 8., 9. oraz od 16. do 34. włącznie zajmowane były przez Time Inc., które dysponowało własnymi termostatami, umożliwiającymi dostosowanie temperatury do niestandardowych godzin pracy pracowników. W związku z budową obiektu w 1957 roku zmodernizowano główny system klimatyzacji Rockefeller Center, zwiększając jego wydajność do 6 tys. ton chłodu na godzinę dostarczanych do budynku. Ze względu na znaczną emisję ciepła przez sprzęt Time Inc., instalacje chłodnicze musiały pracować przez cały rok. Pierwotny system klimatyzacji zasilany był parą wodną, jednak do roku 2000 uzupełniono go o urządzenia chłodnicze zasilane energią elektryczną i gazem ziemnym. Przestrzenie techniczne ukryto za wąskimi oknami w elewacji budynku.
Budynek posiada trzy poziomy podziemne. Na pierwszym z nich znajduje się przejście łączące obiekt z podziemną siecią komunikacyjną Rockefeller Center oraz ze stacją metra 47th–50th Streets – Rockefeller Center. Dwie pozostałe kondygnacje podziemne nie są dostępne dla osób postronnych i służą celom magazynowym, eksploatacyjnym oraz instalacjom technicznym budynku.
Parter Hol wejściowy Hol wejściowy budynku 1271 Avenue of the Americas jest otoczony ze wszystkich stron powierzchniami handlowo-usługowymi. Dzięki przeniesieniu konstrukcji nośnej wieżowca do rdzenia i na obwód budynku Wallace K. Harrison uzyskał większą swobodę projektową. Pierwotny projekt przewidywał zadaszoną galerię handlowo-wystawową od strony 50. ulicy oraz pasaż północ–południe między 50. a 51. ulicą, ale ostateczna realizacja znacznie odbiegała od tych założeń. Do holu prowadzą dwa wejścia od południa (od strony 50. ulicy), po obu stronach rdzenia, oraz jedno wejście od północy (od 51. ulicy), wzdłuż wschodniej ściany rdzenia. W samym rdzeniu znajdują się dwa korytarze (zachód–wschód) połączone zespołami wind. Północny z nich wyposażono w schody i schody ruchome prowadzące na drugie piętro oraz do poziomu piwnic. Do lat 90. XX wieku południowy korytarz był wąskim przejściem, ponieważ po obu jego stronach znajdowały się witryny sklepowe. Istniało także zadaszone przejście w kierunku wschodnim na Sixth Avenue, który został zamknięty przed 2002 rokiem. W głębi holu, za fontanną, znajdowała się recepcja Time Inc.
mały|Widok w kierunku 50. ulicy wzdłuż przejścia po wschodniej stronie rdzenia windowego
Posadzka holu jest wykonana w tym samym stylu nawierzchni co plac na zewnątrz. Oryginalne płytki, wykonane z białego lastrika cementowego z obramowaniami ze stali nierdzewnej i ułożone w kierunku wschód–zachód, dostarczyła i zamontowała firma American Mosaic & Tile Company. W latach 90. XX wieku południową część holu powiększono, wchłaniając przestrzeń po dawnych witrynach sklepowych, ale nowa posadzka nie pasowała do pierwotnej. Pod koniec lat 2010. przeprowadzono renowację całej powierzchni holu, zastępując ją płytami lastriko na bazie marmuru, odwzorowującymi oryginalny wzór. Ponieważ płyty marmurowe zawierały naturalne czarne żyły skalne, przed montażem wykonawca ręcznie je usuwał.