thumb|Bill Foxley i jego żona Catherine w dniu ślubu (1947) thumb|Bill Foxley w Klubie Świnek Morskich William Geoffrey Foxley (ur. 17 sierpnia 1923 w Liverpoolu, zm. 5 grudnia 2010) – brytyjski obserwator lotniczy w dowództwie RAF Bomber Command podczas II wojny światowej, który doznał poważnych oparzeń po katastrofie samolotu. Zasłynął wsparciem, jakiego udzielał innym ofiarom poparzeń, oraz występem w filmie, który przybliżył szerokiej publiczności problem oparzeń twarzy, jakich doznawali członkowie załóg samolotów w czasie II wojny światowej.
Życiorys Bill Foxley urodził się w Liverpoolu i wstąpił do Royal Air Force w 1942 roku. 16 marca 1944 roku miał 20 lat i był bliski ukończenia szkolenia jako obserwator w 28 Operational Training Unit w bazie lotniczej RAF na lotnisku East Midlands w Castle Donington. Jego bombowiec Vickers Wellington wystartował o 23:19 w locie szkoleniowym, ale w ciągu minuty klapy opadły całkowicie na wysokości 60 metrów, powodując podniesienie nosa, a następnie przeciągnięcie samolotu i jego rozbicie się. Foxley uciekł z płonącego samolotu bez obrażeń, ale wrócił, aby pomóc radiooperatorowi. Doznał poważnych oparzeń twarzy i rąk, wychodząc z płonącego samolotu przez astrokopułę na szczycie kadłuba, a lotnik, którego próbował uratować, nie przeżył. Foxley trafił pod opiekę chirurga plastycznego Sir Archibalda McIndoe w szpitalu Queen Victoria Hospital w East Grinstead, gdzie przeszedł 29 operacji twarzy i rąk. Po opuszczeniu szpitala był ślepy na prawe oko, nadal odczuwał ból z powodu odniesionych obrażeń i miał upośledzone widzenie w lewym oku z powodu uszkodzonej rogówki. Przeszedł w stan spoczynku w 1947 roku w stopniu chorążego I klasy (Warrant Officer Class I).
Foxley mieszkał w Devon, a następnie w hrabstwie Surrey, gdzie przebywał w pobliżu szpitala w East Grinstead, gdzie kontynuował leczenie, i pracował w dziale zarządzania obiektami w Central Electricity Generating Board. W 1969 roku wystąpił w filmie Bitwa o Anglię (1969) jako pilot w randze dowódcy eskadry, z oparzeniami twarzy w scenie z Kennethem More’em i Susannah York. Był członkiem Klubu Świnek Morskich i wspierał ofiary oparzeń w kolejnych konfliktach zbrojnych. Mówił, że często miał wolne miejsce obok siebie w pociągach do pracy, ponieważ ludzie odsuwali się na widok jego twarzy i dłoni. Zwykle witał ich wtedy słowami: „Ja nie gryzę”. Założył również organizację charytatywną o nazwie Disablement in the City. W 1947 roku poślubił swoją pierwszą żonę, Catherine, która opiekowała się nim w szpitalu w East Grinstead. Zmarła w 1971 roku. Pozostawił dwóch synów i córkę z drugiego, krótkotrwałego małżeństwa.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Lotnicy RAF Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Liverpoolu Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2010