Zygmunt Bielaj vel Iwan Ślezko (ur. 1922, zm. 1993Zdzisław Uniszewski – Przeszukanie problematyka kryminalistyczna (Wyd. Neriton, 2000; ISBN: 9788386842759), s. 141.) – polski dziennikarz i przestępca pochodzenia ukraińskiego.
Życiorys Urodził się pod Kijowem. Jego matka była Ukrainką, a ojciec był pochodzenia polskiego. Ukończył technikum weterynaryjne. Po wybuchu II wojny światowej wraz z rodziną przeniósł się do Tarnopola, a następnie wstąpił do Armii CzerwonejWilhelmina Skulska – Bez skrupułów (Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1979; ISBN:83-08-00092-4) s. 63..
We wrześniu 1944 miał zostać skierowany z Armii Czerwonej do Wojska Polskiego, gdzie zajmował się kontrolą pojazdów i zwalczaniem kontrabandy. W 1945 służył w IV Samodzielnym Batalionie Eksploatacji Dróg Wojska Polskiego w Warszawie.
Następnie jako repatriant trafił do Szczecina. Po ślubie osiadł w Gizałkach, będących rodzinną miejscowością jego żony. Następnie przeprowadził się do Konina, gdzie ukończył kursy biblioteczneWilhelmina Skulska – Bez skrupułów (Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1979; ISBN:83-08-00092-4) s. 63..
W latach 1954–1962 był kierownikiem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Koninie. Jednocześnie pracował jako korespondent Gazety Zachodniej, a później również, kierownik jej konińskiego oddziału.
Skazany za uprowadzenie w 1970 r. płockiej lekarki. Przyznał się do kilku zabójstw, które uległy już przedawnieniu. W trakcie służby w 1945 miał zastrzelić w celach rabunkowych trzech polskich żołnierzy (ustalono nazwisko jednego z nich, był to Czesław Strykowski), a w 1947 zamordował Bronisławę Antosz, której ciało ukrył w beczce w jednej z piwnic.
Ostatnie lata Ostatecznie z więzienia wyszedł w grudniu 1988. Ostatnie lata życia spędził w Domu Pomocy Społecznej w Zagórowie. Zmarł 4 marca 1993.
Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Zagórowie (sektor: C, rząd: V, grób nr.: 49). Pochówek odbył się na koszt Skarbu Państwa, a w uroczystościach pogrzebowych wziął udział jedynie personel Domu Pomocy Społecznej w Zagórowie.
Jako mieszkaniec Domu Pomocy Społecznej, udzielał wywiadów między innymi emerytowanemu policjantowi Zdzisławowi Grabowskiemu i dziennikarzowi Sławomirowi Papierze, których artykuły ukazały się na łamach Głosu Wielkopolski w lipcu 1992. Ostatniego wywiadu udzielił na kilka tygodni przed śmiercią, dziennikarzom tygodnika Miliarder.
Odniesienia w kulturze Był bohaterem książki Wilhelminy Skulskiej pt. Bez skrupułów z 1979 rokuWilhelmina Skulska – Bez skrupułów (Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1979; ISBN:83-08-00092-4) s. 5.. W 1992 ukazała się książka prokuratora Józefa Gurgula pt. Zabójstwo czy naturalny zgon?: na tle sprawy Iwana Ślezki vel Zygmunta Bielaja.
Poświęcono mu dwa odcinki serialu dokumentalnego pt. Paragraf 148 – Kara śmierci.
Był bohaterem jednego z odcinków podkastu Michała Larka z cyklu Zabójcze opowieści pt. „Zygmunt Bielaj. Dziennikarz – morderca”, podkastu Marcina Myszki z cyklu Kryminatorium pt. Porwanie doktor Kamińskiej, podkastu pt. Co stało się ze Stefanią Kamińską? z cyklu Kryminalne Historie oraz podkastu pt. Nie ma ciała, jest zbrodnia | Płock 1970 z cyklu Opowiem Ci historię.
Sprawa Bielaja stała się również inspiracją dla powieści kryminalnej Jacka Ostrowskiego pt. Ostatnia wizyta.
Przypisy
Kategoria:Ludzie związani z Koninem Kategoria:Ludzie związani z Zagórowem Kategoria:Pochowani na cmentarzu parafialnym w Zagórowie Kategoria:Polscy bibliotekarze Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy zabójcy Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1993