Parazodarion raddei – gatunek pająka z rodziny lenikowatych, jedyny z monotypowego rodzaju Parazodarion. Zamieszkuje środkową część Azji.
Taksonomia Kladogram Zodariinae wg Ortiza i innych, 2025 Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1889 roku przez Eugène’a Simona na łamach „Verhandlungen der Kaiserlich-Königlichen Zoologisch-Botanischen Gesellschaft in Wien” pod nazwą Zodarion raddei. Do osobnego, monotypowego rodzaju Parazodarion wyodrębniony został w 2009 roku przez Siergieja Owczinnikowa w publikacji współautorstwa Bilala Ahmada i W. Gurki.
Według wyników analiz filogenomicznych Davida Ortiza i innych z 2025 roku Parazodarion zajmuje pozycję siostrzaną dla Zodariellum, tworząc z nim klad siostrzany dla kladu tworzonego przez Zodarion i Acanthinozodium. Linie ewolucyjne Parazodarion i Zodariellum rozejść się miały w późnym oligocenie.
Morfologia Pająk osiągający od 3,8 do 5 mm długości ciała przy prosomie długości od 1,6 do 2 mm i szerokości od 1,3 do 1,5 mm.
Karapaks jest ciemnobrązowy z prawie czarną częścią głowową. Oczy pary przednio-środkowej są bardzo duże, o średnicy trzykrotnie większej niż odległość między nimi, natomiast oczy przednio-boczne są dwukrotnie mniejsze, a oczy tylno-środkowe najmniejsze. Oczy par środkowych rozmieszczone są na planie kwadratu. Stromy nadustek ma wysokość dwukrotnie większą niż średnica oka przednio-środkowego. Szczękoczułki i tak długie jak szerokie sternum są ciemnobrązowe. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to IV, I, III, II. Uda bywają od żółtych po czarne, te pary trzeciej i czwartej często są dwubarwne. Kolce na grzbietowej powierzchni uda są dwa, rzadko trzy, a spłaszczonych włosków niemal brak. Golenie, nadstopia i stopy są jaśniejsze, bladożółte do żółtoszarych.
Opistosoma (odwłok) ma czarny wierzch i ciemnobrązowy spód.
Nogogłaszczki samca mają jedną, długą apofizę na goleni, niezmodyfikowany kolec wierzchołkowy na cymbium, tegulum u podstawy z długą apofizą szablastą i apofizą palcopodobną, a szczytową apofizę tegularną zaopatrzoną w dwa długie i ostre ząbki nasadowe. Długi, cienki embolus ma szeroką wskutek rozpłaszczenia podstawę.
Genitalia samicy cechują się płytką płciową z dwoma szerokimi, półokrągłymi otworami odseparowanymi pośrodkową wypustką podłużną. Rozstaw przewodów kopulacyjnych równy jest ich szerokości, a u ich początku leżą dwie półkoliste, płaskie blaszki.
Rozprzestrzenienie Gatunek palearktyczny, głównie środkowoazjatycki, podawany ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kazachstanu, Uzbekistanu, Turkmenistanu, Tadżykistanu, Iranu, Afganistanu i pakistańskiego Beludżystanu.
Przypisy
Kategoria:Lenikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1889 roku