Physical Attraction

Physical Attraction – utwór muzyczny z 1983 roku, wykonywany przez amerykańską piosenkarkę Madonnę, napisany przez . Pochodzi z jej pierwszego albumu studyjnego, Madonna (1983). 9 marca 1983 został wraz „Burning Up” wydany nakładem wytwórni Sire Records i Warner Bros. Records na podwójnym singlu, drugim promującym album. Reprezentuje gatunki bubblegum pop i R&B, a jego tekst dotyczy relacji romantycznej z nieznajomym.

Został napisany podczas prac nad albumem przez jego producenta muzycznego, Lucasa. Jako że Madonna nie była zadowolona z brzmienia, nagranie zostało zremiksowane przez . Utwór został pozytywnie odebrany przez krytyków muzycznych, którzy po latach zamieścili go w rankingach najlepszych mało znanych piosenek Madonny. Singel był notowany na amerykańskiej liście przebojów Dance Club Songs czasopisma „Billboard” oraz na notowaniu w Australii. W 2023 został wznowiony w dystrybucji cyfrowej.

Geneza W 1979 Madonna, ucząca się tańca w Nowym Jorku, podjęła decyzję o podjęciu się kariery muzycznej. Od maja do sierpnia przebywała w Paryżu, gdzie lokalni producenci organizowali jej zajęcia ze śpiewu i tańca oraz usiłowali zainicjować jej działalność jako piosenkarki. Była jednak niezadowolona z proponowanych piosenek, więc powróciła do Nowego Jorku. Ówczesny partner, , uczył ją gry na gitarze i perkusji oraz pisania piosenek. Wspólnie założyli zespół muzyczny Breakfast Club, w którym śpiewała oraz grała na gitarze i perkusji. Wiosną 1980 opuściła Breakfast Club i założyła nowy zespół, Madonna and the Sky, który szybko się rozpadł. Następnie założyła ze Stephenem Brayem zespół Emmy (czasami nazywany Emmy & the Emmys). W marcu 1981 podpisała kontrakt z wytwórnią . Jako że jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę solową, rozwiązała Emmy, a w czerwcu 1981 zaczęła z Brayem pracować nad demo. Co najmniej dziewięć wytwórni wyraziło wstępne zainteresowanie podpisaniem z nią kontraktu. W lutym 1982 zerwała współpracę z Gotham Records, ponieważ jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę rockową, zaś ona chciała się ukierunkować na muzykę taneczną.

Aby się wypromować, Madonna zaczęła samodzielnie prezentować czterościeżkową kasetę demo DJ-om w klubach nocnych i prosić ich o organizowanie spotkań z przedstawicielami wytwórni muzycznych. , pracujący jako DJ w klubie i w dziale A&R wytwórni Island Records, zagrał „Everybody” podczas imprezy w Danceterii, gdzie piosenka spotkała się z pozytywnym odbiorem. Obiecał Madonnie pomoc w zdobyciu kontraktu. Zaprezentował demo wytwórni Island Records, ale jej prezes, Chris Blackwell, nie wyraził zainteresowania współpracą. Demo odrzucili także przedstawiciele Geffen Records. Michael Rosenblatt, pracujący w dziale A&R wytwórni Sire Records, oddziału Warner Bros. Records, ocenił nagrania pozytywnie i zaoferował Madonnie wstępnie umowę na dwa single, obejmującą 5 tysięcy dolarów zaliczki i honoraria autorskie. Seymour Stein, prezes Sire Records, posłuchał demo w szpitalu , gdzie przebywał po operacji serca. Spodobało mu się, więc zaoferował Madonnie i Kaminsowi współpracę. Choć przedstawiciele Warner Bros. Records byli początkowo niechętni, ostatecznie Sire Records podpisało z Madonną umowę na trzy single w formie 12-calowej płyty gramofonowej, z zaliczką w wysokości 15 tysięcy dolarów za każdy oraz z 2,5 tysiącami dolarów zaliczki za każdą napisaną piosenkę, ale ze zobowiązaniem do samodzielnego pokrycia kosztów nagrania, a także z opcją przedłużenia na album.

Pierwszy singel, „Everybody”, został wydany w październiku 1982. W związku z jego sukcesem w klubach nocnych, wytwórnia Sire Records podpisała z Madonną kontrakt na album. Rosenblatt chciał, by miał brzmienie R&B, więc zaoferował wyprodukowanie go . Po latach argumentował: „Madonna potrzebowała kogoś, kto mógłby jej pomóc z wokalem. Mark Kamins potrafił wprowadzić groove, ale nie pracować z dziewczyną, która nigdy nie była w studio nagraniowym”. Lucas podjął się zlecenia.

Powstawanie Nagrania do albumu odbywały się w studiu w Nowym Jorku. Jako że piosenek przygotowanych przez Madonnę było za mało, napisał dwie nowe: „Borderline” i „Physical Attraction”. Inspirację dla drugiej z nich stanowił jej występ na żywo, który widział. W trakcie nagrań narastały napięcia w związku z faktem, że według Madonny brzmienie zaczynało za bardzo odbiegać od oryginalnych wersji demo. Lucas zrezygnował z dalszej współpracy, a Madonna zwróciła się z prośbą o zremiksowanie trzech piosenek do swojego ówczesnego partnera, . Jedną z nich była „Physical Attraction”, którą wytwórnia chciała wydać na drugim singlu.

Analiza utworu „Physical Attraction” jest utworem w średnim tempie, reprezentującym gatunki bubblegum pop i R&B. Rikky Rooksby, biograf Madonny, wskazał na jego „szykowną linię gitary” i „syntezatorowe brzmienia instrumentów dętych”, które porównał do twórczości Phila Collinsa. Dziennikarz muzyczny Marc Andrews opisał jego brzmienie jako „odświeżenie disco w post-punkowym, electro połysku” oraz wskazał w nim podobieństwo do singla „Sweet Sensation”, również napisanego przez . Christopher Rosa z telewizji VH1 scharakteryzował jego linie perkusji jako podobne do techno. Don Shewey, krytyk muzyczny czasopisma „Rolling Stone”, nazwał go „krótką historią szkolnych bali”, przypominającą utwory „” zespołu i „” Olivii Newton-John. Matthew Lindsay z portalu The Quietus scharakteryzował go jako „powolny taniec z miękkim tłem”, inspirowany „Physical” i „gorącym brytyjskim soulem” w stylu zespołu . Joe Lynch z czasopisma „Billboard” zwrócił uwagę na jego „lubieżne syntezatory, hipnotyczne rytmy, zwiewny wokal i ćwierkający wokal”, a jego linię basu opisał jako „pulsującą i lubieżną”.

W interpretacji Rooksby’ego, Madonna wyraża w piosence zainteresowanie „zalotnikiem, o którym wie, że nie jest dla niej odpowiedni, ale mimo to czuje się nim zauroczona”. Lynch napisał, że „Madonna grucha o reakcji chemicznej z nieznajomym, który może być tym jedynym, a może tylko jednym z wielu”. W jego interpretacji słowa stanowią sugestię, by „wyłączyć na chwilę mózg i oddać się absolutnej przyjemności”. W ocenie Erica Hendersona z portalu Slant Magazine „Madonna, wciąż wiarygodnie kokieteryjna i naiwna na tym wczesnym etapie [kariery], wymownie oferuje pozwolenie na przeniesienie wszystkiego na wyższy poziom”.

Wydanie i oprawa graficzna Podwójny singel z utworem „Burning Up” na stronie A i „Physical Attraction” na stronie B został przez Sire Records wydany 9 marca 1983 na 12-calowej płycie gramofonowej. Oprawę graficzną zaprojektował przyjaciel Madonny, . Na okładce znalazło się 20 jej zdjęć formacie znaczków pocztowych, a z tyłu jej portret w stylu puentylistycznym. Inspirację dla Burgoyne’a stanowiła twórczość Andy’ego Warhola i okładka albumu Some Girls zespołu The Rolling Stones. Matthew Lindsay z portalu The Quietus ocenił oprawę graficzną jako interpretację pop-artowej sztuki Warhola i Roya Lichtensteina, przypominającą stworzony przez Warhola druk sitowy Dyptyk Marilyn ze zdjęciami Marilyn Monroe.

Utwór znalazł się na albumie Madonna, wydanym 27 lipca 1983. W późniejszych latach ukazał się na remix albumach Madonny: You Can Dance (1987) i (2022).

9 marca 2023, w 40. rocznicę premiery, singel został wydany w dystrybucji cyfrowej. Znalazły się na nim trzy wersje „Burning Up” oraz dwie „Physical Attraction”: oryginalna i skrócona, z singla 7-calowego.

Odbiór Krytyczny Po premierze singla Brian Chin z czasopisma „Billboard” nazwał utwór „świetnym”. Jack Lloys z gazety „The Philadelphia Inquirer” ocenił podwójny singel na dwie gwiazdki w skali pięciu, komentując: „Monotonny, powtarzalny wokal staje się nieco nużący”.

W retrospektywnej recenzji albumu Madonna Stephen Thomas Erlewine z portalu AllMusic wymienił go pośród „świetnych” piosenek. W 2014 redaktorzy telewizji VH1 przyznali mu pierwsze miejsce w rankingu najbardziej niedocenionych mniej znanych piosenek i stron B w dorobku Madonny. W 2020 znalazł się na 19. pozycji analogicznego rankingu, opublikowanego przez portal Slant Magazine. W 2022 Mike Wass z czasopisma „Variety” opisał go jako „jeden z ukrytych klejnotów” albumu i „napędowy bubblegum pop najwyższej klasy”. Negatywną opinię wystawili w 2015 redaktorzy czasopisma „The Advocate”, wspominając, że brzmi jak strona B na singlu piosenkarki .

Komercyjny 9 kwietnia 1983 singel zadebiutował na 66. miejscu publikowanej przez czasopismo „Billboard” listy przebojów Dance Club Songs, zestawiającej najpopularniejsze piosenki w amerykańskich klubach nocnych. Łącznie był na niej notowany przez 16 tygodni, a swoją najwyższą, trzecią pozycję, osiągnął 21 maja 1983. W listopadzie 1983 pojawił na liście , zestawiającej najpopularniejsze single w Australii. Swoją maksymalną, 13. pozycję, osiągnął w czerwcu 1984. Ponadto zajął 68. miejsce w całorocznym rankingu najpopularniejszych singli 1984 roku w Australii.

Lista utworów

Singel 12-calowy (1983) „Burning Up” – 5:56 „Physical Attraction” – 6:35

Singel 7-calowy (Europa, 1983) „Burning Up” – 3:50 „Physical Attraction” – 3:54

Singel 7-calowy (Australia, 1983) „Burning Up” – 4:45 „Physical Attraction” – 6:35

Singel cyfrowy (2023) „Burning Up” – 3:46 „Burning Up” (wersja 7") – 3:52 „Burning Up” (wersja 12") – 6:00 „Physical Attraction” (wersja 7") – 3:58 „Physical Attraction” – 6:40

Personel Opracowano na podstawie poligrafii singlaBurning Up / Physical Attraction. Sire Records, 1983. Numer katalogowy: 9 29715-0.. Madonna – śpiew – produkcja muzyczna – remiks Jim Dougherty – inżynieria dźwięku – oprawa graficzna

Pozycje na listach przebojów

Tygodniowe + Notowania Terytorium Notowanie Najwyższapozycja Australia 13 Stany Zjednoczone Dance Club Songs 3

Roczne + Notowania całoroczne Rok Terytorium Notowanie Najwyższapozycja 1984 Australia 68

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne „Burning Up / Physical Attraction” w serwisie Discogs Strona internetowa Madonny

Kategoria:Single wydane w roku 1983 Kategoria:Single Madonny Kategoria:Single Warner Records