Dumitru Coroamă (ur. 19 lipca 1885 we wsi Hangu, zm. 1956 w Bukareszcie) – rumuński generał, działacz antykomunistyczny w latach powojennych.
Życiorys Był ósmym z dziesięciorga dzieci Toma Coroamă i Ecateriny. Po ukończeniu liceum w Piatra Neamț podjął pracę nauczyciela we wsiach Broşteni, Cotârgaşi, Frumosu i Farcaşa. Wkrótce jednak pracę porzucił i wstąpił do Szkoły Oficerów Piechoty. Ukończył ją uzyskując awans na podporucznika i rozpoczął służbę w 15 pułku dorobanti w Piatra-Neamţ.
W czasie II wojny bałkańskiej walczył w składzie swojego macierzystego pułku jako dowódca batalionu. Za męstwo w walkach w dolinie Uz został awansowany i odznaczony Orderem Michała Walecznego III klasy. W czasie I wojny światowej zajmował się początkowo nadzorowaniem budowy umocnień w rejonie Trotuș i Oituz. W 1916, w stopniu kapitana objął dowództwo 3 batalionu piechoty i wraz z nim wziął udział w bitwie pod Mărășești. Pod koniec wojny stacjonował w Siedmiogrodzie. Po wybuchu wojny węgiersko-rumuńskiej, podległe mu oddział opanowały Baia Mare. Ciężko ranny w wyniku przypadkowej eksplozji materiałów wybuchowych leczył się w Klużu. Po rekonwalescencji powrócił do macierzystego 15 pułku, początkowo jako zastępca dowódcy, a od 1929 jako dowódca pułku i garnizonu w Piatra-Neamţ.
W 1934 otrzymał awans na pierwszy stopień generalski. Był związany z ruchem skautowym, od 1930 działał w Żelaznej Gwardii. W listopadzie 1937 objął dowództwo 1 dywizji gwardii, stacjonującej w Bukareszcie. We wrześniu 1940 w Bukareszcie doszło do zamieszek, skierowanych przeciwko królowi Karolowi II. Coroamă odmówił użycia broni przeciwko demonstrantom, co przyspieszyło upadek monarchy i jego ucieczkę z kraju. Po przejęciu władzy przez Iona Antonescu, Coroamă został wysłany do Jass, gdzie objął dowództwo 4 Korpusu. W styczniu 1941 wskutek konfliktu z Antonescu, podał się do dymisji i nie brał udziału w działaniach armii rumuńskiej na terenie ZSRR.
Po przejęciu władzy przez komunistów w Rumunii, Coroamă przyłączył się do antykomunistycznego ruchu oporu, a od 1947 przebywał w Sybinie, planując kolejne działania. W tym celu spotkał się z duchownym prawosławnym Arsenie Bocą, konsultując z nim swoje plany.
W maju 1948 Coroamă został aresztowany i osadzony w więzieniu Jilava. Skazany na 8 lat więzienia, trafił do obozu w Ocnele Mari, gdzie był prześladowany przez strażników i torturowany. W czasie pobytu w obozie został sparaliżowany i stracił mowę. Przeniesiony do więzienia Văcăreşti, skąd został zwolniony 19 czerwca 1954 i przewieziony do Bukaresztu, gdzie zmarł dwa lata później. Pochowany w Piatra Neamț.
Przypisy
Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu w Rumunii Kategoria:Ludzie związani z Piatra Neamț Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Odznaczeni Orderem Michała Walecznego Kategoria:Rumuńscy generałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Rumunii) Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1956