Stanisław Asłanowicz (ur. 8 maja 1893 we Lwowie, zm. po 1945) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Mieczysława i Marii z domu Len, urodzony 8 maja 1893 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii. Był starszym bratem Feliksa (ur. 1900), odznaczonego Medalem Niepodległości. 29 czerwca 1913 zakończył naukę w klasie siódmej c. k. II Szkoły Realnej we Lwowie ze zdanym egzaminem dojrzałości.

1 września 1913 został powołany do cesarskiej i królewskiej Armii w charakterze jednorocznego ochotnika. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach dywizjonu ciężkich haubic nr 11, który został przeformowany w pułk ciężkiej artylerii polowej nr 30. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915, a na porucznika rezerwy awansowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917.

15 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika i przydzielony do 7 pułku artylerii polowejDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 371.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 1 z 4 stycznia 1919, poz. 12.. Wyróżniłł się w bojach pod Lwowem jako oficer 3 baterii, a szczególnie 10 maja 1919 jako dowódca 3 baterii. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 7 pap w Częstochowie na stanowisku dowódcy II dywizjonu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 41. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 24. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W kwietniu 1927 został przesunięty ze stanowiska dowódcy II dywizjonu na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1929 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 7 pap. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 21 listopada 1933 do września 1939 pełnił służbę na stanowisku rejonowego inspektora koni w Łodzi. Od 27 września do 6 października 1939 walczył na stanowisku dowódcy artylerii dywizyjnej 50 Dywizji Piechoty. Wziął udział w bitwie pod Kockiem, po której dostał się do niemieckiej niewoli.

Był żonaty, miał dwóch synów: Kazimierza (ur. 1921) i Tadeusza (ur. 1923).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4707 – 1921 Krzyż Walecznych nr 12229 Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości austro-węgierskie Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej Srebrny Medal Waleczności 2 klasy Krzyż Wojskowy Karola

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 7 Pułku Artylerii Lekkiej (II RP) Kategoria:Podpułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Rejonowi inspektorzy koni Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kockiem (1939) Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Wojskowi związani z Łodzią Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci