Marynarka Wojenna Republiki Korei (kor.: 대한민국 해군, ang. Republic of Korea Navy, w skrócie ROK Navy) – marynarka wojenna Republiki Korei (Korei Południowej), część sił zbrojnych tego państwa.

Marynarka Republiki Korei została utworzona po II wojnie światowej i od tego czasu dynamicznie się rozwija pod względem liczebnym i jakościowym. Stanowi jedną z najnowocześniejszych marynarek państw Azji Wschodniej. Od lat 80. XX wieku oparta jest prawie w całości o nowoczesne okręty projektowane i budowane w Korei. W 2015 roku liczyła 13 pełnomorskich okrętów podwodnych, 12 niszczycieli rakietowych, 11 fregat i jeden uniwersalny okręt desantowy oraz 41 tysięcy stałego personelu.

Historia

Na terenie Korei istniały przed XX wiekiem państwa historyczne, które z uwagi na położenie kraju rozwijały siły morskie przynajmniej od średniowiecza.

XX wiek thumb|Pierwszy okręt bojowy „Pak Tu San” z 1950 roku Dwa współczesne państwa koreańskie, w tym Republika Korei (Korea Południowa), powstały dopiero w 1945 roku, po wyzwoleniu spod okupacji Japonii po zakończeniu II wojny światoweju. W lipcu 1949 roku Korea Południowa została opuszczona przez amerykańskie wojska okupacyjne. Wkrótce po powstaniu, Republika Korei przystąpiła do organizacji marynarki wojennej w oparciu o przekazywane przez USA okręty z demobilu amerykańskiego oraz małe jednostki pochodzące z byłej marynarki japońskiej. W pierwszej kolejności otrzymała ona kilka amerykańskich trałowców przybrzeżnych typu YMS i 10 japońskich przybrzeżnych stawiaczy min. We wrześniu 1949 roku liczyła ona 7500 osób personelu i nominalnie około 34 niewielkich okrętów, ale część z amerykańskich dostaw nie została jeszcze dostarczona. Na początku 1950 roku marynarka otrzymała jeszcze zakupiony ścigacz okrętów podwodnych „Pak Tu San”.

25 czerwca 1950 roku na skutek ataku Korei Północnej na Koreę Południową wybuchła wojna koreańska, której aktywna faza została zakończona zawieszeniem broni 27 lipca 1953 roku, i w której bezpośredni udział w działaniach zbrojnych po stronie południowokoreańskiej brały okręty państw sprzymierzonych pod egidą ONZ. Po wybuchu wojny marynarka południowokoreańska otrzymała dalsze okręty, w tym cztery fregaty typu Tacoma wypożyczone od USA, będące jej pierwszymi większymi okrętamiŁącznie Korea Południowa posiadała pięć fregat typu Tacoma – jedna została uszkodzona w kolizji i została zamieniona w 1952 roku na inną ().. Ponadto marynarka otrzymała do 1953 roku cztery dalsze ścigacze okrętów podwodnych typu PC, cztery kutry torpedowe typu PT, siedem patrolowców typu PCS i dalsze trałowce typu YMS, pierwsze pięć okrętów desantowych typu i cztery kanonierki wsparcia desantu typu . Kilka mniejszych okrętów zatonęło podczas wojny na minach północnokoreańskich. Po zawarciu zawieszenia broni utrzymywał się stan wrogości między oboma państwami, podczas którego dochodziło do incydentów zbrojnych, toteż marynarka południowokoreańska była dalej rozwijana. Oprócz tego w lipcu 1954 roku przy pomocy marynarki Korea Południowa zajęła od Japonii sporne wyspy Takeshima.

thumb|Niszczyciel „Chung Mu” typu Fletcher ok. 1966 W drugiej połowie lat 50. Korea Południowa otrzymała dwa amerykańskie niszczyciele eskortowe budowy wojennej typu Cannon i dalsze liczne okręty desantowe typów: LST (ogółem 22) i LSM (12) oraz patrolowce. Skok jakościowy nastąpił w 1963 roku, kiedy Korea wypożyczyła od USA dwa pierwsze niszczyciele typu Fletcher i niszczyciel eskortowy typu Rudderow, również budowy wojennej, a w 1968 roku trzeci niszczyciel typu Fletcher. Marynarka otrzymywała w tej dekadzie też inne mniejsze okręty, w tym nowo budowane amerykańskie trałowce typu Bluebird (8), szybkie transportowce typu APD (6) i patrolowce.

W latach 70. marynarka podlegała dalszemu rozwojowi. Począwszy od 1972 roku Korea otrzymała od USA siedem niszczycieli typu Gearing i dwa typu Allen M. Sumner – wszystkie budowy wojennej, ale zmodernizowane według programu FRAM, wyposażone w śmigłowiec pokładowy (typ Gearing). Od 1979 roku niszczyciele były uzbrajane w pociski rakietowe woda-woda Harpoon. Marynarka otrzymała też w tej dekadzie dziewięć kutrów rakietowych typu Pae Ku, najpierw budowy amerykańskiej, a następnie koreańskiej, oraz nowe patrolowce. W tej dekadzie wycofano część starszych okrętów, a część z wypożyczonych została odkupiona przez Koreę. Od 1973 roku w strukturze marynarki znalazła się także piechota morska. W 1975 roku marynarka liczyła ok. 20 tysięcy personelu, plus ok. 20 tysięcy żołnierzy piechoty morskiej.

thumb|Fregata „Kyong Buk” typu Ulsan W pierwszej połowie lat 80. główną siłą marynarki pozostawało 11 zmodernizowanych niszczycieli z końca II wojny światowej. Dekada lat 80. przyniosła dynamiczny rozwój ilościowy połączony z unowocześnieniem, kiedy w związku z rozwojem gospodarczym i technologicznym kraju marynarka Korei Południowej zaczęła otrzymywać nowe okręty projektowane i budowane we własnych stoczniach. Dzięki temu marynarka Korei stała się jedną z najbardziej zaawansowanych marynarek krajów Azji. Przede wszystkim była to budowana od początku dekady seria dziewięciu niewielkich fregat typu Ulsan, uzupełniona przez cztery korwety typu , a następnie 24 korwety typu . Budowano też nowe szybkie patrolowce typu Chamsuri (Sea Dolphin/Wildcat), przeznaczone do zwalczania północnokoreańskich prób infiltracji wybrzeża, których ostatecznie powstało aż 101. Od 1983 roku Korea Południowa wprowadziła na uzbrojenie pierwsze miniaturowe okręty podwodne, których łącznie zbudowano 11 (dwóch typów). W 1986 roku marynarka została przeorganizowana w trzy floty, dla wschodniego, zachodniego i południowego wybrzeża (1, 2 i 3), z dowództwem w Jinhae. W listopadzie 1987 roku Korpus Piechoty Morskiej został ponownie oddzielony od marynarki.

Na przełomie 1991 i 1992 roku koreańskie okręty w postaci dwóch fregat typu Ulsan po raz pierwszy odwiedziły w rejsie szkolnym wody europejskie. Od 1993 roku marynarka wprowadziła na uzbrojenie pierwsze pełnomorskie okręty podwodne typu Chang Bongo, budowane na licencji w Korei według projektu niemieckiego (Typu 209/1200), w łącznej liczbie 9. W latach 90. wprowadzono też sześć pierwszych w marynarce niszczycieli min typu Swallow (pierwszy już w 1986 roku) oraz cztery nowe okręty desantowe typu Alligator; wszystkie budowane w Korei. Od 1998 roku natomiast weszły do służby trzy nowoczesne niszczyciele rakietowe typu KDX-I, zaprojektowane w Korei, będące pierwszymi okrętami marynarki z pociskami przeciwlotniczymi (Sea Sparrow). W 1996 roku marynarka liczyła 34 tysięcy stałego personelu plus 26 tysięcy żołnierzy piechoty morskiej, a nadto służyło w nich 19 tysięcy poborowych.

XXI wiek thumb|Uniwersalny okręt desantowy „Dokdo” thumb|Niszczyciel „Sejongdaewang” typu KDX-III Od początku XXI wieku marynarka Republiki Korei wykonała kolejny skok technologiczny, wprowadzając na wyposażenie coraz nowocześniejsze i bardziej zaawansowane okręty, przeważnie własnej konstrukcji, z najnowszymi systemami uzbrojenia i wyposażenia elektronicznego produkcji zachodniej i częściowo własnej. Od 2003 roku weszło do służby sześć niszczycieli rakietowych typu KDX-II, z pociskami przeciwlotniczymi średniego zasięgu SM-2 MR. Ostatnie stare niszczyciele amerykańskie pozostały w służbie do pierwszych lat XXI wieku. Zagrożenie ze strony północnokoreańskich rakiet balistycznych spowodowało budowę wielkich niszczycieli typu KDX-III (Sejong the Great) z amerykańskim systemem kierowania walką Aegis, służących także do obrony przeciw rakietom balistycznym (BMD), których pierwsze trzy weszły do służby w latach 2008–2012, a kolejny w 2024 roku. Od 2007 roku zaczęły wchodzić do służby także pierwsze z dziewięciu nowoczesnych okrętów podwodnych typu KSS-II (Sohn Wonyil) z systemem napędowym AIP, projektu niemieckiego (Typ 214). W tym samym roku do służby wszedł pierwszy koreański uniwersalny okręt desantowy „Dokdo”, z płaskim pokładem lotniczym dla śmigłowców, własnej konstrukcji, stając się największym okrętem w historii marynarki Korei. Z powodów budżetowych, dopiero po kilkunastu latach dołączył drugi okręt tego typu „Marado”. Wyjątkiem od zasady budowy okrętów we własnych stoczniach stał się zakup trzech rosyjskich poduszkowców desantowych projektu 12061 (Murena E), dostarczonych w latach 2005–2006.

26 marca 2010 roku doszło do incydentu w postaci zatopienia korwety „Cheonan”, najprawdopodobniej przez północnokoreański miniaturowy okręt podwodny. W 2015 roku liczebność stałego personelu marynarki wzrosła do 41 tysięcy plus 27 tysięcy piechoty morskiej i 19 tysięcy poborowych.

W 2013 roku do służby zaczęły wchodzić nowe fregaty rakietowe typu Incheon, w liczbie sześciu sztuk, mające zastąpić starsze korwety. Od 2014 roku natomiast wchodziły do służby nowe okręty desantowe typu LTS-2. Opracowano następnie w Korei nowy własny typ uderzeniowego okrętu podwodnego z napędem AIP typu Dosan Ahn Changho (KSS-III), wchodzący do służby od 2022 roku, przenoszący pociski balistyczne (Hyunmoo) (przewiduje się budowę dziewięciu). W tym czasie też, oprócz słabej i nienowoczesnej marynarki Korei Północnej, zaczęto dostrzegać potencjalne zagrożenie ze strony ekspansywnych Chin. W latach 20. Korea Południowa sformułowała plany budowy lotniskowca dla samolotów krótkiego i pionowego startu i lądowania F-35B.

Numery burtowe Marynarka Korei Południowej używa systemu przeważnie trzycyfrowych numerów burtowych, w których pierwsza cyfra oznacza klasę okrętu (np. 0 – okręty podwodne, 9 – niszczyciele, 8 – fregaty). Numery kończące się na 0 lub 4 nie są używane, uważane za pechowe.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Korea Południowa Kategoria:Wojsko południowokoreańskie