Edmund Sarnecki (ur. , zm. po 28 kwietnia 1940 w Katyniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej

Życiorys Syn Adama, katolik, pochodził ze szlachty guberni podolskiej. Urodził się w miejscowości Szestakowka lub Lelekówka w guberni chersońskiej. Ukończył gimnazjum w Bołgradzie, w ówczesnej guberni besarabskiej.

1 września 1900 został przyjęty do Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii. W czasie pobytu w szkole był z niej dwukrotnie relegowany i ponownie przyjmowany. 22 kwietnia 1905, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem ze starszeństwem z 9 sierpnia 1904 i wcielony do 44 pułku dragonów w Tyflisie. 30 marca 1906 został przeniesiony do rezerwy i zamieszkał na terenie powiatu benderskiego guberni besarabskiej. 1 listopada 1913 został powołany do czynnej służby w 11 pułku dragonów w Krzemieńcu, w stopniu korneta ze starszeństwem z 28 listopada 1911. 2 stycznia 1914 pełnił służbę na stanowisku oficera subalterna w 5 szwadronie. W szeregach 11 pułku dragonów walczył w czasie I wojny światowej. Awansował na porucznika i sztabsrotmistrza. 12 lipca 1917 pod wsią Dereszowka został ranny, lecz pozostał w szeregach.

Pełnił służbę w 19 pułku ułanów w Ostrogu jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 48. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy. 15 maja 1930 prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 i 6,5 lokatą. Z dniem 28 lutego 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.

Ukończył studia prawnicze. Był czynnym członkiem Związku Strzeleckiego. 21 maja 1933 został wybrany zastępcą członka komisji rewizyjnej zarządu powiatu zdołbunowskiego ZS. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Równe. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Mieszkał Ostrogu przy ul. Sienkiewicza 5. 5 grudnia 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

17 września 1939 w Ostrogu dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w kozielszczańskim obozie jeńców. 4 listopada 1939 przybył do obozu w Kozielsku. 9 marca 1940 został przekazany do dyspozycji Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego, w celu przeprowadzenia śledztwa. Śledztwo zakończono 5 kwietnia 1940. Co najmniej do 20 kwietnia 1940 przebywał w więzieniu w Smoleńsku. Po 28 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Był żonaty, miał córkę. Żona i córka zostały deportowane do Jesylu w północnym Kazachstanie.

Ordery i odznaczenia W czasie służby w armii rosyjskiej otrzymał: Order Świętej Anny 3 stopnia z mieczami i kokardą – 29 lipca 1915 Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 25 lutego 1915

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Oficerowie 19 Pułku Ułanów Wołyńskich Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1940