Aimée de Jongh (ur. 1988 w Waalwijk) – holenderska autorka komiksów, animatorka i ilustratorka. Jej twórczość charakteryzuje się połączeniem stylu mangi i franko-belgijskiej szkoły komiksu.
Znana jest z takich prac jak codzienny pasek komiksowy Snippers (2012–2017), powieść graficzna Powrót pszczołojada (, 2014) oraz późniejsze międzynarodowe sukcesy: Bloesems in de herfst (2018), Taxi! (2019) i Dni piasku (, 2021). W 2024 opublikowała adaptację graficzną powieści Williama Goldinga Władca much.
Życiorys Wczesne lata i początki twórczości Swoją karierę rozpoczęła w niderlandzkim środowisku małych wydawnictw niezależnych. Pierwsze komiksy opublikowała w 2004 w ramach konkursu Fanthology dla artystów mangi. Współtworzyła krąg doujinshi Cheesecake! Studio, gdzie wydawała komiksy inspirowane mangą, w tym 60-stronicową historię Stillborn. Prowadziła również seminaria o mandze i anime, a także była rzeczniczką kolektywu Mangafique. W 2006 znalazła się w finale konkursu komiksowego dziennika „Het Parool”. W wieku 17 lat wydała pierwszy album – zbiór swojego webkomiksu Aimée TV (wyd. BeeDee).
Jej prace ukazywały się m.in. w „Brabants Dagblad”, „Slim”, „CJP Magazine”, „Aniway”, młodzieżowym dzienniku „7Days” oraz w czasopiśmie „De Lijn”. W latach 2007–2020 rysowała komiks Slimme Pim dla flamandzkiego pisma dziecięcego „Kits”. Nakładem wydawnictwa De Eenhoorn ukazały się także serie Kito & Boris (2013–2015) oraz zilustrowane przez nią książki dla dzieci autorstwa Thei Dubelaar i Riet Wille.
Jako ilustratorka współpracowała z czasopismami „HP/De Tijd”, „OOR”, „Het Parool” i „Brabants Dagblad”. Jej prace wystawiano m.in. w muzeum Singer Laren w Oslo. W 2011 galeria Lambiek w Amsterdamie zaprezentowała jej komiks 2017, powstały we współpracy z komikiem Thijsem van Domburgiem. De Jongh tworzyła również krótkie formy science fiction, m.in. komiks Reborn (2016), publikowany w magazynie „Eppo”.
Snippers Od stycznia 2012 w darmowym dzienniku „Metro” ukazywał się jej codzienny pasek komiksowy Snippers. Seria, utrzymana w półautobiograficznym tonie, przedstawiała codzienne sytuacje z życia autorki i jej współlokatora Stefa. Komiks zdobył dużą popularność, ukazując humorystyczne spojrzenie na codzienność mieszkańców miast. W 2017 De Jongh zakończyła serię po pięciu i pół roku publikacji. Zbiorcze wydania ukazały się w wydawnictwie Strip2000, a francuska edycja pod tytułem Coloc w wydawnictwie Paquet.
Powrót pszczołojada W październiku 2014 wydawnictwo De Bezige Bij/Oog & Blik opublikowało jej debiut powieściowy – Powrót pszczołojada, psychologiczny thriller o księgarzu zmagającym się z poczuciem winy po świadectwie samobójstwa. Album odniósł międzynarodowy sukces i został przetłumaczony m.in. na francuski, angielski, hiszpański, serbski i polski. W 2017 na jego podstawie powstał film telewizyjny w reżyserii Stanleya Kolka i Diederika van Rooijena.
Sukcesy międzynarodowe Po sukcesie Powrotu pszczołojada współpracowała z belgijskim scenarzystą Zidrou przy albumie L'Obsolescence Programmée de Nos Sentiments (2018), który opowiada o miłości w późnym wieku. Komiks zdobył uznanie krytyków i czytelników w całej Europie oraz nagrodę Japan International Manga Award (2019).
W kolejnych latach ukazały się jej samodzielne powieści graficzne: Taxi! (2019), będąca autobiograficznym zbiorem rozmów z taksówkarzami z czterech miast świata, oraz Dni piasku (2021) – historyczna fikcja o katastrofie ekologicznej w amerykańskim Dust Bowl lat 30. XX wieku. Dni piasku zdobyło liczne nagrody, w tym Prix Ouest France, FNAC Stripprijs i Cutting Edge Award.
W 2022 wraz z francuską autorką Ingrid Chabbert stworzyła powieść graficzną Soixante Printemps en Hiver, opowiadającą o kobiecie, która po sześćdziesiątce rozpoczyna nowe życie i relację z kobietą. Rok później zilustrowała opowiadanie Jeana Van Hamme’a w antologii Miséricorde (2023).
We wrześniu 2024 ukazała się jej adaptacja graficzna powieści Williama Goldinga Władca much, wydana jednocześnie w 25 językach. W 2025 roku album otrzymał Nagrodę Willy’ego Vandersteena.
Dziennikarstwo graficzne De Jongh jest również autorką reportaży komiksowych. W 2017 wraz z Mei-Li Nieuwland i Judith Vanistendael odwiedziła obóz uchodźców Kara Tepe na Lesbos, dokumentując życie jego mieszkańców w formie rysunkowej dla gazety „NRC”.
W 2020 stworzyła komiks Lockdown dla magazynu „Vrij Nederland”, poświęcony refleksji nad wolnością w czasie pandemii COVID-19. Brała udział w projektach zbiorowych, m.in. Striphelden versus Corona (2020) i Bestemming: Canada (2022).
Animacja Ukończyła studia z animacji na Akademii Willema de Kooninga w Rotterdamie (2007–2011). Jej film dyplomowy One Past Two (2011) zdobył nagrodę Maaskant Prize. Krótkometrażowy film Aurora (2012) był prezentowany w kinach w ramach programu Ultrakort.
Tworzyła animacje dla programów telewizyjnych, m.in. De Wereld Draait Door i De Social Club, oraz współpracowała z muzykami – np. harfistką Lavinią Meijer przy projekcie Het lelijke eendje (2015). W 2021 przygotowała sześć krótkich animacji dla wystawy „Slavery” w Rijksmuseum.
Inne projekty W latach 2016–2017 była członkinią zespołu kreatywnego The Wolfpack przy wydawnictwie Standaard Uitgeverij, odpowiedzialnego za nowe interpretacje klasycznych bohaterów komiksu flamandzkiego.
W 2020 współtworzyła antologię De Man Die Geen Saxofoon Mocht Spelen (Personalia) wraz z Marloes de Vries, Ibrahimem R. Inekem, Juliette de Wit i Thé Tjong-Khingiem.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona artystki Aimée de Jongh w bazie Goodreads Aimée de Jongh w bazie Lubimyczytać.pl
Kategoria:Holenderscy autorzy komiksów Kategoria:Holenderscy rysownicy Kategoria:Animatorzy Kategoria:Urodzeni w 1988