Królestwo Włoch (; ; ) – królestwo lub jednostka administracyjna Świętego Cesarstwa Rzymskiego w ze stolicą w Pawii, istniejące de iure w latach 962–1801. De facto monarchia elekcyjna. Terytorium królestwa obejmowało , Spoleto, marchie Toskanii i .

Królestwo Włoch, wraz z królestwem Niemiec i Burgundią, reprezentowało jedno z tak zwanych – trzech królestw, które tworzyły Święte Cesarstwo Rzymskie.

Królestwo Włoch istniało w ramach cesarstwa jako jednostka administracyjna od 962 do 1024 roku i obejmowało terytorium Italii. Od około XVI wieku do 1801 roku królestwo istniało jedynie formalnie w postaci tytułu króla Włoch, który nadawany był kolejnym cesarzom Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Historia mały|lewo|upright=0.7|Święte Cesarstwo Rzymskie w pierwszej połowie XI wieku – Królestwo Włoch w odcieniach różu. mały|lewo|upright=0.7|Terytorium formalnego Królestwa Włoch w 1789 roku. Coraz bardziej słabnące dotychczas niezależne królestwo Włoch, stawało się z czasem strefą wpływów władców niemieckich (wschodnio-frankijskich). W 951 roku włoski tron przejął król Niemiec, Otton I Wielki. W 962 roku został koronowany na cesarza, co dało początek Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu, z którym Królestwo Włoch zostało połączone unią realną. Z czasem stało się jedną z trzech części składowych cesarstwa. Każdy władca Niemiec, przed koronacją cesarską w Rzymie, co do zasady koronowany był na króla Włoch. Z biegiem lat coraz bardziej słabnące wpływy cesarza oraz częste i wyczerpujące walki między stronnikami cesarzy i papieży (np. Gibelini i gwelfowie), doprowadziły do rozdrobnienia i usamodzielnienia się poszczególnych państw-miast i republik, zwłaszcza na północy Italii (np. Liga Lombardzka) – co oznaczało de facto upadek królestwa. Osłabienie władzy centralnej doprowadziło do wzrostu tendencji odśrodkowych poszczególnych regionów i wzmocnienia wpływów zagranicznych, jak coraz większe wpływy papieży w Toskanii.

Długa seria konfliktów znanych jako i wojny włoskie (1494–1559) oraz wyczerpująca rywalizacja między zwolennikami cesarzy i papieży, doprowadziły do osłabienia, decentralizacji i ostatecznego rozpadu królestwa Włoch. Ostatnim koronowanym królem Włoch był cesarz Karol V 22 lutego 1530 w Bolonii, Karol abdykował w 1556 roku. W 1648 roku na mocy pokoju westfalskiego Rzesza zrzekła się pretensji do Italii. Mimo utraty ziem włoskich, cesarze aż do końca istnienia Rzeszy w 1806 roku wysuwali roszczenia do dawnego królestwa, zachowując tym samym tytuł króla Włoch który był nadal używany w związku z przekazywaniem żelaznej korony.

Zobacz też Królowie Włoch Historia Włoch

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Historyczne państwa na Półwyspie Apenińskim Kategoria:Średniowieczne Włochy Włochy