Fårö (szw. Fårö fyr) – latarnia morska położona na najbardziej na wschód wysuniętym krańcu szwedzkiej wyspy Fårö, na Morzu Bałtyckim.
Powstała w XIX wieku, w czasie, gdy władze morskie zarzucały, że na wybrzeżach Gotlandii i okolicznych wysp znajduje się zbyt mało tego typu budowli. Podjęto zatem decyzję o wzniesieniu takiego obiektu w północnej części archipelagu. Zbudowano go w latach 1846–1847, a więc rok po latarni w Hoburgen na południowym krańcu Gotlandii. Dnia 21 października 1847 roku latarnia rozpoczęła swoją działalność. mały|lewo|Widok latarni z kamienistej plaży Początkowo do zasilania lampy w latarni używano oleju rzepakowego. W 1882 roku zainstalowano lampę naftową, w 1907 roku gazową, a w 1953 roku latarnię zelektryfikowano. W latach 1891–1976 zainstalowana była tutaj soczewka Fresnela, dzięki czemu światło latarni było bardzo mocne. Do 1976 roku w latarni pracował latarnik; ostatnim był Joe Nordberg. Od tamtego roku latarnia jest zdalnie sterowana i stanowi własność szwedzkiej administracji morskiej. W 1935 roku została wpisana na listę zabytków.
Latarnia mierzy ponad 30 metrów wysokości. Zbudowana została z kamienia na wapiennej podmurówce. Zasięg rzucanego przez nią światła to 17 mil morskich, czyli nieco ponad 31 kilometrów.
Sama latarnia nie jest udostępniona do zwiedzania. Obok niej znajduje się płatny parking. Po okolicznym terenie można się poruszać bez dodatkowych opłat. Natrafić tu można na jeden z ułożonych na ziemi labiryntów.
Przypisy
Kategoria:Fårö Kategoria:Latarnie morskie w Szwecji