thumb Skrzyp pośredni, skrzyp przybrzeżny (Equisetum × litorale) – mieszaniec skrzypu polnego E. arvense i skrzypu bagiennego E. fluviatile z rodziny skrzypowatych. Rośnie w strefie klimatu subpolarnego i w klimacie umiarkowanym półkuli północnej – w Europie Środkowej i Północnej, w Azji znany jest z Rosji i Japonii, w Ameryce Północnej występuje w Kanadzie i północnej części Stanów Zjednoczonych. Występuje także w Polsce. Opisywany jest jako prawdopodobnie rozpowszechniony w północnej Europie, ale rzadko rozpoznawany. Jest najczęściej spotykanym mieszańcem skrzypów w Europie i Polsce. Cechuje się żywotnością i trwałością, pod tym względem ustępuje wśród mieszańców skrzypów tylko skrzypowi mokradłowemu E. × font-queri.
Morfologia Skrzyp o cechach pośrednich między taksonami rodzicielskimi, przy czym bardzo zmienny morfologicznie, na co wpływ mają warunki siedliskowe – w miejscach silniej zabagnionych bardziej przypomina pokrojem skrzyp bagienny, a w miejscach suchszych – skrzyp polny. Wpływ siedliska potwierdzono eksperymentalnie uprawiając kłącze tej samej rośliny w różnych warunkach. Na stanowiskach często tworzy rozległe i gęste kolonie. Rzadko wytwarza kłos zarodnionośny (w czerwcu i lipcu) i jest on słabo rozwinięty, zaokrąglony na wierzchołku, z zamkniętymi zarodniami, z zarodnikami dysfunkcyjnymi i bez hapter. Pędy płonne i zarodnionośne są jednakowo wykształcone.
Cechy różniące od skrzypu polnego: zwykle jest wyższy, w górnej części nierozgałęziony lub słabo rozgałęziony; centralny przewód powietrzny zajmuje około połowy średnicy łodygi; najniższe międzywęźle odgałęzień w dolnej części pędu jest krótsze od otaczającej je pochwy liściowej.
Cechy różniące od skrzypu bagiennego: łodyga jest szorstka, ząbki na pochwach liściowych są szersze. Kłącze Podziemne (zwykle 20–30 cm pod powierzchnią ziemi), gęsto rozgałęzione, z bulwkami i centralnym przewodem powietrznym, z 7–9 słabo wystającymi żeberkami. Łodyga Ścieląca się, podnosząca i prosto wzniesiona, osiągająca od 15 do 80 cm wysokości oraz 2–5 mm średnicy. Zwykle regularnie rozgałęziona okółkowo, rzadko słabo lub wcale nie rozgałęziona. Żeberka na łodydze są wyraźne i wypukłe i jest ich od 5 do 16, najczęściej 12–14. Odgałęzienia boczne mają zwykle 4–6 żeberek. Najniższe ich międzywęźle jest podobnej długości lub nieco krótsze od przebitej pochwy liściowej. Centralny kanał powietrzny zajmuje około połowy średnicy łodygi. Pochwy liściowe Dolne pochwy są obcisłe, a wyższe odstające – górne dzwonkowato, a środkowe lejkowato. Ząbki w liczbie 6–16 są lancetowate. Mają ciemny szczyt i wąskie, białawe brzegi.
Biologia i ekologia Geofit kłączowy rozmnażający się wyłącznie wegetatywnie. Rośnie w podobnych siedliskach jak taksony rodzicielskie – na mokrych polach uprawnych i na brzegach wód, na mokrych łąkach i w lasach bagiennych oraz źródliskowych, na nasypach kolejowych, w rowach przydrożnych, w wyrobiskach żwirowni; często w miejscach w różny sposób zaburzonych. Ze względu na ekspansywność jest silnie konkurencyjny wobec innych gatunków i tworzy rozległe płaty w których dominuje.
Przypisy
Kategoria:Skrzypy