Białogrzybówka szerokoblaszkowa (Hemimycena crispata (Kühner) Singer) – gatunek grzybów z rodziny grzybówkowatych (Mycenaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hemimycena, Mycenaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1938 r. Robert Kühner, nadając mu nazwę Mycena crispata, do rodzaju Hemimycena przeniósł go Rolf Singer w 1943 r. Pozostałe synonimy naukowe: Helotium crispatum (Kühner) Redhead 1982 Marasmiellus crispatus''' (Kühner) Singer 1951 Epitet gatunkowy crispata oznacza pomarszczony, kręcony, falisty i odnosi się do zakrzywionych włosków na kapeluszu. Polska nazwa nie jest tłumaczeniem nazwy łacińskiej. Podał ją Władysław Wojewoda w 2003 r. i odnosi się do szerokich blaszek.
Morfologia Kapelusz Średnica 5–11 mm, początkowo półkulisty, następnie wypukły, później spłaszczony. Powierzchnia biała, z wiekiem żółtobrązowa, omszona, brzeg falisty. Blaszki Rzadkie, szeroko rozstawione, przyrośnięte, białe. Trzon Cylindryczny, przeważnie pełny, biały, u nasady ciemniejszy, omszony, owłosiony, żółtobrązowy. Nasada aksamitna z grzybnią. Miąższ Bardzo cienki, włóknisty, kruchy, biały, lekko żółtobrązowy u nasady trzonu. Zapach niewyraźny, smak łagodny. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Zarodniki eliptyczne, gładkie, szkliste, 5,5–7,5 × 3,8–5 µm, Q = 1,3–1,7. Gatunki podobne Podobna białogrzybówka wąskoblaszkowa (Hemimycena mauretanica) ma większe zarodniki i bulwiastą, pogrubioną podstawę trzonu.
Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Europie (w tym także na Grenlandii), poza nią pojedyncze w Ameryce Południowej. Występuje także w Polsce.
Grzyb naziemny. W Polsce podano jego stanowiska w lasach iglastych na opadłych igłach jodły pospolitej (Abies alba''), ale w innych krajach także w lasach mieszanych i liściastych, w parkach i na łąkach, na liściach, rzadko na łodygach roślin.
Przypisy
Kategoria:Grzybówkowate Kategoria:Mykobiota Polski