Krystyna Dec (ur. 3 września 1938 w Wilnie, zm. 2025) – neurofizjolożka, doktor habilitowana, przez prawie czterdzieści lat pracownica naukowa Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN.
Życiorys W 1964 ukończyła studia na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie podjęła pracę naukową w Zakładzie Neurofizjologii Instytutu Nenckiego. W 1973 uzyskała stopień doktora pod kierunkiem Belli Harutiunian-Kozak. Współpracowała z Andrzejem Wróblem, Bogdanem Dreherem i Bogusławem Żernickim. W 1984 uzyskała habilitację i stanowisko docenta. Wypromowała dwoje doktorów, w tym późniejszą profesor Wiolettę Waleszczyk (1995).
Opublikowała trzydzieści jeden prac doświadczalnych oraz rozdziały w dwóch książkach. Prowadziła badania nad strukturą i organizacją funkcjonalną ośrodków wzrokowych oraz mechanizmami uczenia wzrokowego, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania mózgu kota. Badała organizację pól recepcyjnych oraz odpowiedź neuronów tych ośrodków na stacjonarne i poruszające się bodźce wzrokowe.
W latach 1980–1989 pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Nenckiego do spraw ogólnych, a w latach 1989–1990 zastępczyni dyrektora do spraw naukowych. W latach 1987–1992 była członkinią Rady Naukowej Instytutu. W 2002 odeszła na emeryturę. W 2017 otrzymała medal 100-lecia Instytutu Nenckiego. Zmarła w 2025.
Przypisy
Kategoria:Polscy neurofizjolodzy Kategoria:Pracownicy Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN Kategoria:Absolwenci Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 2025