Alfred Aleksander Konar (właściwie Alfred Aleksander Kinderfreund; ur. 26 lutego 1862 w Warszawie, zm. w styczniu 1940 tamże) – polski prozaik, dramatopisarz i aforysta pochodzenia żydowskiego.
Biografia Urodził się 26 lutego 1862 w Warszawie jako syn Józefa Kinderfreunda, lekarza, naczelnego lekarza szpitala żydowskiego w Warszawie, oraz Stanisławy z Bauerertzów. Po ukończeniu gimnazjum uczęszczał do Szkoły Handlowej im. Kronenbergów w Warszawie. Debiutował w 1885 roku sztuką Hrabina Sylwia.
Studiował przez dwa lata polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Wyjeżdżał również na studia do Berlinu i Heidelbergu. Po powrocie do Warszawy podjął pracę urzędnika w dyrekcji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, gdzie z czasem doszedł do wysokiego stanowiska.
Rozwijał równolegle twórczość literacką – od 1887 roku publikował (początkowo pod nazwiskiem rodowym, od około 1900 pod pseudonimem Konar) powieści, nowele i utwory dramatyczne. Swoje artykuły i utwory literackie publikował między innymi w „Kurierze Codziennym" (1887–1890, 1893), „Gazecie Polskiej" (1888–1895 z przerwami), „Kurierze Lwowskim" (1891–1904), „Ateneum" (1893–1894), „Echu Muzycznym, Teatralnym i Artystycznym" (1896–1898), a w późniejszych latach także w piśmie „Świat. (Romans i Powieść)" (1913, 1915–1922), „Świecie" (stale w 1918–1923) oraz „Kurierze Polskim" (1919–1920).
W 1935 roku został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za wybitną twórczość literacką. W czasie okupacji niemieckiej przebywał nadal w Warszawie. Zmarł w styczniu 1940 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Twórczość W swoich powieściach i opowiadaniach, zaliczanych do nurtu naturalizmu, Konar przedstawiał głównie życie i obyczaje warszawskiej burżuazji oraz środowisk artystycznych. Do jego najważniejszych powieści należą: Przed ślubem (1891), Bankruci (1892), Siostry Malinowskie (1894) oraz Jesień (1898).
Jego sztuki teatralne, takie jak Hrabina Sylwia (1885), Gąsienice (1895), Figle amora (1896) czy Panny (1901), cieszyły się popularnością wśród publiczności. Twórczość Konara charakteryzowała się pesymistycznym nastrojem, a jego bohaterowie byli często przedstawiani jako ludzie o wrażliwej, często nadwrażliwej psychice.
W 1936 roku wydał zbiór 1000 aforyzmów, który zawierał refleksje na temat życia, miłości, kobiet i mężczyzn.
Przypisy
Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Odznaczeni Złotym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie