Nikołaj Iwanowicz Kuzniecow (ros. Николай Иванович Кузнецов, ur. 29 kwietnia 1922 we wsi Pytruczej w obecnym rejonie wytiegorskim w obwodzie wołogodzkim, zm. 11 września 2008 w Piestowie) – radziecki wojskowy, artylerzysta, starszyna, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w rosyjskiej rodzinie chłopskiej. Od 1936 mieszkał w miejscowości Zaszejek będącej obecnie częścią miasta Apatyty w obwodzie murmańskim, w 1938 ukończył szkołę uniwersytetu fabryczno-zawodowego w Kirowsku, po czym został ślusarzem na budowie hydroelektrowni w KandałakszyBiogram na stronie warheroes.ru (ros.) [dostęp 2025-10-19]. Od sierpnia 1941 służył w Armii Czerwonej, brał udział w wojnie z Niemcami, ukończył frontową specjalną szkołę wojskową, po czym został wywiadowcą i dowódcą oddziału zwiadowczego, biorąc udział w wypadach na głębokie tyły wroga. Brał udział m.in. w walkach o przełamanie "błękitnej linii" na Półwyspie Tamańskim i walkach o Krym, w październiku 1943 został celowniczym i dowódcą działa 369 dywizjonu artylerii przeciwpancernej 263 Dywizji Piechoty. W kwietniu 1944 uczestniczył w walkach w rejonie Sewastopola w składzie 51 Armii 4 Frontu Ukraińskiego, gdzie zniszczył dwa karabiny maszynowe wroga, umożliwiając dalsze natarcie piechoty, a po zauważeniu wrogiego czołgu zniszczył go pierwszym strzałem, za co został odznaczony Orderem Sławy. Od 5 do 10 października 1944 jako żołnierz 2 Gwardyjskiej Armii 1 Frontu Nadbałtyckiego brał udział w walkach na Litwie, niszcząc wrogie punkty ogniowe i zabijając 23 niemieckich żołnierzy, a także podpalając wrogi pojazd bezpośrednim trafieniem z działa. Otrzymał za to swój drugi Order Sławy. 1 lutego 1945 w walkach o Labiau (obecnie Polessk) w składzie 43 Armii 3 Frontu Białoruskiego podpalił bezpośrednim ogniem z działa czołg, zniszczył dwa stanowiska karabinów maszynowych i unicestwił oddział piechoty. Został za to odznaczony trzecim Orderem Sławy. Później brał udział w walkach o Królewiec, również niszcząc kilka stanowisk ogniowych wroga i zabijając wielu żołnierzy. Łącznie w trakcie wojny jego działon zniszczył 11 czołgów wroga. Szlak bojowy Kuzniecow zakończył w rejonie Gdańska. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie.
Po wojnie został zdemobilizowany, w 1950 ukończył leningradzkie technikum elektromechaniczne, pracował jako inżynier w Piestowie. Od 1946 do 1954 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 i 3 kadencji. Zmarł i został pochowany w Piestowie.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (19 kwietnia 1945) Order Lenina (19 kwietnia 1945) Order Czerwonego Sztandaru (23 kwietnia 1944) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (11 marca 1985) Order Sławy I klasy (12 marca 1980) Order Sławy II klasy (1 grudnia 1944) Order Sławy III klasy (17 maja 1944) Order Przyjaźni Narodów Medal za Odwagę (dwukrotnie, 8 grudnia 1943 i 21 kwietnia 1944) Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Za obronę Sewastopola” I inne.
Przypisy
Kategoria:Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Odwagę” (ZSRR) Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów Kategoria:Odznaczeni Orderem Sławy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2008