Sójka – obraz olejny namalowany przez Józefa Chełmońskiego około 1892 roku. Dzieło znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Opis Obraz przedstawia samotną sójkę siedzącą na gałęzi drzewa w surowym, zimowym pejzażu. Charakterystyczny dla Chełmońskiego naturalizm i dbałość o detale ukazują nie tylko ptaka, ale też atmosferę chłodu i ciszy zimowego dnia. Tło kompozycji jest stonowane, dominują szarości i chłodne błękity. Dzieło uchodzi za przykład mistrzowskiego połączenia malarstwa realistycznego z elementami nastrojowości. Sójka, często występująca w polskiej literaturze i kulturze ludowej, może być tu odczytywana symbolicznie – jako metafora samotności, zadumy lub nieuchronności przemijania.
Tło historyczne Józef Chełmoński stworzył ten obraz w okresie swojej dojrzałości artystycznej, po powrocie do Polski z Paryża. Twórczość z tego czasu skupia się głównie na rodzimym krajobrazie, zwierzętach i scenach wiejskich, odzwierciedlając silne przywiązanie artysty do natury i tradycji.
Bibliografia cyfrowe MNW Maciej Masłowski, Józef Chełmoński, Warszawa 1973, s. 153, 157, il. 27 Alfred Ligocki, Józef Chełmoński, Warszawa 1983, s. 103, il. 70 Aleksandra Melbechowska-Luty, Chełmoński – malarz polskich żywiołów, Radziejowice 2014, s. 109, 131, il. 89
Linki zewnętrzne Opis obrazu na stronie galeriaklasyki.pl
Kategoria:Obrazy Józefa Chełmońskiego Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Warszawie Kategoria:Malarstwo rodzajowe