Kazimierz Bielawski (ur. 23 stycznia 1893 w Rzeszowie, zm. 1 września 1965 w Krakowie) – doktor medycyny, oficer dyplomowany w stopniu komandora Polskiej Marynarki Wojennej, polski działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 23 stycznia 1893 w Rzeszowie jako syn Walentego (1861–1935) i Wandy z Madeyskich w rodzinie szlacheckiej. Do szkoły Podstawowej uczęszczał w Brzeżanach, następnie uczył się w Gimnazjum w Bąkownicy a następnie Brzeżanach. Dalszą naukę podjął w 1911 roku na Uniwersytecie Lwowskim na kierunku lekarskim. We wrześniu 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, dostał przydział jako dowódca patrolu sanitarnego w 1 Pułku Piechoty. Brał udział w walkach pod Winiarami i Korczynem. W kwietniu 1915 roku został skierowany do Szpitala Legionowego stacjonującego w Kamieńsku gdzie prowadził przychodnię chirurgiczną. Szpital później był dyslokowany do Kozienic i Dęblina. W trakcie przebijania się przez front w okolicach Rarańczy dostał się do niewoli austriackiej, po zwolnieniu przebywał w Kołomyi gdzie został internowany przez Ukraińców. W listopadzie 1916 roku jako chorąży sanitarny pracował jako asystent oddziału chirurgicznego, brał udział w walkach Polskiego Korpusu Posiłkowego na froncie bukowińskim. Od lutego do października 1918 roku więziony był w Huszt i Marmaros Sziget. W maju 1919 roku awansował do stopnia podporucznika i przydzielony początkowo do 107 Szpitala Polowego, a następnie 209 Szpitala Polowego 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W roku 1920 brał udział w wojnie polsko-radzieckiej. W styczniu 1921 roku przeniesiony został na stanowisko lekarza 3 batalionu 2 pułku saperów, a następnie 52 pułku piechoty. W 1921 został skierowany do Krakowa celem ukończenia studiów medycznych które ukończył w 1925. W 1930 otrzymał stanowisk lekarza dyonu szkolnego, następnie został wyznaczony lekarzem dyonu minowców a później został kierownikiem przychodni lekarskiej na ORP „Bałtyk”, czasowo pełnił także funkcje lekarza Portu Wojennego w Gdyni oraz lekarza załogi Westerplatte. W 1931 dr Bielawski został mianowany ordynatorem oddziału Chorób Wewnętrznych i Zakaźnych Szpitala Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1938 został szefem sanitarnym Marynarki Wojennej i dyrektorem szpitala wojskowego w Gdyni. W roku 1938 mjr. Bielawski otrzymał awans do stopnia podpułkownika, w tym samym roku 30 kwietnia na własną prośbę odszedł na emeryturę. W sierpniu 1939 został zmobilizowany, został przydzielony do kadry zapasowej Szpitala Okręgowego w Toruniu, gdzie obejmuje stanowisko zastępcy komendanta szpitala. 23 września podczas kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej, pełnił funkcję komendanta obozu jenieckiego w Chodakowie a później pełnił funkcję ordynatora szpitala jenieckiego w Sochaczewie (1-21 grudnia 1939). Po zwolnieniu z niewoli wyjechał do Gorlic, gdzie jako lekarz pełnił funkcję kierownika Punktu Sanitarnego i Izby Chorych PCK (do 30 lipca 1941), następnie przeniósł się do Ubezpieczalni Społecznej. W październiku 1944 wyjechał do Krakowa gdzie pracował jako lekarz konsultant w Ubezpieczalni Społecznej (do kwietnia 1945)https://muzeummw.pl/wp-content/uploads/2022/05/11_1989.pdf . Po zakończeniu wojny wyjechał do Gdyni gdzie pracował jako lekarz konsultant w Ubezpieczali Społecznej. W lutym 1946 roku został przyjęty do służby w Marynarce Wojennej, został mianowany szefem wydziału sanitarnego Głównego Portu Marynarki Wojennej, następnie został szefem służby zdrowia Marynarki Wojennej (czerwiec 1946-1948). W 1948 został przeniesiony do rezerwy, został aresztowany i oskarżony o nadużycia finansowe i łapówkarstwo i poświadczenie nieprawdy. Przeciwko niemu przeprowadzono postępowanie sądowe, wyrokiem sądu został skazany na 15 lat więzienia i konfiskatę mienia. Zasądzoną karę odbywał w więzieniu w Gdańsku, w styczniu 1954 złagodzono karę na 10 lat pozbawienia wolności z zawieszeniem na 3 lata, rok później został zrehabilitowany. Po wyjściu z więzienia w 1955 wyjechał do Jasła, gdzie otrzymał posadę lekarza w rafinerii nafty w Niegłowicach k. Jasła.

Zamarł 1 września 1965 w Krakowie, tam też został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Upamiętnienie W 2017 na zarządzenie wojewody mazowieckiego jedna z ulic w Sochaczewie otrzymała nazwę „kmdr. Kazimierza Bielawskiego”Zarządzenie Zastępcze Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 grudnia 2017 w sprawie nadania nazwy ulicy archiwum.mazowieckie.pl PDF.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 24 maja 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych – 1922 Złoty Krzyż Zasługi – 1938

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Muzeum Marynarki Wojennej - Biuletyn Historyczny 11/1989 PDF

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Ludzie związani z Sochaczewem Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzeszowie Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1965