Bukowiec Opoczyński (do 1961 Bukowiec IZarządzenie nr 35 Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 marca 1961 r. w sprawie zmiany i ustalenia nazw niektórych miejscowości i obiektów fizjograficznych ()) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, należąca do gminy Opoczno. Jej historia sięga głębokiego średniowiecza, co czyni ją jedną z najstarszych miejscowości w regionie Na południu wieś graniczy z miastem Opocznem. Miejscowość Bukowiec Opoczyński jest jednym z sołectw gminy Opoczno, stanowiącej centrum powiatu opoczyńskiego. Sąsiaduje od północy z gminami Poświętne i Drzewica, od zachodu z gmina Sławno, a od południa z gminą Białaczów.
Geneza Początki Bukowca Opoczyńskiego są ściśle związane z historią pobliskiego Opoczna, które prawa miejskie otrzymało w 1360 roku z rąk króla Kazimierza Wielkiego.
Lokacja Królewska (XIV w.): Pierwsza kluczowa wzmianka o wsi pochodzi z 1369 roku, kiedy to król Kazimierz Wielki lokował wieś Bukowiec na 17 łanach, wydzielonych ze 100 należących do miasta Opoczna. W zamian miasto otrzymało role między Wolą Opoczyńską (Załężną) a miastem oraz role kmiece nad Drzewiczką. Fakt ten świadczy o pierwotnym, królewskim charakterze wsi. Wzmianki Średniowieczne: Wieś Bukowiec została również wymieniona w dokumencie erekcyjnym kościoła w Wieniawie z 1418 roku oraz w dokumencie Władysława Warneńczyka z 1440 roku jako wieś królewska. Przemiany Własnościowe: W 1440 roku król sprzedał wieś Mszczujowi ze Skrzynna. Na przełomie XVI i XVII wieku wieś przechodziła przez ręce znaczących rodów szlacheckich: Stanisława Ligęzy, Stanisława Moszczyńskiego, a następnie Hieronima Kazanowskiego, który stał się jej właścicielem w 1645 roku. Okres Zaborów i Kolonia Wieczystodzierżawna: W okresie zaborów Bukowiec figurował jako wieś narodowa, wchodząca w skład „dóbr Opoczno”, należących do Skarbu Publicznego Królestwa Polskiego. W 1812 roku założono w Bukowcu kolonię wieczystodzierżawną, a wśród osiedlających się kolonistów przeważali Niemcy. Siedziba Gminy: Za II RP siedziba gminy Opoczno. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego. Przez Bukowiec Opoczyński przebiega Centralna Magistrala Kolejowa (CMK), którą oddano do użytku w 1977 roku.
Części wsi Od dawnych czasów w Bukowcu występują zwyczajowe nazwy części wsi. Te które zachowały się do obecnych czasów: Stara Wieś, Komorniki, Górka, Gorzałkowskie, Paświsko, Dworskie. Niegdyś we wsi istniały krzyże drewniane, której jej mieszkańcy stawiali na wszystkie strony świata, aby zatrzymywały zarazy dziesiątkujące ich w przeszłości. Obecnie krzyże te zostały zamienione na metalowe.
Warunki fizyczno-geograficzne wsi Bukowiec Opoczyński Bukowiec Opoczyński, znajduje się we wschodniej części województwa łódzkiego, w północnej części mezoregionu Wzgórza Opoczyńskie. To obszar przejściowy między Wyżyną Kielecko-Sandomierską a Niziną Mazowiecką. Charakteryzuje się dużymi zmianami wysokości terenu i reprezentuje krajobraz wzniesień peryglacjalnych. Najważniejszą cechą topografii jest występowanie obniżeń w środkowej i południowej części obszaru. Nachylenie terenu jest zgodne z biegiem rzek, skierowane na północ i północny wschód. W południowej części gminy znajduje się duże obniżenie o wysokości 178-185 metrów nad poziomem morza. Różnica w wysokości między najwyższym a najniższym punktem wynosi 121 metrów. Średnia temperatura powietrza na tym obszarze wynosi 7,5°C, a amplitudy temperatur wynoszą 52,5°C. Opady deszczu wynoszą 627 mm rocznie, a dominują wiatry zachodnie. Wiatry o prędkości 5 m/h stanowią 88% wszystkich wiatrów na tym obszarze. Najwyższe prędkości wiatrów występują wiosną i zimą, a największe opady deszczu przypada na lato. Mgieł występuje około 70 dni w ciągu roku, a średnie zachmurzenie osiąga 6 stopni, z maksimum jesienią. W ostatnich latach zauważalna jest niestabilność warunków klimatycznych, ze znacznymi zmianami w sezonach. Warunki klimatyczne są korzystniejsze na obszarach wysoczyzny morenowej i na wyższych terasach nadzalewowych Drzewiczki i Wąglanki. Tam jest mniej mgieł, niższa wilgotność powietrza, więcej słońca i lepsze przewietrzanie niż w dolinach rzek. Te obszary nadają się lepiej pod zabudowę. Centralna część gminy, zajmująca szeroką dolinę rzeczną, ma warunki sprzyjające tworzeniu miejscowych stagnacji powietrza i inwersji termicznych. Doliny rzeczne służą jako korytarze przewietrzające obszary zabudowane. W przypadku Opoczna, zwężenie doliny Drzewiczki w obrębie miejskiego obszaru wpływa na większą koncentrację zanieczyszczeń. Jednak dna dolin rzecznych Drzewiczki i Wąglanki pełnią rolę korytarzy przewietrzających obszary miejskie. Gmina Opoczno jest zdominowana przez rolnictwo i ma niską lesistość. Jest znana z licznych wapiennych i piaskowcowych pagórków, malowniczych dolin rzek i pięknych lasów. Od 1867 roku słynie z produkcji płytek, a rozwój przemysłu mineralnego rozpoczęli bracia Lange, którzy zaczęli produkować po odkryciu złóż białej glinki.
Demografia Populacja Bukowca Opoczyńskiego liczy 687 osób, z niemal idealnie równą liczbą mężczyzn i kobiet (343 do 344). Struktura wieku jest korzystna: największą grupę stanowią osoby w wieku produkcyjnym (400 osób, ok. 58%), co wskazuje na wysoką aktywność ekonomiczną. Ludność w wieku przedprodukcyjnym (155 osób) i poprodukcyjnym (132 osoby) stanowi odpowiednio ok. 23% i ok. 19% mieszkańców, przy czym w grupie poprodukcyjnej wyraźnie dominują kobiety.
Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Bartłomieja w Opocznie.
Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Bibliografia
Kategoria:Opoczno (gmina)