Styl muzyczny – termin określający zbiór cech pojedynczego utworu muzycznego lub ogółu twórczości danego kompozytora, gatunku, nurtu, narodu i epoki historycznej. Wyróżnikami danego stylu muzycznego są przede wszystkim techniki kompozytorskie oraz treść, czyli zawartość ideowa, emocjonalna i wyrazowa. Określenie „styl” w kontekście muzyki pojawiło się pierwszy raz około 1600 we Włoszech, na określenie wyróżniających się w utworach muzycznych technik kompozytorskich, gatunków i nurtów muzycznych.
Style muzyczne klasyfikuje się według rozmaitych czynników: z historycznego punktu widzenia, np. styl monodii gregoriańskiej, styl ars nova, styl szkół flamandzkich, styl renesansu, baroku, styl galant, styl klasyków wiedeńskich, styl romantyczny, neoromantyczny, impresjonistyczny, neoklasyczny, style XX-wieczne, narodowo, np. styl polski, styl czeski, styl francuski, akademicko, np. styl szkoły weneckiej, styl paryskiej szkoły operowej, styl szkoły mannheimskiej, styl szkoły wiedeńskiej, pod kątem środków wykonawczych, np. styl instrumentalny, styl wokalny, styl fortepianowy, styl skrzypcowy, styl kameralny, styl orkiestrowy, wedle cech konstrukcyjnych różnych gatunków muzycznych, np. styl operowy, styl pieśniarski, styl kantatowy, styl oratoryjny, fakturowo, np. styl polifoniczny, styl homofoniczny, styl polifonizujący, według indywidualnych cech stylistycznych, np. styl Chopina, styl Debussy'ego, styl oryginalny, styl akademicki, styl epigoński, styl eklektyczny, styl nowatorski, styl awangardowy, styl konserwatywny, styl zachowawczy, funkcjonalnie, np. styl świecki, styl kościelny, styl taneczny, styl wojskowy, styl pedagogiczny, styl artystyczny.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Muzyka