Serafin Maniński (ur. 4 października 1793 w Białej, zm. 28 sierpnia 1831 w Zamościu) – polski szlachcic i wojskowy, kapitan, oficer powstania listopadowego, oficer batalionu twierdzy ZamośćRocznik Woyskowy Królestwa Polskiego za lata 1817-30Almanach Historyczny 2020, t.22, s. 49-67 Paweł Madejski (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie)R. Bielecki, Słownik biograficzny oficerów Powstania Listopadowego, t. 3, Warszawa 1998, s.104..
Karierę rozpoczął w armii pruskiej, potem przeniósł się do nowo utworzonego wojska Księstwa Warszawskiego i w szeregach 5 pułku piechoty walczył w kampanii 1812–1813 w Wielkiej Armii Napoleona. W 1813 roku brał udział w obronie Gdańska. Po kapitulacji twierdzy 29 grudnia 1813 trafił do niewoli. Po powrocie rozpoczął w 1815 roku kształcenie w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W 1817 roku otrzymał awans na podporucznika i trafił do 4 pułku strzelców pieszych stacjonującego jako część garnizonu twierdzy Zamość w Grabowcu. W 1824 roku otrzymuje awans na porucznika, w lutym 1831 roku na kapitana.
Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego:
Bitwy i potyczki:
Janówek (18 lutego 1831) Wawer (19 lutego) Grochów (25 lutego) Uściług (5 marca) Kuflew (25 kwietnia) Mińsk (26 kwietnia) Rajgród (29 maja) Wilno (19 czerwca) Janów (26 czerwca) Szawle (8 lipca) Powendenie (10 lipca)
W 1831 roku, w czasie wojny z Rosją żołnierze pułku otrzymali 31 Krzyży Orderu Virtuti Militari (11 złotych i 20 srebrnych).
Zmarł w Zamościu, 28 sierpnia 1831 roku w wyniku odniesionych ran podczas jednej z ostatnich z bitew powstaniaAkty zgonów, urodzeń i ślubów kolegiaty zamojskiej za lata 1815-80.
Z Barbarą Dębniak miał syna, Władysława.
Przypisy
Kategoria:Polska szlachta Kategoria:Oficerowie powstania listopadowego Kategoria:Oficerowie Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Oficerowie piechoty Królestwa Kongresowego Kategoria:Urodzeni w 1793 Kategoria:Zmarli w 1831 Kategoria:Ludzie związani z Zamościem Kategoria:Uczestnicy inwazji na Rosję 1812 (strona polska)