mały|Most Wieriebiński (1864) Dmitrij Iwanowicz Żurawski (, ur. we wsi Biały Kołodez w pow. szczygrowskim gub. kurskiej, zm. w Petersburgu) – rosyjski naukowiec i inżynier mechanik, projektant i budowniczy mostów i specjalista w zakresie mechaniki budowli.
Życiorys Ukończył Liceum Fizyczno-Matematyczne w Niżynie (1838) a następnie z wyróżnieniem Instytut Inżynierów Komunikacji w Petersburgu (1842)Журавский, Дмитрий Иванович, Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). т. XII Санкт-Петербург 1894, с. 53. Po jego ukończeniu pracował w Północnej Dyrekcji Kolei Nikołajewskiej na trasie Petersburg – Moskwa będącej zaczątkiem rosyjskiej sieci kolejowej. Został tam przydzielony do zespołu amerykańskiego inżyniera George Washingtona Whistlera (1800–1849), który nadzorował budowę mostów. W jego ramach udoskonalił teorię obliczania wytrzymałości kratownic stosowanych w mostach kolejowych – co następnie wykorzystał w praktyce przy projektowaniu największych mostów kolejowych na Kolei Nikołajewskiej, m.in. najdłuższego wówczas Mostu WieriebińskiegoН. П. Давыдова, Дмитрий Иванович Журавский. Библиографический указатель, Петербургский государственный университет путей сообщения [dostęp 20.10.2024]. Teorię obliczeń kratownic mostowych, której podstawy Żurawski opisał w artykułach opublikowanych w „Журнале Главного управления путей сообщения и публичных зданий ”, a także w pracy „О мостах раскосной системы Гау”. Przyniosło mu to uznanie i sławę jako jednego z najlepszych budowniczych mostów w Rosji.
Następnie od 1855 trasował linię kolejową z Moskwy do Orła. Był także projektantem mostów na rzekach Wołdze, Wołchowie i in., oraz kanałów w rejonie jez. Ładoga. W latach 1868–1869 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie studiował budowę tamtejszych linii kolejowych. Od 1866 był członkiem zarządu Głównego Towarzystwa Kolei Rosyjskich. Ponadto przez kilka lat był wiceprezesem tej spółki i jednocześnie szefem działu konstrukcyjnego. W latach 1871–1876 brał udział w przebudowie Maryjskiego Systemu Wodnego. W 1877 r. został dyrektorem Departamentu Kolei i Szefem Komisji Dozoru Technicznego Ministerstwa Kolei. Był także wykładowcą Instytutu Inżynierów Komunikacji w którego petersburskiej siedzibie po jego śmierci, w lutym 1897 umieszczono popiersie dłuta polskiego rzeźbiarza Sławomira Celińskiego z okolicznościowym napisem.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Nauczyciele akademiccy Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Rosyjscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Ludzie związani z Petersburgiem Kategoria:Urodzeni w 1821 Kategoria:Zmarli w 1891