14 Dywizja Pancerna (ros. 14-я танковая дивизия) – radziecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej.
14 Dywizja Pancerna sformowana została w czerwcu 1940 na bazie 55 Brygady Czołgów Lekkich. Po ataku 22 czerwca 1941 wojsk III Rzeszy i państw satelickich na Związek Radziecki, wchodziła w skład 7 Korpusu Zmechanizowanego 20 Armii i brała udział w jego obronie. W czasie walk pod Witebskiem służący w 14 DPanc. por. Jakow Dżugaszwili, syn Józefa Stalina dostał się do niemieckiej niewoli. Jakow Dżugaszwili dowodził baterią w 14 pułku haubic należącym do 14 DPanc. Rozformowanie Dywizji nastąpiło 19 sierpnia 1941, a wchodzące w jej skład pododdziały zostały włączone w skład innych jednostekhttps://www.rkkawwii.ru/division/14tdf1..
Dowódcy 14 Dywizji Pancernej płk Andriej Sztiewniew (1940 – 22 czerwca 1941), płk Iwan Wasiljew (23 czerwca 1941 – 29 sierpnia 1941).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dywizje pancerne ZSRR Kategoria:Radzieckie jednostki pancerne utworzone w 1940 Kategoria:Radzieckie jednostki pancerne rozwiązane w 1941