mały|Polska Kazimierza Sprawiedliwego. Księstwo wiślickie (łac. Ducatus Visliciensis) – polskie średniowieczne księstwo dzielnicowe istniejące w latach 1166–1173 oraz 1230–1234.
Historia
Panowanie Kazimierza II Sprawiedliwego Wiślica wchodziła w skład księstwa sandomierskiego do 1166 roku, kiedy książę Henryk Sandomierski zmarł bezpotomnie. W swoim testamencie zapisał całość swojej dziedziny Kazimierzowi Sprawiedliwemu, jednak początkowo władzę w dzielnicy przejął senior, Bolesław Kędzierzawy. Kazimierzowi przekazał (prawdopodobnie pod presją groźby buntu możnych i Mieszka Starego) ziemię wiślicka, tworząc księstwo obejmujące poza Wiślicą Skrzynno, Małogoszcz i Żarnów.
Księstwo wiślickie stanowiło jedyną dzielnicę Kazimierza do 1173 roku, kiedy objął władzę nad całym księstwem sandomierskim. Do tego czasu książę wzmocnił obwarowania grodu w Wiślicy, wzniósł kościół, oraz być może ufundował płytę wiślicką.
Panowanie Bolesława Wstydliwego i regencja Grzymisławy W 1230, podczas spotkania w Skaryszewie, ziemię wiślicką otrzymała od Konrada Mazowieckiego Grzymisława w charakterze regentki małoletniego Bolesława Wstydliwego. W następnym roku utworzono tytuł wojewody wiślickiego, którym został Mściwój, stronnik Grzymisławy. Inny stronnik regentki, Pakosław Stary, został kasztelanem wiślickim.
Książęta wiśliccy
Kazimierz II Sprawiedliwy (1166–1173) Bolesław Wstydliwy (1230–1234) (Regentka) Grzymisława (1230–1234)
Przypisy
Kategoria:Wiślica Kategoria:Polskie księstwa udzielne Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego