Zgromadzenie Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, pot. zmartwychwstańcy (dawniej rezurekcjoniści), Congregatio a Resurrectione Domini Nostri Iesu Christi (CR) – międzynarodowa męska wspólnota zakonna, złożona z księży, braci zakonnych i stałych diakonów, a także Braci Zewnętrznych (świeckich). Zgromadzenie dało Kościołowi 2 arcybiskupów i 7 biskupówStan na 20 maja 2013; źródło: Giga-Catholic Information.
Historia W 1834S. Kalemba, Wielka emigracja, s. 273. Adam Mickiewicz z Bogdanem Jańskim zorganizowali miejsce spotkań dla polskiej emigracji i intelektualistów francuskich nazwane Związkiem Braci Zjednoczonych. W roku 1835 Jański rozpoczął działalność, którą w późniejszym czasie nazwano Bractwem Służby Narodowej lub po prostu Domkiem Jańskiego z uwagi na jego lokalizację przy Notre Dame des Champs 11. 17 lutego 1836 prace zaowocowały utworzeniem wspólnoty, która poprzez pokutę, modlitwę, kierownictwo duchowe i głoszenie Misterium Paschalnego w ramach wspólnot parafialnych ma przeciwdziałać wpływom pogańskim i propagować wychowanie chrześcijańskie. thumb|210px|right|Kościół świętego Sebastiana za murami Po śmierci B. Jańskiego (2 lipca 1840) jego dzieło kontynuowali, choć w zmienionej ideologicznie formieA. Witkowska, Cześć i skandale, Łódź 1997, s. 69-76., ks. Piotr Semenenko i ks. Hieronim Kajsiewicz: w niedzielę wielkanocną, 27 marca 1842 r., złożone zostały pierwsze śluby zakonne w katakumbach kościoła św. Sebastiana w Rzymie, a pierwsza reguła została napisana w wielkim poście 1842 roku i stała się podstawą życia wspólnoty i osobistego uświęcenia. Konstytucja zgromadzenia została zatwierdzona w 1860 roku.
Nazwa zgromadzenia pochodzi od dzwonów wielkanocnego alleluja, które brzmiały, kiedy siedmiu członków złożyło śluby zakonne we wspólnocie i wychodziło z katakumb. Patronami zgromadzenia są Matka Boża i św. Kajetan z Thieny. W Polsce Zgromadzenie działa od 1880 r. Stolica Apostolska zatwierdziła działalność wspólnoty 10 marca 1888 r. Istnieje też żeńska gałąź zgromadzenia, założona przez Celinę Chludzińską Borzęcką wraz z córką Jadwigą i zatwierdzona jako zgromadzenie kontemplacyjno-czynne 6 stycznia 1891.
Generałowie zakonu thumb|Założyciele Zakonu Zmartwychwstańców: Bohdan Jański, ks. Hieronim Kajsiewicz, ks. Piotr Semenenko, ks. Józef Hube, ks. Karol Kaczanowski Ks. Piotr Semenenko był pierwszym przełożonym generalnym zakonu, kolejnymi generałami zakonu zmartwychwstańców byli: ks. Piotr Semenenko CR (1842–1845), (1873–1886) ks. Hieronim Kajsiewicz CR (1845–1848), (1854–1873) ks. Józef Hube CR (1848–1854) ks. Walerian Przewłocki CR (1886–1895) ks. Paweł Smolikowski CR (1895–1905) ks. Jan Kasprzycki CR (1905–1920) ks. Władysław Zapała CR (1920–1926) ks. Jakub Jagałła CR (1926–1932) ks. Michael Jaglowicz CR (1932–1943) ks. Władysław Kwiatkowski CR (1943–1947) ks. John Mix CR (1947–1959) ks. Alphons Eicheldinger CR (1959–1965) ks. Hubert Gehl CR (1965–1969) ks. Józef Obuchowski CR (1969–1975) ks. Tadeusz Kaszuba CR (1975–1981) ks. Robert Joseph Kurtz CR (1981–1993) ks. Sutherland MacDonald CR (1993–2005) ks. Norbert Raszeja CR (2005–2011) ks. Bernard Hylla CR (2011–2017) ks. Paul Voisin CR (2017-2023) ks. Evandro Miranda Rosa CR (od 2023)
Działalność Celem zgromadzenia jest rechrystianizacja Europy i stworzenie chrześcijańskiego systemu społecznego i odrodzenia społeczeństwa, a przede wszystkim uświadamianie sobie i innym potrzeby osobistego „zmartwychwstania” i wspomagania społeczeństwa w tym samym dążeniu. Zmartwychwstańcy zajmują się przede wszystkim pracą w parafiach oraz wychowaniem pod hasłem Prawdą i miłością. Propagują osiągnięcie tych celów przez dynamiczne przeżywanie osobistych nawróceń trwających całe życie. Zmartwychwstańcy prowadzą działalność misyjną, seminaria, wspólnoty, wydawnictwa, internaty i bursy akademickie. Prowadzą swą misję w Europie, Ameryce Północnej i Południowej, Afryce i w Australii.
Zmartwychwstańcy w Polsce Polska była czwartym krajem, po USA, Kanadzie i Bułgarii, w którym zgromadzenie podjęło posługę duszpasterską i wychowawczą. W 1880 r. zmartwychwstańcy otworzyli we Lwowie Internat Ruski, czyli bursę dla młodzieży szkolnej obrządku greckokatolickiego, a później wznosząc kościół i klasztor przy ul. Piekarskiej. W 1884 r. osiedlili się też w Krakowie, wznosząc kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Łobzowskiej. W okresie międzywojennym objęli parafię św. Antoniego w Radziwiłłowie Mazowieckim (1920 r.), parafię na poznańskiej Wildze (1922) i parafię św. Bonifacego w Warszawie (1930) oraz rozpoczęli budowę kościoła na krakowskiej Woli Duchackiej (1938; obecnie Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie (ul. Szkolna)). Po II wojnie światowej zmartwychwstańcy utracili swoją placówkę we Lwowie, ale otworzyli wiele nowych m.in. w Kościerzynie, Bytomiu-Szombierkach, Sosnowcu i Mszanie Górnej oraz w sanktuariach w Gdańsku i Sulisławicach.
W 1958 r. utworzyli Niższe Seminarium Duchowne im. Bogdana Jańskiego w Poznaniu (działało do 2008 r.). W latach 1985–1996 wznieśli na Dębnikach w Krakowie gmach Wyższego Seminarium Duchownego, zaprojektowany w stylu postmodernistycznym. W 1990 r. objęli parafię w Samborze na Ukrainie. W 1991 r. powrócili do Lwowa, budując w dzielnicy Zboiska nowy kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
Zobacz też ks. Stefan Pawlicki CR ks. Walerian Kalinka CR ks. Aleksander Jełowicki CR ks. Leon Zbyszewski CR Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Poznaniu Niższe seminarium duchowne Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców im. Bogdana Jańskiego w Poznaniu Wspólnota Chrystusa Zmartwychwstałego Galilea
Przypisy
Bibliografia Leksykon zakonów w Polsce, Bogumił Łoziński, Warszawa 1998
Linki zewnętrzne Oficjalna strona zgromadzenia Niemiecka strona zmartwychwstańców Strona polskiej prowincji zmartwychwstańców