Pierwoząb świerkowy (Protodontia piceicola (Kühner ex Bourdot) G.W. Martin) – gatunek grzybów z rzędu uszakowców (Auriculariales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Incertae sedis, Auriculariales, Auriculariomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1932 r. Robert Kühner i Hubert Bourdot, nadając mu nazwę Protohydnum piceicola. W 1952 r. George Hamilton Martin przeniósł go do rodzaju Protodontia. Polską nazwę „pierwoząb świerkowy” podał Wojewoda w 1977 r.
Morfologia Owocniki Małe lub średniej wielkości, dochodzące do średnicy 8 cm. Kolce 5–6 na mm. Subikulum słabo rozwinięte, widoczne w stanie suchym tylko przy powiększeniu. Cechy mikroskopowe Strzępki tramy nierównoległe, o średnicy 1,5–3 μm, lekko lub wyraźnie grubościenne (ściana o grubości do 0,7 μm). Podstawki 7,5–9 × 6,5–8,5, czasami7 × 1,5–3 μm, sterygmy do 8 × 2–3 μm. Zarodniki (4,2–)4,3–6,1 (−6,2) × (3,8–)3,9–5,0 (−5,1) μm, Q=1,15–1,29.
Występowanie i siedlisko Występuje w Azji, Ameryce Północnej i Europie, w tym w Polsce. Saprotrof, który rośnie w lesie pierwotnym na martwym drewnie świerka pospolitego (Picea abies).
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Uszakowce