Quintus Haterius (ur. ok. 65 p.n.e., zm. 26 n.e.) – rzymski senator i orator w czasach Augusta i Tyberiusza. Już w starszym wieku został mianowany konsulem zastępczym (consul suffectus) w 5 p.n.e., dzięki czemu wszedł w skład senatu. Poślubiając córkę Marka Agrypy i Marceli Starszej wszedł w związki z dynastią julijsko-klaudyjską.
W czasie debaty w senacie po śmierci Augusta nad sprawą sukcesji, gdy Tyberiusz z hipokryzją wzbraniał się przed przyjęciem pełni władzy, Hateriusz, wedle relacji Tacyta, zadał pytanie: „Jak długo, Cezarze, zniesiesz, żeby państwo pozostawało bez głowy”. Zmusił tym Tyberiusza do bezpośredniego zdeklarowania swoich intencji i wzbudził w podejrzliwym cesarzu gniew. Gdy Hateriusz poszedł do pałacu i chcąc się usprawiedliwić padł do nóg przechadzającego się Tyberiusza, spowodował niechcący upadek cesarza i o mało co nie został zabity przez strażników. Gniew cesarza ułagodziło dopiero wstawiennictwo Liwii.
W 16 n.e. był jednym z najzagorzalszych rzeczników praw przeciw zbytkowi, zabraniających m.in. używania złotych naczyń i jedwabnej odzieży, by w 22 n.e. proponować wyrycie uchwały senatu przyznającej władzę trybuńską Druzusowi Młodszemu złotymi literami na ścianach kurii, narażając się na pośmiewisko skrajnym serwilizmem.
Większym poważaniem niż w senacie cieszył się w szkołach retorycznych. Według świadectwa Seneki Starszego i Tacyta był wybitnym mówcą.
Potomkowie:
Kwintus Hateriusz 1. Wipsania Marcela Agrypina Decymus Hateriusz Agrypa 1. Domicja Kwintus Hateriusz Antoninus konsul w 53 n.e.
Kategoria:Konsulowie Cesarstwa Rzymskiego Kategoria:Urodzeni w I wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 26