thumb|right|200px|Zdjęcie „dziewczyn panpan” wykonane około 1945 r. – termin określający byłe japońskie prostytutki uliczne, które świadczyły usługi seksualne żołnierzom amerykańskim, którzy okupowali Japonie po II wojnie światowej三省堂編修所 編『大きな活字のコンサイスカタカナ語辞典』（第4版）三省堂、2010年2月10日、868頁。 (Redakcja Sanseido, „Zwięzły słownik katakany napisany dużym drukiem” (wydanie 4), Sanseido, 10 lutego 2010, s. 868.) ISBN 978-4-385-11063-9.赤塚行雄「敗戦後のヨコハマ--パンパンガールという風俗」『公評』第42巻第5号、公評社、2005年、(赤塚 2005, p. 58-65.) (Yukio Akatsuka, „Jokohama po klęsce wojennej – zwyczaje dziewcząt Panpan”, Kohyeong, t. 42, nr 5, Kohyeisha, 2005. (Akatsuka 2005, s. 58-65.)). Wiele z tych kobiet zostało zubożałych w wyniku wojny, straciło rodziny i majątek oraz zostało zmuszonych do prostytucji奥田 2007, pp. 39. (Okuda 2007, s. 39.). 70% tych kobiet specjalizowało się w seksie z obcokrajowcami『世界大百事典』 4巻、平凡社、2007年9月1日。(p. 572.) („Największa encyklopedia świata”, tom 4, Pingfanshe, 1 września 2007. (s. 572.)).

Nazywano je także „Pansuke” (パン助)加藤廸男 編『20世紀のことばの年表』東京堂出版、2001年11月5日。(加藤 2001, p. 100.) („Chronologia języka XX wieku” pod redakcją Kato, Tokyodo Publishing, 5 listopada 2001 r. (Kato 2001, s. 100.)) ISBN 4-490-10567-3., „Panpangāru” (パンパンガール), „Yoru no Onna” (夜の女 dosł. kobieta nocy), „Yami no Onna” (闇の女 dosł. kobieta ciemności)講談社 編『暮らしの年表/流行語 100年』講談社、2011年。(暮らしの年表 2011, p. 83.) (Pod redakcją Kodansha, Chronologia życia/100 lat popularnych słów, Kodansha, 2011. (Chronologia życia 2011, s. 83.)) ISBN 978-4-06-216745-1.. Termin „Yami no Onna” (闇の女 dosł. kobieta ciemności) był używany w tym samym czasie w odniesieniu do prostytutek ulicznych wraz z japońskimi odpowiednikami, ale z czasem to rozróżnienie zniknęło井上et al 2004, p. 296-302. (Inoue et al 2004, s. 296-302.).

Obszary i regiony 26 marca 1946 roku wraz z likwidacją Stowarzyszenie Rekreacji i Rozrywki (Recreation and Amusement Association (RAA)), które powstało wkrótce po klęsce Japonii w II wojnie światowej, mówi się, że prostytutki, które straciły pracę, wyszły na ulice i stały się dziewczynami panpan lub działały równolegle z RAA井上et al 2004, p. 296-297. (Inoue et al 2004, s. 296-297.). Szacuje się, że w 1947 r. w Tokio było 30 000 dziewczyn panpanTsuchiya, Tomoko (2011). Cold War Love: Producing American Liberalism in Interracial Marriages between American Soldiers and Japanese Women (Ph.D. thesis). University of California San Diego. (Tsuchiya 2011, p. 57.) (Tsuchiya, Tomoko (2011). Miłość zimnej wojny: produkcja amerykańskiego liberalizmu w małżeństwach międzyrasowych między amerykańskimi żołnierzami a Japonkami (praca doktorska). Uniwersytet Kalifornijski w San Diego. (Tsuchiya 2011, s. 57.)), a w sześciu głównych miastach Japonii łącznie 40 000佐々木毅, 富永健一, 正村公宏, 鶴見俊輔, 中村政則 編『戦後史大事典1945‐2004 増補新版』三省堂、2005年。(戦後史大事典 2005, p. 763.) (Takeshi Sasaki, Kenichi Tominaga, Kimihiro Masamura, Shunsuke Tsurumi i Masanori Nakamura zredagowali „Kronikę historii powojennej 1945–2004. Nowe i rozszerzone wydanie” Sanseido, 2005. (Encyklopedia historii powojennej 2005, s. 763.)) ISBN 4385154333..

Wiele panpan działało w tokijskich dzielnicach Ueno, Shinjuku i Yurakucho. W latach 1950–1955 powstało duże centrum panpan’ów w mieście Chitose na Hokkaido dla sił zbrojnych USA. Wiele kobiet pracujących tam było spoza Hokkaido千歳市史編さん委員会 編『新千歳市史 通史編』 下巻、千歳市、2019年3月28日、1003頁。 („Historia ogólna Nowego Miasta Chitose” opracowana przez Komitet ds. Historii Miasta Chitose, t. 1, miasto Chitose, 28 marca 2019 r., strona 1003).. W powojennej Jokohamie istniała ulica Panpan (パンパン)松沢 2003, p. 64. (Matsuzawa 2003, s. 64.).

Polowanie na panpany Od początku okupacji Departament Zdrowia Publicznego i Opieki Społecznej (PHW) Sztabu Generalnego Mocarstw Alianckich kładł nacisk na zwalczanie chorób przenoszonych drogą płciową. SCAPIN nr 153 Memorandum w sprawie kontroli chorób przenoszonych drogą płciową wydane w październiku 1945 r. zobowiązywało Departament Zdrowia i Opieki Społecznej do dostarczania danych identyfikacyjnych pacjentów i zapobiegania zakażeniom, w tym kiły, rzeżączki i wrzodów wenerycznych na liście określonych chorób zakaźnych. Określa także badania i leczenie osób zagrożonych. W ramach tych działań, oprócz nawiązywania kontaktów z poszczególnymi przypadkami zarażenia, w Kioto w listopadzie 1945 i styczniu 1946 przeprowadzono „polowanie”, podczas którego wszyscy ludzie byli poddawani testom na ulicach a osoby zarażone były masowo aresztowane. W listopadzie 1946 roku w Ikebukuro doszło do kolejnego incydentu, w którym Korpus Żandarmerii Wojskowej Stanów Zjednoczonych i Japońska Policja aresztowali dużą liczbę przechodzących kobiet i wysłali je do szpitala Yoshiwara na badanie pochwy. Po wejściu w życie ustawy o zapobieganiu chorobom wenerycznym w 1948 r. „polowanie” zostało przeniesione do urzędu kontroli chorób przenoszonych drogą płciową Departamentu Policji Metropolitalnej, ale nadal podlegało Korpusowi Żandarmerii Wojskowej Stanów Zjednoczonych奥田 2007, pp. 13–23. (Okuda 2007, s. 13–23.).

Nazywano to „łapaniem” (キャッチ) lub „polowaniem na panpan’y” (パンパン狩り).

Wpływy Charakterystyczny łamany angielski używany przez panpan’y (zmieszany z japońskim i odbiegający od gramatyki angielskiej) nazywany był „pangrish”. Panglish zniknął wraz z wejściem w życie traktatu pokojowego w San Francisco w 1952 roku米川明彦『俗語百科事典』朝倉書店、2021年7月1日。(米川 2021, p. 82-83.) („Encyklopedia slangu” Yonekawy Akihiko, Asakura Shoten, 1 lipca 2021 r. (Yonekawa 2021, s. 82-83.)) ISBN 978-4-254-51068-3..

Powojenna dziecięca zabawa w „polowanie na panpan’y” (パンパン狩り) była uważana za problematyczną前田偉男『モラル・ガイダンス』 p.235 (Hideo Maeda „Wskazówki moralne” s. 235). Uważa się, że jest to gra, w której dwóch chłopców i dwie dziewczynki toczą się parami po macie, a jeśli wpadną na inne dzieci, zmienią partnera i bawią się dalej下川耿史 編『性風俗史年表 昭和[戦後]編 1945-1989』河出書房新社、2007年7月13日。(下川 2007, p. 61.) (Shimogawa Gengshi opracował „Chronologię historii obyczajów seksualnych, Showa [po wojnie] 1945–1989” Kawade Shobo Shinsha, 13 lipca 2007 r. (Shimokawa 2007, s. 61.)) ISBN 978-4-309-22466-4..

Przypisy

Kategoria:Japonia w XX wieku Kategoria:Prostytucja w Japonii