thumb|300px|Kariogram mężczyzny uzyskany w wyniku barwienia metodą Giemsa (zestaw chromosomów jest tutaj zestawem diploidalnym). thumb|250px|Schematyczne ukazanie kariogramu człowieka Kariotyp, garnitur chromosomowy – kompletny zestaw chromosomów komórki somatycznej organizmu. Kariotyp jest cechą charakterystyczną dla osobników tego samego gatunku, tej samej płci oraz dotkniętych tymi samymi aberracjami chromosomowymi (albo całkowicie zdrowych). W kariotypie wyróżnia się autosomy (chromosomy nieróżniące się u osobników różnych płci) oraz chromosomy płci (allosomy). Kariotyp przedstawiany jest graficznie na idiogramach, zwykle w czasie metafazy mitozy, jako wynik badania cytogenetycznego.
Człowiek Prawidłowy kariotyp człowieka złożony jest z 22 par autosomów oraz 1 pary chromosomów płci, które oznaczane są symbolami X i Y.
Celem badania kariotypu mogą być m.in. diagnostyka wad wrodzonych i zaburzeń rozwojowych, a także ocena rokownicza w chorobach nowotworowych.
Kariotyp można oceniać na podstawie komórek uzyskanych z różnych materiałów biologicznych, takich jak krew, szpik kostny czy hodowle fibroblastów. Najczęściej stosowaną metodą jest klasyczne kariotypowanie z barwieniem prążków (G-banding), które pozwala wykrywać zarówno nieprawidłowości liczby, jak i struktury chromosomów. Techniki uzupełniające, takie jak FISH, umożliwiają wykrywanie określonych sekwencji lub drobnych rearanżacji, również w interfazie. Z kolei tworzenie mikromacierzy pozwala na analizę liczby kopii materiału genetycznego z dużo wyższą rozdzielczością niż klasyczny kariotyp.
W badaniach nad wczesnym rozwojem człowieka wykazano, że nieprawidłowości liczby lub struktury chromosomów (aneuploidie) są częstą przyczyną wczesnych poronień. Aneuploidie mogą mieć charakter jednorodny, gdy wszystkie komórki zarodka mają ten sam nieprawidłowy zestaw chromosomów, zwykle wynikający z błędów podziału mejotycznego — zwłaszcza w oocytach — lub mozaikowy, gdy nieprawidłowości pojawiają się dopiero po zapłodnieniu podczas pierwszych mitoz. Mozaikowość chromosomalna jest zjawiskiem częstym w ludzkich zarodkach przedimplantacyjnych i może wpływać na rozwój zarodka, choć część mozaik może być nadal zdolna do prawidłowego rozwoju.
W hematologii pojęcie złożonego kariotypu (co najmniej trzy aberracje chromosomowe) ma znaczenie kliniczne m.in. w zespołach mielodysplastycznych i ostrej białaczce szpikowej. Tego typu kariotyp wiąże się z niekorzystnym rokowaniem i często współwystępuje z mutacjami TP53, które stanowią charakterystyczną cechę biologiczną tej grupy nowotworów.
Inne organizmy W biologii ewolucyjnej kariotyp — obejmujący zarówno liczbę, jak i morfologię chromosomów — stanowi ważną cechę porównawczą między gatunkami i może odgrywać rolę w procesach specjacji. Różnice w liczbie chromosomów (powstałe m.in. przez fuzje i pęknięcia) oraz zmiany położenia centromeru wpływają na rekombinację i zgodność genomową, przez co mogą prowadzić do powstawania barier rozrodczych.
Kariotyp szympansa jest podobny do kariotypu człowieka, ale zawiera 48 chromosomów (chromosom 2 człowieka jest "podzielony" u szympansa na 2a i 2b). Laboratoryjna mysz domowa, mimo ponad 100 lat intensywnej sztucznej hodowli, zachowała swój stały kariotyp 40 chromosomów. U muszki owocowej podstawowy kariotyp obejmuje cztery chromosomy: parę płci X/Y, dwa duże autosomy (2 i 3) oraz niewielki chromosom 4. Chromosomy 2 i 3 są metacentryczne, natomiast X, Y i 4 mają budowę akrocentryczną.
Analiza kariotypu roślin, podobnie jak u zwierząt, służy do rekonstrukcji relacji filogenetycznych, ponadto wspiera prace nad doskonaleniem odmian. W badaniach cytogenetycznych roślin najczęściej wykorzystuje się wierzchołek korzenia, ponieważ komórki dzielą się tam intensywnie, materiał jest łatwo dostępny, a jego pozyskanie nie zależy od pory roku. W przypadku wielu roślin analiza kariotypu jest utrudniona ze względu na zmienne cechy morfologiczne chromosomów, mały ich rozmiar oraz obecność twardych ścian komórkowych. Tradycyjne metody opierające się na wyglądzie chromosomów często zawodzą, dlatego w cytogenetyce roślin coraz większą rolę odgrywają podejścia molekularne i dane genomowe.
Zobacz też
Genotyp
Przypisy