Jan Maniecki, ps. „Marian Józiński” (ur. 2 grudnia 1895 w Brzączowicach, zm. po 21 stycznia 1945 w Dobczycach) – polski rolnik, sierżant rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 grudnia 1895 we wsi Brzączowice, w ówczesnym powiecie myślenickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Marii z Żaków. Ukończył szkołę powszechną w Droginii. Mając 12 lat rozpoczął pracę jako uczeń rzeźbiarstwa i kamieniarstwa. W 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1. kompanii 3 pułku piechoty. W 1916 został ranny pod Rarańczą. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku na odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918) wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 wstąpił do 1 batalionu strzelców Wojska Polskiego w Krakowie i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. W maju 1919 z całym batalionem został wcielony do 18 pułku piechoty. Z tym oddziałem walczył na wojnie z bolszewikami. 28 sierpnia 1920 podporucznik Stanisław Baster, dowódca 10. kompanii 18 pp we wniosku na odznaczenie sierżanta „Mariana Józińskiego” Orderem Virtuti Militari napisał: „w czasie wszystkich bitew znad Berezyny odznaczał się szczególną odwagą, nie tracąc ducha i zimnej krwi i przez dłuższy czas z powodu braku oficerów dowodził 10. kompanią. W czasie bitwy pod Grannem na północ od Janowa nad Bugiem dnia 1 sierpnia 1920, gdy bolszewicy przeszli do kontrataku sierżant Józiński Marian jako dowódca plutonu, pomimo że niektóre nasze oddziały zaczęły się cofać z powodu silnego naporu nieprzyjacielskiego, wytrwał na swojej pozycji odpierając atak nieprzyjaciela przez co przyczynił się do utrzymania naszej linii. W bitwie tej ranny w obydwie nogi nie upadł na duchu i oddawszy dowództwo plutonu swemu zastępcy, zachęcając żołnierzy do wytrzymania swojej pozycji został wyniesiony z pola bitwy przez sanitariuszy”.
W 1922, po zwolnieniu z wojska, wrócił do rodzinnej wsi. W 1933 był prezesem koła Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w Brzączowicach. Zmarł 21 stycznia 1945 w Dobczycach na zawał mięśnia sercowego. Był żonaty, miał syna Mariana (ur. 14 marca 1929).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2432 – 13 kwietnia 1921. Krzyż Niepodległości – 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”... Krzyż Walecznych trzykrotnie. (po raz pierwszy „w zamian za Krzyż Kaniowski”) Krzyż Honorowy 3 pułku piechoty Legionów Polskich Odznaka pamiątkowa II Brygady Legionów Polskich Gwiazda Przemyśla Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Medal Zwycięstwa Srebrny Medal Waleczności 2 klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Ludzie związani z Dobczycami Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Przemyśla Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze II Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918 Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego