thumb|260px|Boczne imadła taśmowe amfory antycznej
Imadło – boczny lub górny uchwyt przedmiotu gabarytowego (np. kufra, skrzyni, naczynia), służący do jego łatwiejszego przemieszczania.
Potocznie nazywany uchem (głównie w naczyniach). Bocznie najczęściej rozmieszczane parami. Termin używany najczęściej w sztukach plastycznych oraz w archeologii, przede wszystkim w odniesieniu do wyrobów ceramicznychPor. M.L. Bernhard: Greckie malarstwo wazowe. Wrocław: Ossolineum 1966, s. 15nn., w których nadawano mu rozmaitą formę: imadła listwowego (w kształcie poziomej listwy nałożonej na powierzchnię naczynia ), taśmowego lub wstęgowego (uformowanego z wyciągniętego i spłaszczonego tworzywa albo pętlowego (wykonanego z wałka glinianego)Volkmar Fritz: Archeologia biblijna. Mały słownik. Warszawa: Verbinum, 2005, s. 211..
Przypisy
Kategoria:Naczynia