Agnieszka Dąbrowska

Agnieszka Ewa Dąbrowska (ur. 6 czerwca 1943 w Wylągach) – polska radca prawny, działaczka opozycyjna.

Życiorys Jest córką Ireny Siły-Nowickiej oraz Władysława Siły-Nowickiego, adwokata i żołnierza Armii Krajowej. Ma siostrę Marię Nowicką-Marusczyk. Jej mąż, Jakub Dąbrowski, pochodzi z rodziny związanej z działalnością opozycyjnąJego ojciec, Leszek Dąbrowski, pełniący funkcję dziekana Wydziału Architektury na Politechnice Wrocławskiej, w 1968 roku poparł strajkujących studentów, co doprowadziło do jego usunięcia z uczelni. Został następnie zaproszony do Szczecina przez Piotra Zarembę, który zaoferował mu pracę na Politechnice Szczecińskiej.. Ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (1969) oraz aplikację sędziowską (1972). W latach 1969–1973 pracowała jako referentka prawna w PKS Żywiec.

W 1974 roku przeprowadziła się do Szczecina wraz z mężem, Jakubem Dąbrowskim, po tym jak jego rodzice osiedlili się w mieście i zaprosili młode małżeństwo do siebie. W tym czasie oboje byli już rodzicami córki; Jakub pracował jako architekt, natomiast Agnieszka wykonywała zawód prawnika. Małżonkowie pozostali w Szczecinie na stałe, gdzie z czasem wybudowali własny dom.

W Szczecinie pracowała w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szczecinie (1975–1977). Od 1977 do 1979 była specjalistką w Wydziale Gospodarki Terenami w Urzędzie Wojewódzkim w Szczecinie. Następnie radczyni prawna w Wojewódzkim Związku Gminnych Spółdzielni (1979–1993) Kuratorium Oświaty i Wychowania oraz w Spółdzielni Mieszkaniowej Regalica w Gryfinie (1989–1993), oddziale Narodowego Banku Polskiego w Szczecinie (1993).

W latach 1978–1981 współpracowała z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela w Warszawie oraz Szczecinie. Od września 1980 współorganizowała w stoczniowym Domu Kultury Korab i Parku Jana Kasprowicza w Szczecinie spotkania z Jackiem Kuroniem, Bronisławem Geremkiem, Władysławem Siłą-Nowickim. Po wydarzeniach sierpnia 1980 Agnieszka Dąbrowska została zatrudniona 1 listopada w biurze prawnym "Solidarność” przy Zarządzie Regionu Pomorza Zachodniego. Do jej obowiązków należało doradztwo dotyczące funkcjonowania struktur związkowych oraz wspieranie działaczy, którzy nierzadko nie posiadali przygotowania prawniczego. Współpracowała m.in. z Jerzym Zimowskim i Andrzejem Milczanowskim. W 1981 wchodziła w skład komisji negocjacyjnej „Solidarności” z Ministerstwem Pracy w sporze o emerytury. W czerwcu i lipcu 1981 była delegatką na I Wojewódzkim Zjeździe Delegatów Regionu Pomorze Zachodnie, a we wrześniu i październiku 1981 delegatką na I Krajowy Zjazd Delegatów.

Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. została pozbawiona pracy w Zarządzie Regionu. Była członkinią nieformalnych struktur podziemnych. Zajmowała się kolportowaniem wydawnictw podziemnych, prowadzeniem listy represjonowanych, przekazywaniem informacji Konradowi Marusczykowi do Gdańska. Była łączniczką w środowisku opozycyjnych adwokatów (Jana Olszewskiego i Władysława Siły-Nowickiego). Była wielokrotnie przesłuchiwana i poddawana rewizjom, a w marcu 1983 zatrzymana na 48 godzin w areszcie przy ulicy Małopolskiej w Szczecinie. W 1983 była delegatka na I Zjazd Samorządu Radców Prawnych. W latach 1983–1986 współpracowała z podziemnym pismem „Obraz”. Została zatrzymana i objęta postępowaniem karnym, które ostatecznie umorzono na mocy amnestii, a po 1989 roku zakończono uniewinnieniem. Współorganizowała spotkania z opozycjonistami w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie. Dąbrowscy byli wielokrotnie przesłuchiwani, a w ich domu przeprowadzano rewizje. Jedno z najbardziej uciążliwych przeszukań miało miejsce w Warszawie około 1983 roku, podczas wizyty Dąbrowskiej u rodziców. W tym czasie w mieszkaniu odbywało się spotkanie opozycyjne z udziałem takich postaci jak Jan Olszewski, Bronisław Geremek, Wiesław Chrzanowski czy Zbigniew Bujak. Uczestnicy zdążyli jednak opuścić lokal. Ostatnia wizyta funkcjonariuszy w domu Dąbrowskich nastąpiła tuż przed pielgrzymką Jana Pawła II do Szczecina.

W sierpniu 1988 wraz z Krystyną Bodnar i Grzegorzem Jankowskim prowadziła obsługę prawną strajków w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej w Szczecinie. Była objęta została stałą kontrolą operacyjną Służby Bezpieczeństwa w Szczecinie.

W Okręgowej Izbie Radców prawnych pełniła funkcje wicedziekanki (1987) oraz dziekanki (1991–2003). W 1995 została członkinią Krajowej Rady Radców Prawnych.

Odznaczenia Złota Odznaka Zasłużony dla Samorządu Radców Prawnych (1998) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w działalności na rzecz samorządu radców prawnych” (1999)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 października 1999 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (). Krzyż Wolności i Solidarności (2016)Postanowienie nr rej. 552/2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 listopada 2016 r. o nadaniu odznaczeń ().

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Delegaci na I Krajowy Zjazd Delegatów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Ludzie urodzeni w Kazimierzu Dolnym Kategoria:Ludzie związani ze Szczecinem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Polscy radcy prawni Kategoria:Urodzeni w 1943