mały|Wyrzutnie na niszczycielu „Småland” Bofors Mk 1 – wyrzutnia rakietowych bomb głębinowych kalibru 375 mm z okresu zimnej wojny, skonstruowana przez szwedzkie przedsiębiorstwo Bofors.
Historia System rakietowych bomb głębinowych kalibru 375 mm zaczął być rozwijany przez Boforsa wkrótce po II wojnie światowej, w której zadebiutował ten rodzaj uzbrojenia, umożliwiający zwalczanie okrętów podwodnych w pewnej odległości od okrętu. Od lat 50. system rakietowych bomb głębinowych Boforsa zyskał względnie duże rozpowszechnienie na świecie, będąc używanym przede wszystkim przez Francję, Holandię, Niemcy Zachodnie i Japonię.
Podstawowa wyrzutnia była czterolufowa, oznaczona przez Boforsa jako Mk 1. Miała masę 7,3 t. Zespół luf był unoszony do kąta 60°, co pozwalało na regulowanie zasięgu. Wyrzutnia ładowana była półautomatycznie kolejnymi ośmioma bombami znajdującymi się na podajniku poniżej w czasie czterech sekund. Ujemną cechą eksploatacyjną było silne brudzenie okrętów przez prochowe silniki rakietowe przy strzale. Dla potrzeb holenderskich okrętów czterolufowe wyrzutnie były produkowane na licencji w Holandii przez . Na francuskich okrętach stosowano wyrzutnie sześciolufowe.
thumb|Pocisk do wyrzutni Boforsa W toku rozwoju broni stosowane były różne pociski, w tym: M50 o masie 250 kg i zasięgu od 300 do 830 m Erika o masie 250 kg i zasięgu od 600 do 1600 m pociski o masie 230 kg i zasięgu od 1400 do 2230 m Nelli o masie 220 kg i zasięgu od 1520 do 3600 m
Według innych źródeł, podstawowy typ pocisków miał zasięg od 520 do 820 m, regulowany przez kąt podniesienia wyrzutni oraz zastosowanie jednego lub dwóch silników rakietowych z paliwem kordytowym. Maksymalna prędkość wylotowa wynosiła 130 m/s, a prędkość opadania w wodzie 11 m/s. Pociski o masie 230 kg miały ok. 100 kg materiału wybuchowego. W 1961 roku według reklam Boforsa zasięg strzału wynosił 2195 m (2400 jardów).
Zastosowanie thumb|Strzelanie z japońskiego niszczyciela eskortowego System używany był na okrętach: niszczyciele typu Halland (Szwecja) – 2xIV niszczyciele typu Holland (Holandia) – 2xIV niszczyciele typu Friesland (Holandia) – 2xIV niszczyciele typu T47 (modyfikacja przeciwpodwodna) (Francja) – 1xVI niszczyciele typu T53R (Francja) – 1xVI fregaty typu E50 (Francja) – 1xVI fregaty typu E52 (Francja) – 1xVI korwety typu A69 (Francja) niszczyciele typu Veinte de Julio (Kolumbia) – 2xIV niszczyciele typu 101 (Hamburg) (RFN) – 2xIV fregaty typu 120 (Köln) (RFN) – 2xIV okręt szkolny „Deutschland” (RFN) – 2xIV niszczyciele eskortowe typu Yamagumo (Japonia) – 1xIV (Japonia) – 1xIV niszczyciele typu Takatsuki (Japonia) – 1xIV eskortowce typu Isuzu (Japonia) – 1xIV eskortowce typu Ishikari (Japonia) – 1xIV eskortowce typu Yūbari (Japonia) – 1xIV okręt szkolny (Japonia) – 1xIV fregaty typu Kasturi (Malezja) fregaty rakietowe typu Niterói (Brazylia) – 1xII fregaty rakietowe typu Wielingen (Belgia)
Lista może nie być kompletna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rakietowa broń ZOP