Feliks Trusiewicz (ur. w listopadzie 1921 na Wołyniu, zm. 12 października 2019 we Wrocławiu) – polski żołnierz, pisarz, inżynier i pracownik Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiegohttps://chem.uni.wroc.pl/pl/z-zalem-zawiadamiamy-ze-dnia-12-pa%C5%BAdziernika-2019-r-zmarl-inz-Feliks-trusiewicz-, autor książek wspomnieniowych o historii i kulturze Polaków na Wołyniu.
Życiorys Pochodził z kolonii Obórki w powiecie łuckim. W wyniku zbrodni w Obórkach stracił rodzinę i sąsiadów, zamordowanych przez funkcjonariuszy z ukraińskiej policji pomocniczej w dniach 11-14 listopada 1942 r. Feliks ocalał, ponieważ był w tym czasie w Rudnikach. Po spaleniu rodzinnej miejscowości schronił się we wsi Przebraże. Wstąpił w szeregi tamtejszej polskiej samoobrony, która ocaliła życie kilkunastu tysiącom uciekinierów z okolicznych wiosek. Po wojnie został ekspatriowany na Dolny Śląsk. Ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie w stopniu podporucznika, ale z powodów politycznych został relegowany z wojska. Przeniósł się do Wrocławia, gdzie ukończył Politechnikę Wrocławską i podjął pracę jako inżynier. Tutaj założył rodzinę. Po przejściu na emeryturę w 1995 roku, dzięki Krystynie Korneluk-Eliasz (kuzynce) ze Stanów Zjednoczonych, spisał historię rodzinnych stron. Wydał sześć książek, których tematami przewodnimi są historia i kultura Polaków i innych narodowości na Wołyniu.
Został pochowany na cmentarzu parafii rzymskokatolickiej Świętej Rodziny przy ulicy Smętnej we Wrocławiu.
Nagrodzony w 1993 przez Instytut Studiów Politycznych PAN wyróżnieniem specjalnym za kresową kronikę rodzinną.
Publikacje Pokolenie (tom I i tom II) Duszohubka, Hawryłko, Medalionik, Ścieżki mojego życia Nad Słuczą, .
Przypisy
Kategoria:Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946 Kategoria:Ludzie związani z Wrocławiem Kategoria:Polscy pisarze